ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହିପରି ଉପାୟ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତୁମ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ; ଯଦି ଧର୍ମଅନୁସାରେ ଭରତ ପୈତୃକ ସିଂହାସନ ଲାଭ କରିପାରିବେ। ଭରତ ଯେଉଁଠି ସଦା ସୁଖରେ ବଢ଼ିଛି, ସେ ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ; ଯଦି ସେ ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇ ଦିଏ, ତେବେ ସେ କିପରି ସବୁକିଛି ରାମଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିବ? ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ମହାଗଜ ରାଜାକୁ ସିଂହ ଉତ୍କ୍ରମ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଛାୟାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏକଥା ମନେ ପକା, ତୁମେ ଏକଦିନ ତୁମ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ଗର୍ବ କରି ରାମଙ୍କ ମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିଲ; ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ରଖିବେ ନାହିଁ? ଯଦି ରାମ ଏହି ଧରାକୁ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ ଦେଖିବେ, ତେବେ ହେ ସୁମଧୁରେ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟହୀନ ହେବା ସହିତ ଦୁଃଖିତ ଭରତଙ୍କ ସହିତ ଅପମାନ ଭୋଗିବ। ଯଦି ରାମ ଏହି ଭୂମି ରାଜ୍ୟ କରିବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ହେବେ ହରାଇଯିବେ; ତେଣୁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଚିନ୍ତା କର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କୁ ବନବାସ ଦେବାର କାରଣ ଖୋଜ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ବେଳେ, କୈକେୟୀ ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇଉଠିଲା, ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି କହିଲେ—"ଆଜି ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ବନକୁ ପଠାଇ ଦେବି, ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଇଦେବି। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କିପରି ସାଧ୍ୟ କରିପାରିବି, ଯାହାରେ ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ଏବଂ କେବଳ କେବଳ ରାମ ପାଇବେ ନାହିଁ, ତାହା ଭାବ।" ତାହାପରେ ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ରଖେ, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଅପକାର କରିବାକୁ ଚାହେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏବେ ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ମାତ୍ର ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବେ। କୈକେୟୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ସେଇ ଘଟଣାଟିକୁ ଭୁଲିଯାଉଛ, କିମ୍ବା ଯଦି ମନେ ଅଛି, ତେବେ ଏଠି ଲୁଚାଇଁ ରଖୁଛ? ଯଦି ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିଦେବି, ଏବଂ ଶୁଣି ତୁମେ ତାହାଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରା କହିଲେ—"ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ହେବାବେଳେ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଦଶରଥ ରାଜା ରାଜରୁଷିମାନେ ସହିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେଠି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳ, ବୈଜୟନ୍ତ ନାମକ ନଗରକୁ ତୁମେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ତୋଳାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ଶମ୍ଭର ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ମାଷ୍ଟର ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅଜୟ ଥିଲେ। ସେଠି ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ମଣିଷମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ, ଆହତ ଓ ଶୟନ ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ମାରିଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦଶରଥ ରାଜା ଦାନବମାନେ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ତୁମେ ସେଉଁଠି ଅଚେତ ହୋଇପଡ଼ିଥିବା ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଇ ଆସିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଦୁଇଟି ବର ଦେଲେ—‘ତୁମେ ଯେବେ ଇଚ୍ଛା କରିବ, ଏହି ବର ଚାହିଁପାରିବ।’ ତୁମେ ସେଉଁଠି କହିଥିଲ—‘ମୁଁ ଯେବେ ଚାହିବି, ସେବେ ଏହି ବର ନେବି।’ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସେଥିରେ ସମ୍ମତି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି କଥା ମୋତେ ତୁମେ ପୂର୍ବେ କହିନଥିଲ, ପରେ ଶୁଣିଥିଲି।" "ତୁମ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରୁ ଏହି କଥା ମୁଁ ମନରେ ରଖିଛି; ଏବେ ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅଟକାଇଦିଅ। ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଏହି ଦୁଇ ବର ମାଗ—ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଏବଂ ଚଉଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ। ଚଉଦ ବର୍ଷ ଯେଉଁଠି ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଲୋକମାନେର ଭଲପାଇବାରେ ଦୃଢ଼ ହେଇଯିବେ। ଏହି ଦିନ ତୁମେ କ୍ରୋଧ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ମୃଦୁ ଚରିତ୍ରା, ଏବଂ ମାଟି ମେଲା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଲୁଚି ରୁହ। ରାଜା ତୁମେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ସହ କଥା ନ କର, ନ ଦେଖ। ସେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ତେବେ ତୁମେ କେବଳ କାନ୍ଦିବା, କିଛି କହିବା ନୁହେଁ।" "ତୁମେ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ; ଏଥିରେ ମୋ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ଦଶରଥ ମହାରାଜ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇଦେବେ। ସେ ତୁମ କଥା ଅମାନ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝ। ଦଶରଥ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଉଁ ଉପରେ ମନ ଦିଅନାହିଁ। ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଦୁଇ ବର ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମନେ ପକାଅ, ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ଯେତେବେଳେ ରାମ ନିଜେ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ଦଶରଥ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ଚାହିଁନିଅ। ଚଉଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ଓ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଚାହିଁନିଅ। ଏହି ଚଉଦ ବର୍ଷ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ଏହି ଭାବେ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ମାଗ, ତେବେ ତୁମ ପୁଅ ଭରତଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଏହିପରି ରାମ ବନକୁ ଚାଲିଯିବେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ; ଭରତ ଶତ୍ରୁଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ତୁମ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ କରିବେ।" "ଏହି ଚଉଦ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ରାମ ବନରୁ ଫେରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତୁମ ପୁଅ ଭିତରେ ବାହରେ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ମଜବୁତ ହୋଇଯିବେ।" ଏହିପରି ମନ୍ଥରା ଦ୍ୱାରା ଉପଦେଶ ଦିଆଯିବା ପରେ କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ମନସ୍ଥିର କଲେ, ଏବଂ ଚିରନିଶ୍ଚୟ କରି ଚଉଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ଓ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଦଶରଥଙ୍କୁ ବର ମାଗିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।