ମନ୍ଥରା କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଜା ଦଶରଥ ଆଜି ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅଙ୍କୁ ଯେପରି ଶତ୍ରୁ ବା ଅବହେଳିତ ସର୍ପ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଦିନ ତିଏ ସେହିପରି ହେଲା। ମୂର୍ଖ କୈକେୟୀ, ତୁମେ ସଦା ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ ମିଠା କଥା କହି, ରାମଙ୍କୁ ରାଜସିଂହାସନ ଦେବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି—ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ବଂଶଜ ସମୂହ ନଶ୍ଟ ହେଉଛ। ଏହି ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ତୁମ ଓ ତୁମ ପୁଅ ଓ ମୋତେ—ଯିଏ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛି—ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ତୁମେ ତୁରନ୍ତ କିଛି କର।" ମନ୍ଥରାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୋଭାବନ୍ତି କୈକେୟୀ ଶୟନ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି ପଡ଼ିଲେ। ସେ ମନେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶରତ୍ ପକ୍ଷର କୃଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଗଲେ। ଏହି ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ ଦେଲେ। ଭୂଷଣ ଦେଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କୈକେୟୀ ମନ୍ଥରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନ୍ଥରା, ତୁମେ ଯେ ଏପରି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଆଣିଛ, ଏହା ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ। ଆଉ କ’ଣ ଆମ ପାଇଁ କରିପାରିବି, କହ, ତୁମେ ମୋତେ ଏତେ ଖୁସି ଦେଲ। ମୋତେ ରାମ ଓ ଭରତ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ରାଜା ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଖୁସି। ଏଠାରୁ ବଡ଼ ଅନୁଗ୍ରହ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋତେ ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥା କହିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଦେଉଛି—ଯାହା ଚାହଁ, ଚୟନ କର।" ଏହି ସମୟରେ, ଇର୍ଷ୍ୟାପିଡିତ ମନ୍ଥରା ଭୂଷଣ ଫେଲିଦେଲେ ଓ କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କୈକେୟୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୂଢ଼ା! କାହିଁକି ଅକାରଣରେ ଖୁସି ହେଲ? ତୁମେ ଜାଣୁନାହଁ କି ତୁମେ ଦୁଃଖର ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଅଛ? ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ତଥାପି ତୁମ ପାଇଁ ଆତ୍ମସଂଯମ କରୁଛି। ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ତୁମେ ଖୁସି ହେଉଛ? ତୁମ ଅବିବେକରେ ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ଜଣେ ଜ୍ଞାନବତୀ ମହିଳା କେବେ ଦ୍ୱିତୀୟା ପତ୍ନୀର ପୁଅ ଉନ୍ନତିରେ ଖୁସି ହେବେ? ମୁଁ ଭରତ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ରାମ ପାଇଁ ଭୟ କରୁଛି; ରାଜ୍ୟ ବଣ୍ଟନ ଉପରେ ଭାବି, ଏହି ଭୟ ମୋତେ ଦୁଃଖିତ କରୁଛି। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ଏହିପରି ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ଭରତଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ଯଦ୍ୟପି ଉତ୍ତରାଧିକାର ଅନୁଯାୟୀ ରାଜ୍ୟ ଭରତଙ୍କୁ ମିଳିବା ଉଚିତ୍, ତଥାପି ଏହି ଦୁଇ ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଆଯାଉଛି। ଦେଖ, କୌଶଲ୍ୟା ତ ଧନ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଆସନ୍ତାକାଲି ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆନ୍ଦ୍ରଣ ଦେବେ। ତେବେ ଏ ଧରା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ୱାସରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦମିତ ହେବେ, ତୁମେ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଝୁକି ହାତ ଜୋଡି ଚାକରୀ କରିବ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଚାରଣରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ତୁମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କର ଦାସ ହେବ। ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ, ତୁମର ବହୁମାନେ ଭରତଙ୍କର ଅବନତି ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେବେ।" ମନ୍ଥରା ଏପରି କହିଲେ, ଏହା ଦେଖି କୈକେୟୀ ଖୁସି ହୋଇ ମାତ୍ର ରାମଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କଲେ, "ରାମ ରାଜାଙ୍କର ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସଂଯମୀ, କୃତଜ୍ଞ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ପବିତ୍ର ପୁଅ। ତେଣୁ ତିନିଏ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଭାଇ ଓ ଦାସମାନେ ପ୍ରତି ପିତାଭଳି ସୁରକ୍ଷା କରିବେ। ତେଣୁ ମନ୍ଥରା, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ଶୁଣି କାହିଁକି ଚିନ୍ତିତ? ଏବଂ ଶତବର୍ଷ ପରେ ଭରତ ମଧ୍ୟ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇବେ। ଏପରି ଶୁଭ ସମୟ ଆସିଛି, ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ଭରତଙ୍କୁ ଯେପରି ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଏ, ରାମଙ୍କୁ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦିଆଯାଏ; ସେ ମୋତେ ମଧ୍ୟ ବହୁତ ମାନେ। ରାଜ୍ୟ ଯଦି ରାମଙ୍କର, ତେବେ ଏହା ଭରତଙ୍କର ମଧ୍ୟ, କାରଣ ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ପ୍ରତି ନିଜକୁ ଭାବନ୍ତି।" କୈକେୟୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମନ୍ଥରା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି କହିଲେ, “ତୁମର ମୂଢ଼ତାରେ ତୁମେ ଦୁଃଖ ଦେଖୁନାହଁ, ତୁମେ ନିଜକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହଁ, ଦୁଃଖ ଓ ବିପଦର ସାଗରରେ ଡୁବୁଛ। ରାମ ରାଜା ହେବେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ତା’ପରେ; କିନ୍ତୁ ତୁମ ପୁଅ ଭରତ ରାଜ୍ୟରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବ। ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟରେ ରହୁନାହାନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ, ତେଣୁ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ତୁମ ପୁଅ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଓ ରାଜବଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇ, ଏକାକୀ ହେବ। ମୁଁ ତୁମ ଲାଗି ଏଠାକୁ ଆସିଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋ ଉପକାର ଚିହ୍ନୁନାହଁ—ତୁମେ ମୋତେ ଯଥୋଚିତ ପୁରସ୍କାର ଦିଅ। ନିଶ୍ଚିତ, ଯେତେବେଳେ ରାମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରାଜ୍ୟ ଅଧିକାରୀ ହେବେ, ସେ ଭରତଙ୍କୁ ଦୂର ଦେଶକୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବେ। ଅପରାଧ, ତୁମେ ଭରତକୁ ଶିଶୁକାଳରେ ମାମାଘରେ ରଖିନଥିଲ। ସମ୍ପର୍କ ନିକଟତା ମଧ୍ୟ ଜଡ଼ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମିତ୍ରତା ଆଣେ। ଭରତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ହୋଇଛନ୍ତି; ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭରତଙ୍କୁ। ଶୁଣାଯାଏ, କୌଣସି ଗଛକୁ କାଠିଆ ଲୋକେ କାଟିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ନିକଟତା ଭୟ ଦେଇ, ତାହାର ଶାଖାମାନେ ପ୍ରଥମେ କାଟାଯାଏ। ରାମ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବେ, ତାଙ୍କର ଭାଇପ୍ରେମ ଆଶ୍ୱିନିକୁମାରମାନଙ୍କ ଭଳି ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।