ମନ୍ଥରା ରାଜମହଳରେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲା, “ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଛି, ତଥାପି ତୁମ ପାଇଁ ଆପଣକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି, ରାଣୀ। ଏତେ ବଡ଼ ଅପମାନ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କିପରି ଖୁସି ହେଉଛ? ଏବେ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ନୁହେଁ।” ମନ୍ଥରା ଆଉ କହିଲା, “ତୁମ ଅବିବେକ ପାଇଁ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ଜ୍ଞାନବତୀ କେଉଁ ଜଣେ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ସପତ୍ନୀର ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରିପାରିବେ? ଏହା ମୃତ୍ୟୁ ଆସିବା ସମାନ। ମୁଁ କେବଳ ଭରତ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ରାମଙ୍କୁ ନେଇ ଭୟଭୀତ, କାରଣ ରାଜ୍ୟ ଭାଗୀରେ ଏହି ଭୟ ଉପଜିଛି। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଏହିପରି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭି ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପରି। ଯଦ୍ୟପି ଅନୁକ୍ରମରେ ରାଜ୍ୟ ଭରତଙ୍କୁ ମିଳିବା ଉଚିତ୍, ତଥାପି ଦୁଇ ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ଏହି ଅଧିକାର ଦିଆଯାଇଛି। କୌଶଲ୍ୟା ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆସନ୍ତାକାଲି ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁଷ୍ଠିତ କରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଏଇ ପୃଥିବୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦମିତ ହେବେ, ତୁମେ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ସେବା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେବୁ, ତୁମର ପୁଅ ରାମଙ୍କ ଦାସ ହେବ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାମଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମର ବହୁମାନ ଭରତଙ୍କ ଅବନତିରେ ଦୁଃଖିତ ହେବେ।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଭରା କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ରାମଙ୍କ ଗୁଣକୁ ବଢ଼ାଇ କହିଲା, “ରାମ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପୁଅ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଗୁଣବତୀ, ନିୟମିତ, କୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ପବିତ୍ର। ସେଇଁ ରାଜ୍ୟର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଭାଇମାନେ, ଦାସମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାଳନ କରିବେ। ତେଣୁ, ହୁଞ୍ଚାବାକୁ, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଶୁଣି ତୁମେ କିପରି ଦୁଃଖିତ? ଏବଂ, ଶତବର୍ଷ ପରେ ଭରତ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପିତା ଓ ପିତାମହଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଠାରୁ ପାଇବ। ଏପରି ସମୟରେ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ସୁଖ ଆସୁଛି, ମନ୍ଥରା, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଶୁଭ ଘଟଣାରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଦାହ ଓ ଶୋକରେ ତପୁଛ? ଯେପରି ଭରତ ସମ୍ମାନ ପାଉଛନ୍ତି, ରାଘବ ତାହାଠାରୁ ବେଶି ପାଉଛନ୍ତି; କୌଶଲ୍ୟା ବ୍ୟତୀତ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ସେ ବଡ଼ ଆଦର କରନ୍ତି। ଯଦି ରାମଙ୍କ ରାଜ୍ୟ, ତେବେ ଏହା ଭରତଙ୍କ ମଧ୍ୟ, କାରଣ ରାଘବ ଭାଇମାନେ ଉପରେ ନିଜ ପରି ମମତା ରଖନ୍ତି।” କୈକେୟୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ଥରା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲା, “ତୁମ ଅବିବେକ ପାଇଁ ତୁମେ ଆପଣ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଛ। ରାଘବ ରାଜା ହେବେ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ପରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ; କିନ୍ତୁ ଭରତ, ହେ କୈକେୟୀ, ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ। ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ରହିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯଦି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଆଯାଏ, ଅନ୍ୟାୟ ଓ ଅନିୟମ ହେବ। ତେଣୁ, ଦୋଷହୀନେ, ରାଜାମାନେ ସଦା ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ଗୁଣବତୀ ହେଉନାହିଁ। ତୁମର ପୁଅ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଓ ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ଏକାକୀ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହେବ। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ତୁମେ ମୋ ସେବା ଓ ଉପକାରକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହଁ; ତୁମେ ମୋତେ ଯଥାଯଥ ଫଳ ଦିଅ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅପରିମିତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ସେ ଭରତକୁ ଦୂର ଦେଶକୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଛୋଟବେଳେ ତୁମେ ଭରତକୁ ମାମାଘରେ ରଖିନଥିଲ; ନିକଟତା ଦ୍ରଢ଼ ସ୍ନେହ ଉପଜାଏ, ଏହା ଜଡ଼ ଜୀବରେ ମଧ୍ୟ। ଭରତ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରି ହୋଇଯାଇଛି; ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଏପରି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭରତଙ୍କୁ। ଏହିପରି ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଛୋପା ହେବାକୁ ଥିବା ଗଛକୁ ନିକଟତା ଭୟରୁ ତୀରଧାରାରେ ଶାଖା ବିନାଶ କରାଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବେ, ତାଙ୍କର ଭାଇପ୍ରେମ ଦୁନିଆରେ ଖ୍ୟାତ, ଏହା ଅଶ୍ୱିନୀ କୁମାରମାନେ ପରି। ତେଣୁ, ରାମ କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିବେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଭରତଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିପାରନ୍ତି। ଏହିପରି, ରାଘବ ରାଜଭବନରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉନ୍ତୁ; ଏହା ମୋ ପ୍ରିୟ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାରୀ। ଏଭଳି ଭାବେ, ତୁମର ବଂଶର ମଙ୍ଗଳ ହେବ, ଯଦି ଭରତ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୂର୍ବଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ। ଏହି ସୁଖସମ୍ପନ୍ନ ଶିଶୁ, ରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ସ୍ୱଭାବ, ଏବଂ ସମ୍ପଦ ବିହୀନ ହୋଇ କିପରି ସେ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାଇଠାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିପାରିବ? ଯେପରି ହାତୀର ନେତାକୁ ସିଂହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଧାଉଛି, ସେପରି ରାମଙ୍କ ଛାୟାରେ ଭରତକୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷିତ କର। ଏକଥା ମନେ ପକା, ଏକଦା ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ଗର୍ବ କରି ତୁମେ ରାମଙ୍କ ମାତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଥିଲ; ସେ କିପରି ତୁମ ପ୍ରତି ଶତୃତା ଧରିବେ ନାହିଁ? ଯେତେବେଳେ ରାମ ପୃଥିବୀର ଶାସକ ହେବେ, ତୁମେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଭରତ ଅପମାନ ଓ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବ। ରାମ ପୃଥିବୀ ଅଧିକାର କଲେ, ଭରତ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହାରିଯିବ; ତେଣୁ ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କ ନିର୍ବାସନ ଉପାୟ ଭାବିବା ଉଚିତ।" ଏଠାରେ ନବମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି ଅପମାନ ଓ ଭୟଭୀତ କଥା ଶୁଣି, କୈକେୟୀ ରୋଷରେ ଅଗ୍ନିପରି ମୁହଁ ହେଇ, ଦୀର୍ଘ ଉଷ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ନେଇ କହିଲା, “ଆଜି ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ରାମଙ୍କୁ ଏଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇବି, ଏବଂ ଭରତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଇବି। ଏବେ ଭାବ, କିପରି ଏହା କରିପାରିବି, ଯେଉଁଠି ଭରତ ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ, ରାମ କେବେ ନୁହେଁ, ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ।