ଯେତେବେଳେ ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ସମୟ ଆସିଛି, ତେବେ ମନ୍ଥରା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ମଙ୍ଗଳ ଦୃଶ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟା ଜଳିଉଠିଛ? କୈକେୟୀ ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଭାରତ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ରାଘବ ମଧ୍ୟ ପାଉଛନ୍ତି; କୌଶଲ୍ୟା ବ୍ୟତୀତ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ସେ ବହୁତ ସେବା କରନ୍ତି। ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ମିଳିଲେ, ଭାରତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମିଳିବ, କାରଣ ରାଘବ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ନିଜ ପରି ଭାବନ୍ତି।” କୈକେୟୀଙ୍କ ଏହି ମିଠା କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ଥରା ଭିତରେ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ଓ ରୋଷର ସ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ ଅବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଆସନ୍ତା ବିପଦ ଦେଖୁନାହାଁ, ନିଜ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଗତିରେ ବୁଡ଼ିଯାଉଛ। ରାଘବ ରାଜା ହେବେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ତା’ପରେ ରାଜ୍ୟ କରିବେ; ଭାରତ ତ ରାଜବଂଶରୁ ବାହାରିଯିବେ। ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଲେ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ହେବ। ସେଥିପାଇଁ ପ୍ରାୟ ସବୁ ରାଜା ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ନୀତିମାନ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ତୁମର ପୁଅ ଭାରତ ଏହି ଭାବେ ଅନାଥ ଭଳି ଦୁଃଖିତ ଓ ରାଜ୍ୟ ଓ ଆରାମ ହୀନ ହେଇଯିବେ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ ଉପକାର ଚିହ୍ନିପାରୁନାହ, ତୁମ ସହପତ୍ନୀଙ୍କ ଉପରେ ତୁମ ସୁଖ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ମୋତେ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ। ନିଶ୍ଚିତ ଯେ, ଯେବେ ରାମ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ସେ ଭାରତଙ୍କୁ ଦୂର ଦେଶକୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଭାରତ ଛୁଆ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାମାଘରେ ରଖିଲେ ନାହିଁ; ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ମୌନ ଜଡ଼ ବି ମିତ୍ରତା ହୁଏ। ଭାରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ସେପରି ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ଭାରତଙ୍କ ପଛରେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ। ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ଅରଣ୍ୟରେ କାଟିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗଛ, ଭୟରେ ତାହାର ଶାଖା ତୀର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, ତାଙ୍କର ଭାଇପ୍ରେମ ଦୁନିଆରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ପରି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତେଣୁ ରାମ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଭାରତଙ୍କ ଉପରେ କରିପାରନ୍ତି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେଥିପାଇଁ, ରାଘବ ରାଜମହଳରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏହିଠାରେ ମୋ ପ୍ରସନ୍ନତା ଓ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର ହେବ। ଏହିପରି କଲେ, ତୁମର ବଂଶର କ୍ଷେମ ହେବ, ଯଦି ଭାରତ ଧର୍ମପରାୟଣ ଭାବେ ବଂଶୀୟ ରାଜ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ଆରାମ ପ୍ରସ୍ତ ଏହି ଶିଶୁ ଭାରତ, ଏବେ ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଭଳି; ସେ ଯଦି ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇ ଯାଏ, ତେବେ କିପରି ଏଠି ରାମଙ୍କ ଅଧୀନରେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ? ଯେପରି ହସ୍ତୀପତିକୁ ଅରଣ୍ୟରେ ସିଂହ ଧାଇଁ ଆସି ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରେ, ସେପରି ରାମଙ୍କ ଛାୟାରେ ଭାରତଙ୍କୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏକଥା ମନେ ପକା, ତୁମେ ତୁମ ସଉଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରେ ଏକଦିନ ରାମଙ୍କ ମାତା କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲ; ଏବେ ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁଭାବ ଧରିବେନାହିଁ? ଯେବେ ରାମ ପୃଥିବୀ ଓ ଧନ-ପାହାଡ଼ରେ ଭୂଷିତ ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ଯିବେ, ତେବେ ମୃଦୁ ହୃଦୟ ବଳି, ତୁମେ ଓ ଦୁଃଖିତ ଭାରତ ଅପମାନ ଓ ବିପଦ ଭୋଗିବ। ରାମ ଯେତେବେଳେ ଭୂମିର ଅଧିପତି ହେବେ, ଭାରତ ନିଶ୍ଚିତ ହାରିଯିବେ; ସେଥିପାଇଁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଚିନ୍ତା କର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କୁ ବନବାସ ପଠାଇବା ଉପାୟ ଭାବ। ଏହିପରି କଥାବଳି ହେଉଥିଲା, ଏବେ ନବମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ଏପରି ଅଭିଯୋଗ ଓ ଉତ୍ତେଜନାରେ, କୈକେୟୀଙ୍କ ମୁହଁ ରୋଷରେ ତେଜମୟ ହେଲା, ସେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଆଜି ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ବନକୁ ପଠାଇଦେବି, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଭାରତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଇଦେବି।" "ଏବେ ଭାବିଦେଖ, କିପରି ଏହା ସମ୍ଭବ, ଯେଉଁଠାରେ ଭାରତ ରାଜ୍ୟ ମିଳିବ ଓ ରାମ କେହିପରି ମିଳିବେନାହିଁ।" ରାଣୀଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ଥରା ଯିଏ ରାମଙ୍କ ଅପକାର ଚାହେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏବେ ଧ୍ୟାନ ଦେଖ, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମ ପୁଅ ଭାରତ ଏକମାତ୍ର ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବେ।" "କୈକେୟୀ, କାହିଁକି ତୁମେ ଏହି ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରୁନାହ, କିମ୍ବା ଯଦି କର, ତେବେ କାହିଁକି ଲୁଚାଉଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହ, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ଏବଂ ଶୁଣିଲେ ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରୁ ଅଳ୍ପ ଉଠି, ଏପରି କହିଲେ। ଏହାପରେ ମନ୍ଥରା, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କ ଅପକାର ଚାହେ, ସେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ— "ପୂର୍ବକାଳରେ ଦେବ-ଅସୁର ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମର ସ୍୵ାମୀ ରାଜା ଦଶରଥ ରାଜୃଷିମାନେ ସହିତ ତୁମକୁ ନେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଇଥିଲେ। ତୁମେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡକ ଦେଶର, ବୈଜୟନ୍ତମ୍ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମାଛର ଝଣ୍ଡା ଉଠିଥିଲା। ସେଠାରେ ଶମ୍ଭର ନାମକ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ ମାୟାର ମାଲିକ ଓ ଦେବମାନେ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ଆହତ ଓ ଶୟାନ ମାନବମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ଏଠି ଦଶରଥ ଦେବମାନେ ସହିତ ଦାନବମାନେ ସହ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ରାଣୀ, ତୁମେ ଅଚେତନ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସୁରକ୍ଷା କଲେ। ତୁମର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମ ସ୍୵ାମୀ ଦୁଇଟି ବର ଦେଇଥିଲେ, 'ଯେତେବେଳେ ଚାହିବ, ଏହି ବର ମାଗିପାରିବୁ'।” ଏହିପରି ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଇଦେଲେ, ଯେଉଁ ବର ଦ୍ୱାରା ଏବେ ତାଙ୍କ ଇଛା ପୂରଣ ହେବାର ସମୟ ଆସିଛି।