ରାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତା ଦଶରଥ ଜଣାଇଦେଲେ ଯେ, ଆସନ୍ତା କାଲି ତାଙ୍କର ଅଭିଷେକ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାମ ନମ୍ରତାରେ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାମ ନିଜ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେବାକୁ, ସିଧାସଳଖ ମାଆଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ମାଆ କୌଶଳ୍ୟା ଶାନ୍ତ, ନମ୍ର ଭାବେ, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ସୁମିତ୍ରା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୂର୍ବରୁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ ଖବର ଶୁଣି, ସୀତାକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଆସାଯାଇଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, କୌଶଳ୍ୟା ଚକ୍ଷୁମୁଦ୍ରା କରି, ସୁମିତ୍ରା, ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାମ ତାରା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବେ ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ଶ୍ୱାସ ରୋକି ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଉପାସନାରେ ଲଗିଥିବା ବେଳେ, ରାମ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ମାଆଙ୍କୁ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଦେଇ କହିଲେ, “ମାଆ, ପିତାଜୀ ମୋତେ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷା ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଆସନ୍ତାକାଲି ମୋର ଅଭିଷେକ ହେବ। ସୀତାମଧ୍ୟ ଆଜି ରାତି ଉପବାସ କରିବେ, ଏହିପରି ଶିକ୍ଷକମାନେ ମୋତେ କହିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହିପାଇଁ ପିତାମଧ୍ୟ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତାକାଲି ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଦରକାର, ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଓ ବୈଦେହୀ ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆୟୋଜନ କର।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୀର୍ଘଦିନର ଆଶା ପୂରଣ ହେଉଥିବା କୌଶଳ୍ୟା ଆନନ୍ଦ ଅଶୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ ରାମ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ। ତୁମର ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୋଇଛି। ତୁମେ ଧନ-ଯଶ ନେଇ, ମୋ ଓ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ଗୋତିଏ ଦିଗ୍ଗଜ ହେଉ। ପୁଅ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ତାରାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, କାରଣ ତୁମର ଗୁଣରେ ତୁମେ ତୁମ ପିତା ଦଶରଥଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ। ମୋର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇନାହିଁ, ହେ କମଳାକ୍ଷ, ଏବେ ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ରାଜ୍ୟ ଶ୍ରୀ ତୁମ ଉପରେ ବସିବ।" ମାଆଙ୍କର ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାମ ନମ୍ର ହସରେ ପାଖରେ ବସିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କରି କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଭୂମି ଆମେ ଦୁଇଁଯେ ଏକସାଥି ଶାସନ କରିବା। ଏହି ରାଜ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଦ୍ୱିତୀୟ ଆତ୍ମା ସମାନ। ସୌମିତ୍ରି, ରାଜ୍ୟର ଆନନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଉପଭୋଗ କର; ମୋ ଜୀବନ ଓ ଏହି ରାଜ୍ୟ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଚାହେଁ।" ଏପରି କହି, ରାମ ମାଆମାନେ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ରାମଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ ବିଷୟରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ, ତୁମେ ଯାଅ, ଏବଂ ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଜି ଉପବାସ କରାଇବା ପାଇଁ କହ, ଯାହାଁକି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ।” ବଶିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି, ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି, “ଯଥାସ୍ତୁ” ବୋଲି କହି, ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରଥରେ ଚଢ଼ି ରାମଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଖବର ମିଳିଲାପରେ, ରାମ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଘରୁ ବାହାରି, ଆସିଥିବା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଗଲେ। ରାମ ତାଙ୍କ ରଥ ପାଖରେ ଯାଇ, ନିଜେ ହାତ ଧରି ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ରଥରୁ ଉତାରିଲେ। ରାମଙ୍କ ଏହି ନମ୍ରତା ଦେଖି, ପୁରୋହିତ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ରାମ, ତୁମ ପିତା ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିବ। ଆଜି, ସୀତା ସହ ଉପବାସ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଆସନ୍ତାକାଲି ତୁମ ପିତା ଦଶରଥ, ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରେମବଶତଃ, ନହୁଷ ଯେପରି ଯୟାତିଙ୍କୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେପରି ତୁମକୁ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିବେ।” ଏପରି କହି, ଶୁଭ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ନିୟମପାଳନ କରୁଥିବା ବଶିଷ୍ଠ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ରାମ ଓ ବୈଦେହୀଙ୍କୁ ଉପବାସ କରାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମଙ୍କଠାରୁ ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନ ନେଇ, ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ଗୃହରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ରାମ ଏବେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସି, ସେମାନଙ୍କ ସୁମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦାୟ କରି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ସମୟରେ ରାମଙ୍କ ଘର ଅନେକ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଧାରଣ କରିଥିବା ହ୍ରଦ ମଧ୍ୟେ ମଦମାତ୍ତ ପକ୍ଷୀ ରହିଥାଏ। ବଶିଷ୍ଠ ଏହି ରାଜସିକ ଗୃହରୁ ବାହାରି ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ରାସ୍ତା ଲୋକମାନେ ଭରିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜପଥ ଚାରିପାଖରେ ଉତ୍ସୁକ ଲୋକମାନେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିଲେ। ଏହି ଉଲ୍ଲାସର ତରଙ୍ଗରେ ରାଜପଥ ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ସାଗର ଗର୍ଜନ। ସେ ଦିନ ଅୟୋଧ୍ୟା ରାସ୍ତା ଝାଡ଼ି ଓ ଜଳ ଛିଟି, ଅରଣ୍ୟ ମାଳା ଓ ଉଚ୍ଚ ଘରର ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ନାରୀ ଓ ଶିଶୁମାନେ ଭିଡ଼ ଲାଗି, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଅପେକ୍ଷା ପରି, ରାମଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଥିଲେ। ଲୋକମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଏହି ମହା ଉତ୍ସବ ଦେଖିବାକୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭିଡ଼ ମାଧ୍ୟରେ, ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠ ଧୀରେ ଧୀରେ ରାଜପଥ ଛୋଡ଼ି, ରାଜମହଳ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସେ ଏକ ଧଳା ମେଘ ଶିଖର ସମାନ ରାଜମହଳରେ ଚଢ଼ି, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।