ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରିସ୍ଥିତିରେ ରାଘବଙ୍କୁ ରାଜଭବନରୁ ବନକୁ ପଠାଇବା ଉଚିତ। ଏହା ମୋ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ଉପକାରକ ହେବ। ଏହିପରି ହେଲେ, ତୁମ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ, କାରଣ ଧର୍ମାନୁସାରେ ଯଦି ଭରତ ପୂର୍ବଜମାନେ ରଖିଥିବା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହେବ। ଭରତ ଯେଉଁଠି ସୁଖ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ପଳିଥିବା ଏକ ଶିଶୁ, ସେ ନିଜ ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ। ଯଦି ରାମ ସମସ୍ତ କିଛି ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ, ତେବେ ଭରତ କିପରି ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅନୁନୟରେ ରହିପାରିବେ? ଯେପରି ଏକ ହାତୀର ମୁଖିଆକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ତାଡ଼ି ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଛାୟାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ରାମଙ୍କ ମାଆ, ତୁମ ସହଧର୍ମିଣୀ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲା। ଏହି ଅଭିମାନ ତାଙ୍କ ମନରେ ଦ୍ୱେଷ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା କି? ଯେତେବେଳେ ରାମ ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପାହାଡ଼-ପର୍ବତରେ ଶୋଭିତ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହେବେ, ତେବେ ତୁମେ ଓ ଦୁଃଖିତ ଭରତ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ପରାଜୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବ। ରାମ ଯଦି ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରିବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହାରିଯିବେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଚିନ୍ତା କର, ଏବଂ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ପାଇଁ କାରଣ ଖୋଜ। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀଙ୍କ ମୁହଁ ରେ ରୋଷ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା। ସେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ରାମକୁ ଏଠାରୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେବି ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି। କିପରି ଏହା ସମ୍ଭବ? ଏପରି କୌଣସି ଉପାୟ ଭାବ, ଯେଉଁଠି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ ଓ ରାମ କେବଳ ହାରିବେ।" ରାଣୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ଥରା ଯିଏ ରାମଙ୍କ ଅପକାମନା କରୁଥିଲେ, ସେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏବେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଏକାକି ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାର କରିପାରିବେ। ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ କିଏ ଭୁଲିଗଲା? କିମ୍ବା ମନେ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ମୋ ଉପାୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ଏବଂ ଶୁଣି ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ନିଜ ଶୋଯାରୁ ଅଳ୍ପ ଉଠି ବସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “କ'ଣ ଉପାୟ?” ତାହାପରେ ମନ୍ଥରା କହିଲେ, “ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଦେବ-ଦାନବ ସଂଗ୍ରାମରେ ତୁମ ପତି ଦଶରଥ ରାଜା ତୁମକୁ ସହିତ ନେଇ, ଦେବେଶ୍ବର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟାର୍ଥ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳ ଭିତରେ ବୈଜୟନ୍ତନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ମାଛର ଚିହ୍ନ ଉଠାଇ ଧ୍ୱଜ ତୋଳାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଶମ୍ଭର ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ ରଖିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ଅସୁସ୍ଥ ଓ ଶୁଅଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ତାହାଠାରେ ଦଶରଥ ରାଜା ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଲା, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲା। ଏହି ଉପକାରରେ ତୁମ ପତି ତୁମକୁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ କହିଥିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ଚାହିଲେ ନିଅ।’ ସେବେଳେ ତୁମେ କହିଥିଲା, ‘ଆମେ ଚାହିଲେ ନେବି।’ ଏହି ଘଟଣା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିନଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ କହିଲେ ପରେ ମୁଁ ଜାଣିଲି। ଏହା ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହ ଥିଲାରୁ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି। ଏବେ ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବାଧା ଦିଅ, ଏବଂ ସେଥିରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇଦେ। ତୁମ ପତିଙ୍କୁ ସେହି ଦୁଇ ବର ମାଗ, ଏକଟି ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ରାମଙ୍କୁ ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ବନବାସ। ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହ ଓ ଭଳିବାସାରେ ଦୃଢ଼ ହେଇଯିବେ। ଏବେ ତୁମେ କ୍ରୋଧଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେପରି ତୁମେ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପରେ ରୋଷିତ ହୋଇଛ, ଏବଂ ମାଟିରେ ଶୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରୁହ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖନାହାନ୍ତୁ, କିଛି କହନାହାନ୍ତୁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମ ପ୍ରେମରେ ବିକଳ ହୋଇ ତୁମଠାରେ ଆସିବେ, ତୁମେ କେବଳ କାନ୍ଦିବା, କିଛି କହିବା ନୁହେଁ। ତୁମେ ସଦା ତୁମ ପତିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ କେବେ ତୁମେ ଉପରେ କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମେ ରୋଷିତ ହେଲେ ଦେଖି ପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ପାରିବେ। ରାଜା କେବେ ତୁମ କଥା ଅମାନ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝ। ଦଶରଥ ରାଜା ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, ଏହାରେ ମନ ଲଗାନିଅ। ସେହି ଦୁଇ ବର ଯାହା ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଦିଅ; ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ରାଘବ ନିଜେ ତୁମକୁ ଉଠାଇବେ ଏବଂ ରାଜା ସାମ୍ନାରେ ରହିବେ, ସେତିବେଳେ ଏହି ବର ମାଗ। ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ—ନଅ ଓ ପାଞ୍ଚ—ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ଏବଂ ଭୂମିରେ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଉ। ଏହି ଚୌଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭଲ ଭାବେ ନିଜ ଅସ୍ଥାନ ଦୃଢ଼ କରିବେ। ଏହି ବର ମାଗ, ରାମଙ୍କ ବନବାସ; ଏହାରେ ତୁମ ପୁଅର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଏପରି ଭାବରେ ଯଦି ରାମ ବନକୁ ଚାଲିଯିବେ, ସେ ଆଉ ରାମ ରହିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ଭରତ ଶତ୍ରୁହୀନ ରାଜା ହେବେ।” ଏଭଳି ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଉପାୟ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ କୈକେୟୀ ନିଜ ମନରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଯୋଜନା ଗଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।