ଏକଥା ସମୟରେ, ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ମାଆଁ, ତୁମ ସହଭାଗିନୀକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ; ଏହିପରି ଅବହେଳା ଦ୍ୱାରା ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପର୍ବତମାନେ ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ କରି ଅଧିକାର କରିବେ, ସେତେବେଳେ ଓ ସୁମୂଦ୍ର ହୃଦୟା, ତୁମେ ଓ ଦୁଃଖିତ ଭରତ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ପରାଜୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏହି ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହେବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଇଯିବେ; ତେଣୁ ରାଜ୍ୟ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କର, ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ନିର୍ବାସନର କାରଣ ବିଚାର କର। ଏହି ଉପଦେଶ ପରେ, ଏବେ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କୈକେୟୀ, ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧର ଆଗ ଜଳିଉଠିଥିବା ପରି, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ତାପସ୍ୱୀ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ଆଜି, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେବି, ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି। ଏବେ ଚିନ୍ତା କର, କିପରି ମୁଁ ଏହା ସଫଳ କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ ଓ ରାମ କେବେ ନ ପାଇବେ।” ରାଣୀଙ୍କ ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ପାପଦୃଷ୍ଟି ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ— “କୈକେୟୀ, ଏବେ ଭଲଭାବରେ ଶୁଣ ଓ ମୋ କଥା ମନେ ରଖ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଏକାକି ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବେ। ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଘଟଣା ମନେ ରଖୁନାହଁ, ବା ମନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ କ’ଉଛି— ଶୁଣ, ଏବଂ ଶୁଣି ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ବିଛାନାରୁ ଅଳ୍ପ ଉଠି କହିଲେ, “କ’ ମନ୍ଥରା, ତୁମ ବୁଦ୍ଧି କ’ଣ?” ତା’ପରେ ମନ୍ଥରା କହିଲେ— “ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମ ଭର୍ତ୍ତା ଦଶରଥ ରାଜା, ରାଜର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହ ତୁମକୁ ନେଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଗଲେ। ସେତେବେଳେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳର ଭିତରେ ବଉଜୟନ୍ତ ନାମକ ନଗରକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଛର ଧ୍ୱଜ ଉଠିଥିଲା, ତୁମେ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଥିଲେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ, ଶମ୍ଭର, ଯିଏ ଶତଧା ମାୟାର ମାଲିକ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅଜୟ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ଅସୁସ୍ଥ ଓ ଶୁଅଥିବା ମାନବମାନେକୁ ମାରୁଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶରଥ ରାଜା ଦାନବମାନେ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେତେବେଳେ, ରାଣୀ, ତୁମେ ଅଚେତନ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧମୁଖରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ବର ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ— ‘ଯେତେବେଳେ ଚାହିବୁ, ଏହି ବର ମାଗିପାରିବୁ।’ ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— ‘ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଏହି ବର ନେବି।’ ତାଙ୍କ ମହାତ୍ମା ଭର୍ତ୍ତା ଏହି କଥାରେ ସମ୍ମତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣାକୁ ମୁଁ ତୁମ ଠାରୁ ଶୁଣି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିଥିଲି ନାହିଁ, ରାଣୀ। ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ଏହି କଥାକୁ ମୋ ମନରେ ରଖିଛି। ଏବେ, ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକର ଯାଜ୍ଞିକ ତୟାରିକୁ ବନ୍ଦ କର, ଏବଂ ତାହାକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦେ। ତୁମ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବର ମାଗ; ଏକ— ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ, ଦ୍ୱିତୀୟ— ଚଉଦ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାମଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ ନିର୍ବାସନ। ଏହି ଚଉଦ ବର୍ଷ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବେ। ଆଜି, କ୍ରୋଧର ଅଭିନୟ କରି, କ୍ରୋଧଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ମାଟି ଲଗା ଜାମା ପିନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଶୋଇ ରୁହ। ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହଁ, କିଛି କହନାହଁ, ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଥିବ, କିନ୍ତୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଉନାହଁ। ତୁମେ ସଦା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମହାରାଜା ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବେ। ରାଜା କଦାଚିତ୍ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର। ଦଶରଥ ରାଜା ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଉପରେ ମନ ଦିଅନାହଁ। ସେଇ ଦୁଇ ବର ଯେଉଁଠାରେ ଦଶରଥ ଦେଇଥିଲେ, ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ— ଏହା ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଅ; ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ମହାରାଜା ଉପସ୍ଥିତ ଥିବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ଚାହିଁବା। ରାମଙ୍କ ଚଉଦ ବର୍ଷର ଅରଣ୍ୟବାସ ଓ ଭରତଙ୍କୁ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ— ଏହି ବର ମାଗ। ଏହି ଚଉଦ ବର୍ଷ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଦୃଢ଼ ହେବେ, ମୂଳ ଗଢ଼ିବେ, ଏବଂ ସ୍ଥିର ରହିବେ। ଏହି ବର ମାଗ, ରାମଙ୍କ ନିର୍ବାସନ— ତେବେ ତୁମ ପୁଅର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଏଭଳି ରାମ ନିର୍ବାସିତ ହେଲେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଭରତ ଶତ୍ରୁହୀନ ଭାବରେ ରାଜା ହେବେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅରଣ୍ୟରୁ ଫେରିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭିତରେ ବାହାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଇଯିବେ। ସେ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ନିଜେ ଅବିଚଳିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱାସୀ ଲୋକମାନେ ଘିରି ଥିବେ; ମୁଁ ଭାବୁଛି, ସେତେବେଳେ ରାଜା ଭୟ ହିନ ହେବେ। ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ନେଇ ରାଜାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପକୁ ରୋକ, ଏବଂ ତାହାକୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦେ; ତୁମେ ଭାଗ୍ୟ ରୂପେ ଯାହାକୁ ଧରିଛ, ସେଇ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାଉଛ। ଏଭଳି ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉପଦେଶରେ ମନ ଭରି, ଅନ୍ଧ ବିଶ୍ୱାସରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ; କାରଣ, ଏହି କୁବଡ଼ିଆ ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥାରେ ସେ ଏକ ଅନଭିଜ୍ଞ ଝିଅ ପରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲେ।