ମନ୍ଥରା କୈକୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ନିର୍ମଳ ସ୍ତ୍ରୀ, ସବୁବେଳେ ରାଜାମାନେ ରାଜ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ଜେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇଥାନ୍ତି। ତୁମର ପୁଅ ଭରତ ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଓ ରାଜବଂଶର ଅଧିକାର ହରାଇ, ଏକାକୀ ଓ ଅନାଥ ଭାବରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେବେ। ମୁଁ ତୁମ ଉପକାର ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାଁ; ତେଣୁ, ତୁମେ ତୁମ ସହପତ୍ନୀଠାରୁ ଲାଭ ଅଧିକ କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ପୁରସ୍କାର ଦେବା ଉଚିତ, ତାହା ଦିଅ। ନିଶ୍ଚୟ, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବାଧା ଛାଡ଼ି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବେ, ସେ ଭରତଙ୍କୁ କେତେ ଦୂରେ ପଠାଇଦେବେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ। ତୁମେ ଛୁଆବେଳେ ଭରତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମାମାଘରେ ରଖିନଥିଲେ; ସମୀପତା ବଢିଲେ ସ୍ନେହ ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଜଡ଼ବସ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ। ଭରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଭରତଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ ଯେ ଜଙ୍ଗଲରେ କାଟିବା ପାଇଁ ଯିବା ଗଛକୁ, ତାଙ୍କ ସମୀପରେ ଭୟରୁ ଶିଖା ଉଡ଼ିଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ, ଏହି ଭାଇପାଇଁ ତାଙ୍କର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ଯେପରି ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାରମାନେ। ତେଣୁ, ରାମ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବେନାହାଁ; କିନ୍ତୁ ଭରତଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ କ୍ଷତି କରିପାରନ୍ତି—ଏହି ନେଇ ମୋତେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ରାମଙ୍କୁ ରାଜମହଳରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦିଅ; ଏହିଠାରେ ମୋର ମନ ଖୁସି, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପକାରୀ। ଏହାରେ ତୁମ ବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ହେବ, ଯଦି ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଭରତ ପିତୃପରମ୍ପରା ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ସେଇ ଶିଶୁ, ଯିଏ ସୁଖରେ ବଡ଼ିଛି, ସ୍ୱଭାବତଃ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ; ସେ ଯଦି ସମ୍ପତ୍ତିହୀନ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଅଧିନରେ ରହିବେ, କିପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରିବେ? ଯେପରି ଏକ ହାତୀପତିକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ତାଡ଼େ, ସେପରି ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ରାମଙ୍କ ଛାୟାରେ ସେ ଅନ୍ଧକାରିତ ହେଉଛନ୍ତି। ପୂର୍ବେ ତୁମେ ତୁମ ସଉଭାଗ୍ୟର ଅହଂକାରରେ ରାମଙ୍କ ମାତାକୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲ; ଏବେ ସେ ତୁମ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ପାଳିବେନାହିଁ କି? ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏହି ଧରାକୁ, ରତ୍ନର ଏବଂ ପାହାଡ଼ର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ, ଲାଭ କରିବେ, ତେବେ ମୃଦୁ ସ୍୵ଭାବ ଅନ୍ତଃପୁରେ, ତୁମେ ଭରତଙ୍କ ସହିତ ଦୁଃଖ ଓ ପରାଜୟର ସ୍ୱାଦ ନେବ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଏହି ଭୂମିକୁ ପାଇବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚୟ ହରାଇଯିବେ; ତେଣୁ, ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଭାବିବା ଉଚିତ, ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କ ନିବାସ ଦୂର କରିବା ଉପାୟ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କୈକୟୀଙ୍କ ମୁହଁ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା, ଏବଂ ସେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେବି, ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି। ଏହି କାମ କିପରି ସଫଳ କରିପାରିବି, ଯେପରି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ଏବଂ କୌଣସି ଉପାୟରେ ମଧ୍ୟ ରାମ ପାଇବେନାହିଁ, ତାହା ଭାବ।" ଏପରି କୈକୟୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ରାମଙ୍କ ଅପକାର ଚାହାଁଥିଲେ, ସେ କୈକୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୈକୟୀ, ଏବେ ମୋର କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଏକାକି ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ। ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି କଥା ମନେ ଆଣୁନାହାଁ, କିମ୍ବା ମନେ ରଖିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୁଚାଇଅଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମୁଁ କହିଦେବି, ଏବଂ ଶୁଣି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକୟୀ ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରୁ ଦେଖା ଉଠିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମ ସ୍୵ାମୀ ଦଶରଥ ରାଜା ଋଷିମାନେ ସହିତ ତୁମକୁ ନେଇ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗଲେ। ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକ ସହର ରହିଥିଲ, ଯାହାର ନାମ ଭଏଜୟନ୍ତମ୍, ଯେଉଁଠି ମାଛର ଝଣ୍ଡା ତୋଳାଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଶମ୍ଭର ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ମାଲିକ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିନଥିଲେ। ସେଠି ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଓ ଶୟନାଗତ ମାନଙ୍କୁ ମାରୁଥିଲେ। ସେଠି ଦଶରଥ ରାଜା ଦାନବମାନେ ସହିତ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ, ତୁମେ ତୁମ ଅଚେତନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କଲେ। ତେଣୁ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଖୁସି ହୋଇ ତୁମକୁ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ କହିଥିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ତୁମେ ଏହି ବର ମାଗିପାରିବ।' ସେତେବେଳେ ତୁମେ କହିଥିଲ, ‘ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ହେଲେ ଏହି ବର ନେବି,’ ଏବଂ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ଏହି କଥା ମାନିଥିଲେ। ମୁଁ ଏହି କଥା ପୂର୍ବେ ଜାଣିନଥିଲି, ତୁମେ ମୋତେ କହିଲେ ପରେ ଜାଣିଲି। ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି କଥା ମନେ ରଖିଛି। ଏବେ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ରୋକି ଦିଅ। ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କଠାରେ ଦୁଇଟି ବର ମାଗ, ଏକଟି ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ, ଦ୍ୱିତୀୟ ରାମଙ୍କୁ ଚଉଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ଅରଣ୍ୟବାସ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଚଉଦ ବର୍ଷ ଯାଏଁ ରାମ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିବେ, ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ଜନମାନସରେ ସ୍ଥିର ହେବେ। ଏବେ ତୁମେ କ୍ରୋଧକୁ ଦେଖାଇ, କ୍ରୋଧଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ମାଟି ଲଗା ଜାମା ପିନ୍ଧି ଭୂମିରେ ଶୋଇ ରୁହ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ନାହିଁ, କଥା ମଧ୍ୟ କରିବେ ନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ରାଜା ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ତେବେ କେବଳ କାନ୍ଦିବ, କିନ୍ତୁ କିଛି କହିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏହି ନେଇ ମୋତେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମ ପାଇଁ ସେ ଆଗୁନିରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ।