ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁନ୍ଦରି, ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ବଡ଼ ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି ହେବ। ଏହିକାରଣରୁ, ଦୋଷରହିତେ, ରାଜାମାନେ ସଦା ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଯଦିଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣବାନ। ତୁମର ପୁଅ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଅସହାୟ ହେଇଯିବେ, ଜଣେ ଅନାଥ ପରି, ସୁଖ-ସମୃଦ୍ଧି ଓ ରାଜବଂଶ ଠାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇଯିବେ, ମମତାମୟୀ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନି ପାରୁନାହାଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଯେଉଁ ପୁରସ୍କାର ଦେବା ଉଚିତ, ତାହା ଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମର ସହପତ୍ନୀ ଉପରେ ତୁମର ଲାଭ ବଢ଼ାଇଛି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅବିବାଦିତ ରାଜ୍ୟ ପାଇଯିବେ, ସେ ଭରତଙ୍କୁ ଦୂର ଦେଶକୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଭରତ ଛୁଆଁ ବେଳେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାମାଘରେ ରଖିନଥିଲ; ସମ୍ନିଧି ଥିଲେ ପ୍ରେମ ବଢ଼େ, ଅଚଳ ଜଡ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି। ଭରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ସେପରି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ଜଙ୍ଗଲରେ କାଟିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗଛକୁ ତାହାର ସମ୍ନିଧି ଭୟରୁ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହାର ଶାଖା ଛିଣ୍ଡାଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ରାଘବ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ; ସେମାନଙ୍କର ଭାଇପ୍ରେମ ଦୁନିଆରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେପରି ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ। ଏହିକାରଣରୁ, ରାମ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଭରତଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ ରାଘବଙ୍କୁ ରାଜମହଳରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପଠାଅ; ଏହା ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁତ ଉପକୃତିକର। ଏହିପରି କଲେ, ତୁମର ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ ସୁନିଶ୍ଚିତ ହେବ, ଯଦି ଭରତ ଧର୍ମପୂର୍ବକ ବଂଶାନୁଗତ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ। ଏହି ଆରାମପ୍ରିୟ ଶିଶୁ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସ୍୵ାଭାବିକ ଭାବେ; ସେ ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇ ଯାଏ, ସମସ୍ତ ଆରାମ ଥିବା ଜଣଙ୍କ ଅଧୀନରେ କିପରି ବଞ୍ଚିପାରିବେ? ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକ ହାତୀର ନେତାକୁ ସିଂହ ଦୌଡ଼ାଇ ଦିଏ, ସେପରି ରାମଙ୍କ ଛାୟାରେ ଥିବା ଭରତଙ୍କୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଏକଥା ମନେ କର, ତୁମେ ତୁମ ଭାଗ୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ଏକଥିବେଳେ ରାମଙ୍କ ମାଆ, ତୁମ ସହପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲ; ସେ କିପରି ତୁମପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଧରିବେ ନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ରାମ ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି ହେବେ, ଅନେକ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ପର୍ବତରେ ଶୋଭିତ, ତେବେ ମୃଦୁଭାଷିଣୀ, ତୁମେ ଓ ଦୁଃଖିତ ଭରତ ଅପମାନ ଓ ଅଶୁଭ ଅନୁଭବ କରିବ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ପୃଥିବୀ ଅଧିକାର କରିବେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରାଇଯିବେ; ତେଣୁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଚିନ୍ତା କର, ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କୁ ବନବାସ କରିବାର କାରଣ ଭାବିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି କୈକେୟୀଙ୍କ ମୁହଁ ରେ ରୋଷ ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା, ସେ ଗମ୍ଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆଜି ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେବି ଓ ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଦେବି। ଏହି କାମ କିପରି ହେବ, ଯେପରି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ, ଓ କୌଣସି ଉପାୟରେ ରାମ ନ ପାଇଁ, ତୁମେ ଭାବିଦେଖ।" ଏପରି ରାଣୀଙ୍କ ଉପରେ କଥା କହି, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି ମନ୍ଥରା ଯିଏ ରାମଙ୍କ ଅପକୃତି ଚାହେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “କୈକେୟୀ, ଭଲଭାବେ ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମର ପୁଅ ଭରତ ମାତ୍ର ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ। କାହିଁକି ତୁମେ ଏହି ଘଟଣା ମନେ କରୁନାହାଁ, କିମ୍ବା ମନେ ରଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ ପରେ ଭରସା କର, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ଶୁଣି ତୁମେ ସେହିପରି କାମ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ଶୟନାସନରୁ ଅଳ୍ପ ଉଠି ବସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ମନ୍ଥରା ପୁନି କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏକ ସମୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମର ସ୍୵ାମୀ ଦଶରଥ ରାଜା, ରାଜରୁଷିମାନେ ସହିତ, ତୁମକୁ ନେଇ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ। ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦଣ୍ଡକ ଅଞ୍ଚଳରେ, ବୈଜୟନ୍ତ ନାମକ ନଗରକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ତିରି କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଯାଇଥିଲ। ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ, ଶମ୍ଭର ନାମକ, ଶତ ମାୟାର ଅଧିପତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ସେଠି ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଗାଇଦେଇ, ଆହତ ଓ ଶୟାନ ମାନେକୁ ମାରିଦେଉଥିଲେ। ସେଠି ଦଶରଥ ରାଜା ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲା। ରାଣୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଅବସ୍ଥାରୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଇ ଆସିଥିଲ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରାଘାତରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ସ୍୵ାମୀଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ। ଏହି ଉପକାରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍୵ାମୀ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, ‘ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ମାଗିନିଅ।’ ତୁମେ ତାହାବେଳେ କହିଥିଲ, ‘ମୁଁ ଆବଶ୍ୟକ ପଡ଼ିଲେ ମାଗିବି,’ ଏବଂ ତୁମର ମହାତ୍ମା ସ୍୵ାମୀ ଏହାକୁ ମଞ୍ଜୁର କରିଥିଲେ। ଏହି କଥା ମୁଁ ଆଗରୁ ତୁମ ପାଖରୁ ଶୁଣିନଥିଲି। ତୁମ ପ୍ରତି ମମତାବଶତଃ ଏହି କଥା ମୁଁ ମନରେ ରଖିଛି; ଏବେ ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ପ୍ରସ୍ତୁତିକୁ ବାଧା ଦିଅ ଏବଂ ତାହାକୁ ରୋକିଦିଅ। ଏହି ବର ମାଗ, ଭରତଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଓ ଚଉଦ ବର୍ଷ ପାଇଁ ରାମଙ୍କ ବନବାସ। ଚଉଦ ବର୍ଷ ଯେତେବେଳେ ରାମ ବନରେ ରହିବେ, ତୁମର ପୁଅ ଜନସମୂହର ପ୍ରେମରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯିବେ। ଆଜି ରୋଷାବେଶରେ ରୋଷଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ମାଟିରେ ଶୁଇ ରୁହ, ମେଳ ମେଳିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି। ସ୍୵ାମୀ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ, ଦୁଃଖିତ ଓ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଆକୁଳ, ସେବେ ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବନାହାଁ, କିଛି କହିବନାହାଁ, କେବଳ କାନ୍ଦିବା, କିନ୍ତୁ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେବନାହାଁ।” ଏହିପରି ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଚତୁର ଉପାୟ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପରାମର୍ଶ ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ମନରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—ଏହିପରି ଚାଳ ଚାଲି ଭରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ରାମଙ୍କୁ ବନବାସ ପଠାଇବେ।