ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ କରିବାର ସମ୍ଭାବନା ଅଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ରାଘବଙ୍କୁ ରାଜଭବନରୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେବା ଉଚିତ୍, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଖୁସିର କଥା ଓ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାରୀ ହେବ। ଏଭଳି କଲେ ତୁମର ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ, ଯଦି ଧର୍ମାନୁସାରେ ଭରତ ପୌରୁଷାୟତ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭରତ ସୁଖସମୃଦ୍ଧିରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ସେ ନିଜର ସ୍ଵଭାବରୁ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଆଶା ହରାଇ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ, ସେ କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବ? ଯେପରି ଏକ ଗଜପତିକୁ ବନରେ ସିଂହ ତାଡ଼ି ଦିଏ, ସେପରି ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଛାୟାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ଏକଥା ଭୁଲିଯାଇଥିଲ, ଯେ ରାମଙ୍କ ମାତା, ତୁମ ସହପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ପାଳନ କରିବେ ନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏଇ ଭୂମିର ଅଧିପତି ହେବେ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପର୍ବତରେ ଶୋଭିତ, ତୁମେ ଓ ଦୁଃଖିତ ଭରତ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ପଡ଼ିବେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏଇ ଭୂମିର ଅଧିକାରୀ ହେବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେବେ; ଏହିକାରଣରୁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କ ବନବାସର କାରଣ ବିଚାର କର।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପରେ, ନବମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏଠି, ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ରୋଷରେ ଜ୍ୱଲନ୍ତ ମୁହଁରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେବି, ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି। କିପରି ଏହା କରିପାରିବି, ଯେପରି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ ଓ ରାମ କେମିତି ହେଉନାହିଁ, ଏହା ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର।" ତାପରେ ମନ୍ଥରା, ଯିଏ କେବଳ କୁ-ବୁଦ୍ଧି ଦେଖେ, ଓ ରାମଙ୍କ ଅନିଷ୍ଠ ଚାହେଁ, ସେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୈକେୟୀ, ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଖ ଓ ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଏକାଳେ ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବେ। କୈକେୟୀ, ତୁମେ କେଉଁଠି ଏହି ଘଟଣା ଭୁଲିଗଲ, କିମ୍ବା ମନେ ରଖିଛ ତଥାପି ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଶୁଣ, ମୁଁ କହିବି, ଏବଂ ଶୁଣି ସେହିଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ନିଜ ଶୋଭିତ ଶୟନରୁ ଅଲ୍ପ ଉଠି କହିଲେ, "କହ, କଣ କରିବି?" ତାପରେ ମନ୍ଥରା ଆରମ୍ଭ କଲେ, "ପୂର୍ବେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମର ସ୍୵ାମୀ ଦଶରଥ ରାଜା ରାଜା ଋଷିମାନେ ସହିତ ଦେବତାଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସହିତ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳର ଭୈଜୟନ୍ତ ପୁରୀକୁ ଗଲ, ଯେଉଁଠାରେ ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ତୋଳାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ—ଶମ୍ଭର, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ମାଲିକ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ବି ଅଜୟ ଥିଲେ।" "ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୂରେ ହଟିଯିବା ପରେ ଅସୁସ୍ଥ, ଶୋଇଥିବା ମାନେ ରାତିରେ ମାରିଦେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦଶରଥ ଦାନବମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏପରି ସମୟରେ ତୁମେ ତୁମର ଅଚେତନ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ନେଲ, ଏବଂ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲ। ଏହି କାରଣରୁ ତୁମ ସ୍୵ାମୀ ଖୁସି ହୋଇ ତୁମକୁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ତେତେବେଳେ ମାଗ।' ସେତେବେଳେ ତୁମେ କହିଲ, 'ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ମାଗିବି,' ତାପରେ ତୁମ ସ୍୵ାମୀ ଏହି କଥାକୁ ମନେ ରଖିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଆଗରୁ ମୋତେ ଜଣା ନଥିଲା, ତୁମେ ଆଗରୁ କହିଥିଲ ତେବେ ମୁଁ ଜାଣିଛି।" "ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର ସ୍ନେହରୁ, ମୁଁ ଏହି କଥା ମନରେ ରଖିଛି। ଏବେ ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପାଇଁ ଚାଲିଥିବା ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବନ୍ଦ କର ଓ ତାହାକୁ ରୋକ। ତୁମ ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ସେଇ ଦୁଇ ବର ମାଗ—ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଓ ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ। ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହରେ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ଏହିପରି ଏକ କୌପିନ ଓ ମଲିନ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ରୋଷ ଛାଡ଼ି ରୂଷାଗୃହରେ ପଡ଼ି ରୁହ। ସ୍୵ାମୀ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ତେବେ ଚୁପ୍ଚାପ ଲୁହ ପକା ଦେଖା, କିନ୍ତୁ କିଛି କହିବ ନାହିଁ।" "ତୁମେ ସ୍୵ାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ ମୋତେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ବି ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ସେ ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ କେବେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ତୁମ ପାଇଁ ଜୀବନ ଦେଇପାରିବେ। ସେ ତୁମ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତୁମ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି ବୁଝ। ରାଜା ତୁମକୁ ମୁକ୍ତା, ମଣି, ସୁନା, ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଦେଇପାରିବେ—ତୁମେ ଏଥିରେ ମନ ଦିଅନାହିଁ। ସେଇ ଦୁଇ ବର ଯାହା ଦଶରଥ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ମନେ ପକାଇ ଦେଖାଅ, ତାହା ଭଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ରାଘବ ତୁମକୁ ଉଠାଇଦେଲେ ଓ ରାଜା ସମ୍ମୁଖରେ ଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ବର ମାଗ। ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ (ନଅ ଓ ପାଞ୍ଚ) ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ ଓ ଭୂମିରେ ଭରତଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଉ। ଏହି ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭଲଭାବେ ଦୃଢ଼ ହେବେ। ଏହି ବର ମାଗ, ରାମଙ୍କ ବନବାସ; ଏଭଳି କଲେ ତୁମ ପୁଅର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।