ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଆୟୋଧ୍ୟା ନାମକ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗର ଥିଲା। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ନୀତିଶୀଳ, ସୁଶିକ୍ଷିତ, ଆନନ୍ଦ ଭରା ଓ ମାନବତାର ମୂଳ୍ୟଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ଋଷିମାନେଙ୍କ ଭଳି ପବିତ୍ର ଓ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ଆୟୋଧ୍ୟାରେ କେହି ନାହିଁ ଯିଏ କାନ୍ତା କିମ୍ବା ମାଳା ବିହୀନ, ବିନା ଆରମ୍ଭରେ ନନ୍ଦନ କିମ୍ବା ମଧୁର ଘ୍ରାଣ ଥିବା। ସେଠାରେ କେହି ଅଶୁଚି ଖାଇବା, ଅବ୍ୟବହାର କରିବା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ନଥିଲେ। ସେଉଁଥିରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ଦାନ କରିବାରେ ସୀମିତ ଥିଲେ। କେହି ବେଦନୀତି, କ୍ଷତି ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ନଥିଲେ। ଆୟୋଧ୍ୟାର ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ବିତାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପୋତା ଓ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସାଥୀ ଥିଲେ, ବୈଶ୍ୟମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ରମାନେ ସେମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲଗନ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସୁନ୍ଦର ନଗର ଆୟୋଧ୍ୟା, ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ଯେପରିକି ପୁରାତନ କାଳରେ ମାନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଏହି ସହର ପ୍ରତି ଦିଗରେ ଯୁଦ୍ଧା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଯୋଦ୍ଧା, ସ୍କିଲ୍ଡ ଓ ଦୃଢ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ଗୁହାରେ ରହିଥିବା ସିଂହମାନେ। ସେହି ସହରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ଓ ହିମାଲୟରୁ ଆସିଥିଲେ। ଦଶରଥଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ଏହି ହାତୀମାନେ ଦୃଢ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପର୍ବତ ଭଳି ଦୃଢ ଥିଲେ। ସେହି ଆୟୋଧ୍ୟା ସହର, ଯାହାକୁ ସତ୍ୟନାମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଦଶରଥଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଶାନ୍ତି ଓ ସମ୍ମାନରେ ବସୁଥିଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ, ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଉଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କ ସହିତ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ଦଶରଥଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଚରିତ୍ର ଓ ସତ୍ୟବାନ, ସେମାନେ ରାଜ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁଖ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀ ହିସାବରେ ଧୃଷ୍ଟି, ଜୟନ୍ତ, ବିଜୟ, ସୁରାଷ୍ଟ୍ର, ରାଷ୍ଟ୍ରବୃଦ୍ଧନ, ଅକୋପ, ଧର୍ମପାଳ ଓ ସୁମନ୍ତ୍ର ଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୂରଦର୍ଶୀ, ବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ, ଓ ଶାସନର ନୀତିଗୁଡିକୁ ଭଲରେ ବୁଝିଥିଲେ। ସେମାନେ ସଦା ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିଲେ, କେବଳ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ମାନବତାରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖୁଥିଲେ। ଏହି ଆୟୋଧ୍ୟାରେ କେହି ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ଜନ୍ମ ଜନ୍ମ ପତ୍ନୀକୁ ଚାହୁଁଥିବା ନଥିଲେ, ସମସ୍ତ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଓ ଶହର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଅନୁଗତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେମାନେ ସଦା ରାଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସୁଖରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର, ରାଜା ଦଶରଥ ଓ ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକ ସୁସ୍ଥ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।