ଦୂତମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଯାଇ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ କୌସଲ୍ୟା ଅନେକ ସୁନା, ଗାଈ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଣିମୁକ୍ତା ବଣ୍ଟନ କଲେ। ସେ ଏହି ଉପହାରଗୁଡିକୁ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନମାନେଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏପରେ, ରାଘବ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇ, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ଶୋଭାମୟ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ନାଗରିକମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ମହା ଲାଭ ମିଳିଛି। ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏଠାରେ ଚତୁର୍ଥ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ନାଗରିକମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ପୁଣି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ରଣା ପରେ, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଲେ। ରାଜା କହିଲେ, "ଆସନ୍ତାକାଲି ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଶୁଭ ଦିନ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୋର ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ଆସନ୍ତାକାଲି ଯୁବରାଜ ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କରାଯିବ।" ଏପରେ, ରାଜା ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସାରଥିଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "ରାମଙ୍କୁ ପୁଣି ଏଠାକୁ ନେଇଆ।" ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଡାକର ବିଷୟରେ ଖବର ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାମଙ୍କ ମନରେ ଅଳ୍ପ ଚିନ୍ତା ଆସିଲା। ତେବେ, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଭିତରକୁ ନେଇଯିବା ପରେ, ରାମ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ ଏବଂ କାହିଁକି ଆସିଛ?" ସାରଥି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ରାଜା ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି, ଆପଣ ଚାହିଲେ ଯାଅନ୍ତୁ, ନାହିଁଲେ ଯିଅନ୍ତୁ।" ସାରଥିଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ରାମ ତ୍ୱରିତ ରାଜପାଳିସକୁ ଯାଇଲେ। ରାଜା ଦଶରଥ ରାମଙ୍କ ଆଗମନ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କଥାହେବା ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ନେଇଲେ। ରାମ ଦୂରରୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଶିର ନମାଇଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆସନ ଦେଲେ ଏବଂ ତାପରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ରାମ, ମୁଁ ବୟସ୍କ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି। ମୁଁ ଅନେକ ଯଜ୍ଞ କରିଛି, ଅନେକ ଦାନ ଦେଇଛି। ଆଜି ତୁମେ ମୋର ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅତି ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଦେଇଛି, ଶିଖିଛି, ଆବଶ୍ୟକ ସମସ୍ତ କାମ ସାଧିଛି। ମୁଁ ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ, ପୁରୋହିତ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତି ଋଣମୁକ୍ତ ହୋଇଛି। ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ବାକି ନାହିଁ, କେବଳ ତୁମର ଅଭିଷେକ ଛାଡ଼ି। ଏହିପାଇଁ, ଯାହା କହିବି, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ କର।" "ଆଜି ସମସ୍ତ ଜନତା ତୁମକୁ ରାଜା ଭାବରେ ଚାହାଁନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁବରାଜ ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିବି। ଏହା ସହ, ଆଜି ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଛି; ଆଗ୍ନିଶିଖା ଏବଂ ଗର୍ଜନ ସହିତ ଶୂଳା ତଳେପଡ଼ୁଛି। ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ କହୁଛନ୍ତି, ମୋର ନକ୍ଷତ୍ରକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ରାହୁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛନ୍ତି। ଏପରି ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଏ, ତେବେ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବା ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗଟନା ଘଟେ।" "ଏହିପାଇଁ, ରାଘବ, ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମର ଅଭିଷେକ ହେଉ। କାରଣ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମନ ବହୁତ ଚଞ୍ଚଳ। ଆଜି ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୂର୍ବାଷାଢ଼ା ଉପରେ ଅଛି, ଆସନ୍ତାକାଲି ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସହ ଯୋଗ ହେବ। ଏହିପାଇଁ, ତୁମେ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉ। ମୋର ମନ ତୁମକୁ ଏହିପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଆଦେଶ ଦେଉଛି। ଆସନ୍ତାକାଲି ତୁମେ ଯୁବରାଜ ହେବ। ଆଜି ରାତିରୁ ଆମ୍ବ ଦର୍ଭା ଶଯ୍ୟାରେ ଉପବାସରେ ରୁହିବା ଦରକାର। ତୁମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଏହି ଦିନ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ, କାରଣ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିପଦ ଆସିପାରେ।" "ଭରତ ସହରରୁ ଦୂରେ ଥିବାରୁ ଏହି ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ। ତୁମର ଭାଇ ଭରତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଧାର୍ମିକ, ଦୟାଳୁ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମନର ଅସ୍ଥିରତାକୁ ମାନି ଚାଲେ। ତଥାପି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ଚାଲିଥିବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶେଷରେ, ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ତିଆରି କରୁଥିବା ରାମ ତୁରନ୍ତ ମାଆଁ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ନିରବ ଏବଂ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ବସି, ଶୁଭ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବା ମାଆଁ କୌସଲ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସୁମିତ୍ରା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲେ, ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସୀତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଯିଏଯାଇଥିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, କୌସଲ୍ୟା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ସୁମିତ୍ରା, ସୀତା ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପୁତ୍ର ଯୁବରାଜ ହେବେ ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ଶ୍ୱାସ ରୋକି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରେ, ରାମ ମାଆଁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କଥା କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ କଲା। "ମା, ପିତା ମୋତେ ଜନସମୁଦାୟର ରକ୍ଷାର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତାକାଲି ମୁଁ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବି।" "ସୀତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଜି ରାତି ମୋ ସହ ଉପବାସ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ଏହିପାଇଁ ମୋ ଗୁରୁମାନେ ଏମିତି ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆସନ୍ତାକାଲି ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବା ଉଚିତ, ତାହା ଆଜି ମୋ ପାଇଁ ଏବଂ ବୈଦେହୀଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।