ଏହି ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ମାଆ କୌଶଲ୍ୟା ସ୍ନେହଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ମୋ ସନ୍ତାନ ରାମ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ। ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ନିହ୍ସେଶ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହେଉଛ, ଏହି ସମ୍ପଦ ଏବଂ ଶୁଭ ଘଟଣା ଆମ ସମସ୍ତ ପରିବାରକୁ ଏବଂ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ମୋ ପୁଅ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, କାରଣ ତୁମର ଗୁଣରେ ତୁମ ବାପା ଦଶରଥ ଖୁସି ହୋଇଛନ୍ତି। ହେ କମଳନୟନ, ମୋର ଧୈର୍ୟ ବ୍ରିଥା ଯାଇନାହିଁ, ଏବେ ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜ୍ୟର ମହିମା ତୁମ ଉପରେ ବିରାଜିବ।" ମାଆଙ୍କର ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ନମ୍ର ହସରେ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରି କହିଲେ, "ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ମୋ ସହ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣେ ଏକାସାଥି ଶାସନ କରିବା। ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶ୍ରୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଦ୍ୱିତୀୟ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖେ। ସଉମିତ୍ରି, ଏହି ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଉପଭୋଗ କର; ମୋ ଜୀବନ ଓ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରେ।" ଏପରି କହି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମାଆମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସୀତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦଶରଥ ରାଜା ରାମଙ୍କୁ ଆଗାମୀ ଦିନ ଅଭିଷେକ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ରାଜପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଧର, ତୁମେ ଯାଇ ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହ ଆଜି ଉପବାସ କରାଇବାକୁ କହ, ଯାହା ଶୁଭ ଓ ରାଜ୍ୟଲାଭ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ।" ବଶିଷ୍ଠ ମୁଁ ଏହା କରିବି ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ରାମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ ଧୀର ହୃଦୟରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ବଶିଷ୍ଠ, ନିଜ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରଥରେ ଚଢ଼ି ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ରାମ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଗମନର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଓ ଉତ୍ସାହ ସହ ବାହାରି ଆସି, ଚାଳି ଗୁରୁଙ୍କ ରଥ ପାଖକୁ ଗଲେ, ନିଜ ହାତରେ ଧରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ରଥରୁ ଉତାରିଲେ। ଏପରି ନମ୍ରତା ଦେଖି, ବଶିଷ୍ଠ ସ୍ନେହଭରା କଥାରେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାମ, ତୁମ ବାପା ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ; ଏହି ଦିନ ତୁମେ ସୀତା ସହ ଉପବାସ କର। କାରଣ ଆସନ୍ତାକାଲି, ତୁମ ବାପା ଦଶରଥ ତୁମକୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିବେ, ଯେପରି ନହୁଷ ଯୟାତିଙ୍କୁ କରିଥିଲେ।" ଏପରି କହି, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଏବଂ ନିୟମବନ୍ଧ ମୁନି ବଶିଷ୍ଠ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପବାସ କରାଇଲେ। ଏପରେ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ବଶିଷ୍ଠ ରାଜପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏଠାରେ, ରାମ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହ ବସି, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଗୃହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ଗୃହ ପୁରା ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ନଳିନୀ କୋମଳ ଫୁଲ ଓ ପକ୍ଷୀ ରବେ ଅଟୁଟ ହୁଏ। ବଶିଷ୍ଠ ଏହି ରାଜସିକ ଭବନରୁ ବାହାରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାସ୍ତା ଲୋକମାନେ ଭରିଗଲା। ସମଗ୍ର ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜପଥ ଚତୁର୍ଦିଗରୁ ଉତ୍ସୁକ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିଲେ। ଏହି ଦିନ ରାଜପଥରେ ଲୋକମାନଙ୍କର ଉଲ୍ଲାସର ଧ୍ୱନି ସମୁଦ୍ର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟା ରାସ୍ତା ଝାଡ଼ି ଓ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ଓ ଉଚ୍ଚ ଘର ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ନାରୀ, ଶିଶୁ, ପୁରୁଷମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏପରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ୟୋଦୟ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଲୋକମାନେ ଏହି ମହା ଉତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ବଶିଷ୍ଠ ଏହି ଭିଡ଼ ଭିତରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ରାଜପୁରୀ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଲୋକମାନେ ଚାଲି ଜାଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଧଳା ମେଘ ଶିଖର ସମାନ ରାଜମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଦଶରଥ ରାଜା ତାଙ୍କ ସିଂହାସନରୁ ଉଠି, ସମ୍ମାନ ଜଣାଇ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏଠାରେ, ସଭ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଠି ରାଜପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳି, ଦଶରଥ ରାଜା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ, ସିଂହ ଗର୍ଜନ ସମାନ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି, ଯାଇଲେ। ଏହି ଅନ୍ତଃପୁର ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ୱର୍ଗ ମହଳ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାରାଖେଚିତ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏହିପରେ, ବଶିଷ୍ଠ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାମ ନିଜ ଶରୀର ଶୁଧ୍ଧ କରି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ବିସାଳ ନୟନ ଥିବା ସୀତା ସହ ନାରାୟଣଙ୍କ ଉପାସନାକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ପାତ୍ର ଧରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନିରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଘୃତ ଆହୁତି ଦେଲେ। ପରେ ତାହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଭୋଜନ କରି, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦର୍ଭି ଛାଡ଼ିଥିବା ଆସନରେ ବସି ନାରାୟଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହିପରି, ରାତିର ଏକ ଯାମ ବାକି ଥିଲାବେଳେ ରାମ ଜାଗି, ନିଜ ଗୃହକୁ ଯଥାବିଧି ଶୋଭାୟମାନ କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ବାର୍ତ୍ତା, କୁଳଗାଥା, ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି, ପ୍ରାତଃକାଳୀନ ପୂଜା ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ବସିଥିଲେ। ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ଶିର ନମାଇଲେ, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ବେଦ ପାଠ କରାଇଲେ। ଏପରି ମହାନ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ସବମୟ ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ଘଟିଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ।