କୈକେୟୀ, ମନ୍ଥରାକୁ ଗହଣା ଦେଇ, ଖୁସି ହେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନ୍ଥରା, ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ଖୁସି ଦେଇଛ, ଏହି ସୁସମ୍ବାଦ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ଆଉ କଣ ଚାହିଁଛ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରସନ୍ନତାରେ କିଛି ଦେଇପାରିବି।” କୈକେୟୀ କହିଲେ, “ରାମ ଓ ଭରତ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ କୌଣସି ତାତ୍ତ୍ୱିକ ଭେଦ ଦେଖୁନି; ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେଉଥିବାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହେଉଛି। ଏହାଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋତେ ଅମୃତ ସମ ପ୍ରସନ୍ନ ବାକ୍ୟ କହିଛ, ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାୟିତ୍ୱ ମୁଁ ଦେଇପାରିବି, ମନ୍ଥରା, ଚୟନ କର।” ଏଠାରୁ ଏହି ଗୌରବମୟ ଆୟୋଧ୍ୟା କାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ମନ୍ଥରା, ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ ହୋଇ, ଗହଣାକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଲା, ରୋଷ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରି, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲା, “ତୁମେ ଅବୁଦ୍ଧି, କାରଣ ନଥିବା ଖୁସିରେ ମଗ୍ନ ହେଉଛ। ତୁମେ ଜାଣିନାହ, ତୁମେ ଦୁଃଖର ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଅଛ। ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଉଛି, ତଥାପି ତୁମ ପାଇଁ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି। ଏତେ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ, ଯେଉଁବେଳେ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମର ଅବୁଦ୍ଧି ଦେଖି ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। କୌଣସି ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଜନାନୀ ଏକ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ରାଣୀଙ୍କ ପୁଅ ଉଦୟ ଦେଖି ଖୁସି ହେବ? ଏହା ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଭୟ କରୁଛି, କେବଳ ଭରତ ପାଇଁ ନୁହେଁ; ରାଜ୍ୟ ଭାଗ କଥା ଭାବି ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ଭୟ ଭୟରୁ ଉପଜିଥାଏ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତ, ଏହିପରି ଶତୃଘ୍ନ ଭରତଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଭକ୍ତ ଯେପରି। ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ନିକଟତା ଅନୁସାରେ ଭରତଙ୍କୁ ମିଳିବା ଉଚିତ, ତଥାପି ଦୁଇ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ଦିଆଯାଇଛି। କୌଶଳ୍ୟା ସଉଭାଗ୍ୟବତୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆଗାମୀ ଦିନ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମହାନ୍ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ହେବ। ଯେବେ ଭୂମି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦମିତ ହେବେ, ତୁମେ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଚେତନା ଦେଇ ସେବା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏକ ଦାସୀ ପରି। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେବା, ତୁମର ପୁଅ ରାମଙ୍କୁ ଦାସ ହେବ। ନିଶ୍ଚୟ, ରାମଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଖୁସି ହେବେ, ତୁମର ବହୁ ଦାୟାନ୍ତ୍ରୀ ଭରତଙ୍କ ଅବନତି ଦେଖି ଖୁସି ହେବେନାହିଁ।” ମନ୍ଥରା ଏପରି କହି ଉପରେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, କୈକେୟୀ ରାମଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରିଲା। କୈକେୟୀ କହିଲେ, “ରାମ, ରାଜାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଶୀଳବାନ୍, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, କୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାନ୍, ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ ଦିଆଯିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତିନି ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଇ ଭାଇ ଓ ସେବକମାନେ ଉପରେ ପିତା ପରି ରକ୍ଷା କରିବେ; ଏହି ଖବର ଶୁଣି ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ନିଶ୍ଚୟ ଶତ ବର୍ଷ ପରେ ଭରତ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇପାରିବ, ପିତା ଓ ପ୍ରପିତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ। ଏପରି ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ଓ ଖୁସି ଆସିଛି, ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଉଛ? ଭରତ ଯେପରି ସମ୍ମାନିତ, ରାଘବ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ; କୌଶଳ୍ୟା ଛଡ଼ି ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଅତି ସେବା କରନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ ଯଦି ରାମଙ୍କର, ଭରତଙ୍କର ମଧ୍ୟ; ରାଘବ ଭାଇମାନେ ନିଜ ପରି ଦେଖନ୍ତି।” କୈକେୟୀଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ମନ୍ଥରା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଇ, କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲା, “ତୁମେ ଅବୁଦ୍ଧି ହେବାରୁ ବିପଦ ଦେଖୁନାହିଁ, ନିଜକୁ ମନେ ରଖୁନାହିଁ, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଉଛ। ରାଘବ ରାଜା ହେବେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ତା’ପରେ; ଭରତ ରାଜ୍ୟ ରେଖାରୁ ବାହାରି ଦିଅଯିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ରହିନାହିଁ; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ ବଡ଼ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ହେବ। ତେଣୁ ରାଜାମାନେ ବଡ଼ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ଶୀଳବାନ୍ ହେଲେ ମଧ୍ୟ। ତୁମର ପୁଅ ଦୁଃଖରେ ଅନାଥ ପରି ହେବ, ସୁବିଧା ଓ ରାଜ୍ୟ ରେଖାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ। ମୁଁ ତୁମର ଉପକାର ପାଇଁ ଆସିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଚିନିନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମର ଲାଭ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପୁନ୍ୟ ଦେଇପାରିବା ଉଚିତ। ନିଶ୍ଚୟ, ରାମ ରାଜ୍ୟ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଭରତକୁ ଦୂର ଦେଶକୁ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଭରତ ଛୋଟ ଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାମାଙ୍କ ନିକଟ ରଖିନାହିଁ; ନିକଟତା ମଧ୍ୟ ନିର୍ଜୀବକୁ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ କରେ। ଭରତ ପାଇଁ ଶତୃଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ତା’ପରି ହେବାକୁ ଲାଗିଛି; ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଯେପରି ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ଶତୃଘ୍ନ ଭରତଙ୍କୁ। ଜଙ୍ଗଲର ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଭୟରୁ ଗଛକୁ ଶଖା ପାରି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ କାଟିଦିଅନ୍ତି, ତେପରି ଭୟ ନିକଟତାରୁ ଉପଜେ। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣକୁ ନିଶ୍ଚୟ ରକ୍ଷା କରିବେ, ତାଙ୍କର ଭାଇପ୍ରେମ ଆଶ୍ୱିନମାନଙ୍କ ପରି ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତେଣୁ, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କିଛି ଅନ୍ୟାୟ କରିବେନାହିଁ; ତଥାପି ଭରତଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିପାରନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ରାଘବ ରାଜ୍ୟ ରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା, ଏହି ତୁମ ପାଇଁ ଅତି ଉପକାରୀ। ଏପରି ହେଲେ, ତୁମର ପରିବାର ଲାଭ ନିଶ୍ଚୟ ହେବ, ଭରତ ଧର୍ମାନୁସାରେ ପୂର୍ବଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ। ଏହି କମ୍ଫର୍ଟକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଶିଶୁ ରାମଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବାରେ, ନିଜ ସମୃଦ୍ଧି ହାରାଇ, କିପରି ରହିପାରିବ? ହାତୀର ନେତା ସିଂହ ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଡ଼ି ଦିଅଯିବାପରି, ତୁମେ ଭରତଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଛାୟାରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।” ଏପରି ମନ୍ଥରା ଏକ ଅତି ଚତୁର ଓ ଚିନ୍ତାବିହ୍ୱଳ ଶବ୍ଦରେ କୈକେୟୀଙ୍କୁ ଚିତ୍ତ ଦେଇ ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ଏବଂ ଭରତଙ୍କ ଲାଗି ଆଶଙ୍କା ବ୍ୟକ୍ତ କଲା।