ମନ୍ଥରା ଏପରି କଥା କହିବାକୁ ଦେଖି, ରାଣୀ କୈକେୟୀ ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାରେ ଲଗିଲେ। ସେ କହିଲେ, ରାମ ରାଜାଙ୍କ ସବୁଠୁ ପୁରୁଣା ପୁଆ, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ନୀତିବାନ୍, ଶାନ୍ତ, କୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାନ୍ ଏବଂ ପବିତ୍ର; ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ। ରାମ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଏବଂ ଦାସମାନେଙ୍କୁ ପିତା ପରି ସଂରକ୍ଷଣ କରିବେ; ତେଣୁ, ହୁଞ୍ଚା ମନ୍ଥରା, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଶୁଣି ତୁମେ କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ଶତବର୍ଷ ପରେ ଭରତ ମଧ୍ୟ, ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁରୁବାପାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ। ଏପରି ସମୟରେ ଶ୍ରୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଶୁଭ ଘଟିଛି, ମନ୍ଥରା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଭଲ ଘଟଣାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଜଳିଉଠୁଛ? ଭରତ ଯେପରି ସମ୍ମାନିତ, ରାଘବ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ; କୌଶଳ୍ୟା ପରେ ରାମ ମୋତେ ଅଧିକ ସେବା କରନ୍ତି। ଯଦି ରାଜ୍ୟ ରାମଙ୍କ, ତେବେ ଏହା ଭରତଙ୍କ ମଧ୍ୟ; କାରଣ ରାଘବ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ପରି ଦେଖନ୍ତି। କୈକେୟୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ଥରା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ଉଷ୍ମ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମ ଅବିବେକରୁ ତୁମେ ବିପଦ ଦେଖୁନାହାଁ, ନାହିଁ କି ନିଜକୁ ବୁଝୁଛ; ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦର ସାଗରରେ ତୁମେ ଡୁବିଯାଉଛ। ରାଘବ ରାଜା ହେବେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କ ପରେ; ଭରତ, କୈକେୟୀ, ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ। ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ରହିନାହାଁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ବଡ଼ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ହେବ। ତେଣୁ, ନିର୍ମଳ କୈକେୟୀ, ରାଜାମାନେ ସବୁବେଳେ ପ୍ରଥମ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ଗୁଣୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ତୁମର ପୁଅ ନିଜ ସୁବିଧା ଓ ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଇ ଅନାଥ ପରି ହେବାକୁ ଯାଉଛି, ମମତାମୟୀ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଚିହ୍ନିନାହାଁ; ମୁଁ ତୁମର ଲାଭ ବଢ଼ାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ପୁରସ୍କାର ଦେବା ଉଚିତ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ, ରାମ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ, ଭରତକୁ ଦୂର ଦେଶକୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଭରତ ଛୁଆ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାମାଙ୍କ ନିକଟରେ ରଖିନାହାଁ; ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଆସ୍ଥା ଦେଇଥାଏ, ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟ। ଭରତ ଦ୍ୱାରା ଶତୃଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରି ହେଇଯାଇଛି; ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯେପରି ଚାଲେ, ଶତୃଘ୍ନ ଭରତଙ୍କ ପଛରେ। ଏହା ଶୁଣାଯାଏ ଯେ କିଛି ଗଛ, ଯାହାକୁ ବନବାସୀମାନେ କାଟିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହା ଭୟରୁ ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା ଶଖାମାନେ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବେ, ରାଘବ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବେ; ତାଙ୍କ ଭାଇପ୍ରେମ ସମ୍ସାରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ପରି। ତେଣୁ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କେବେ ଅନ୍ୟାୟ କରିବେନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ରାମ ଭରତଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରିବେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ରାଘବ ରାଜମହଳରୁ ବନକୁ ଯାଉ; ଏହି କଥା ମୋତେ ଖୁସି ଦେଏ, ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାରୀ। ଏପରି କରିଲେ ତୁମର ପରିବାରର ଭଲ ହେବ, ଯଦି ଭରତ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୂର୍ବଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ। ସୁବିଧାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଏହି ଛୁଆ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଆନ୍ତରିକ ଶତ୍ରୁ; ସେ ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇ ଏବଂ ସବୁ ଥିବା ଜଣେ ଅଧୀନ ରହି କିପରି ବଞ୍ଚିବେ? ଏକ ହାତୀ ନାୟକ ସିଂହ ପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଡ଼ିଯାଏ, ଏପରି ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଛାୟାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଏକଥା ଭଲ ଭାଗ୍ୟର ଗର୍ବରୁ, ତୁମେ ରାମଙ୍କ ମାତା, ତୁମ ସଂପ୍ରତି, ଉପପତ୍ନୀକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲ; ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ରଖିବେନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ରାମ ଧରାକୁ ପାଇବେ, ଯେଉଁଥିରେ ଏକ ଗଣା ଧନ ଓ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ତେବେ, ଶାନ୍ତ ଲେଡି, ତୁମେ ଦୁଃଖ ଓ ପରାଜୟ ଭୋଗିବେ, ଦୁଃଖିତ ଭରତ ସହିତ। ରାମ ଧରାକୁ ପାଇଲେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହରାଯିବେ; ତେଣୁ, ତୁମର ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ବିଚାର କର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ବନବାସର କାରଣ ଚିନ୍ତା କର। ଏଠାରେ ନବମ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ କ୍ରୋଧ ଲାଲ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ଉଷ୍ମ ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ମନ୍ଥରାକୁ କହିଲେ: "ଆଜି, ମୁଁ ରାମକୁ ତୁରନ୍ତ ବନକୁ ପଠାଇବି ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବି। ଏବେ ଭାବିବାକୁ ଲାଗ, କିପରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବି, ଯେଉଁଥିରେ ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ ଏବଂ ରାମ କିପରି ମିଳିପାରିବେନାହିଁ।" ରାଣୀଙ୍କ କଥା ପାଇଁ, ମନ୍ଥରା, ଯେଉଁଠି ଖରାପ ଦେଖିପାରିବା, ରାମଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "କୈକେୟୀ, ଏବେ ଭଲରେ ଦେଖ ଏବଂ ମୋ ଉପଦେଶ ଶୁଣ, ଯେପରି ତୁମର ପୁଅ ଭରତ ଏକା ରାଜ୍ୟ ପାଇପାରିବେ।" "କୈକେୟୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ସେଉଁ ଘଟଣା ମନେ କରୁନାହାଁ, କିମ୍ବା ମନେ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୁଚାଉଛ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋଠାରୁ ନିଜ ଲାଭ ସଂପର୍କରେ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଛ? ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଲୀଳାମୟୀ, ତେବେ ଶୁଣ; ମୁଁ କହିବି, ଏବଂ ଶୁଣି ତୁମେ ତାହା ଅନୁସାରଣ କରିବା ଉଚିତ।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ଏକ ଭଲ ଶୟ୍ୟାରୁ ଅଲ୍ପ ଉଠି କହିଲେ। ରାଣୀଙ୍କ କଥା ପାଇଁ, ମନ୍ଥରା, ଯେଉଁଠି ଖରାପ ଦେଖିପାରିବା, ରାମଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ: "ପ୍ରାଚୀନ ସମୟରେ, ଦେବ ଓ ଦାନବ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତୁମର ପତି ରାଜା, ରାଜସନ୍ତମାନେ ସହିତ, ଦେବତାଙ୍କ ମହାପତିଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ତୁମକୁ ନେଇଥିଲେ। କୈକେୟୀ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦଣ୍ଡକ ଦେଶରେ, ବୈଜୟନ୍ତମ୍ ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ଶାର୍କ ଚିହ୍ନ ଝଣ୍ଡା ଉଠାଯାଇଥିଲା। ସେଠି ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ, ଶମ୍ବର ନାମରେ, ଶତ ମାୟାର ମାହାରଥୀ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଅଜୟ କରିଥିଲେ।