ଶ୍ରୀରାମ ରାଜ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞ, ଏବଂ ବହୁ ସମ୍ପଦର ଗୋ-ୟଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବୃହତ୍ ଦାନ-ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀରାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଘବ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରାଜ୍ୟରେ ଅବିଚଳ ଧର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଭାଲୁ, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ଶାସନରେ ରହି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ନିୟମିତ ଋତୁରେ ବଦଳି ମେଘ ବର୍ଷା କରୁଥିଲା, ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ୍ର ଥିଲା, ନଗର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ। ରାମଙ୍କ ଶାସନକାଳରେ କେହି ଅକାଳରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁନଥିଲେ, କିମ୍ବା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉନଥିଲେ; ଅପଶକୁନ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କୌଣସି ଘଟଣା ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ରାମଙ୍କ ମାତୃଶ୍ରେଷ୍ଠୀ, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ପାଖରେ ଥିବାବେଳେ, ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅନ୍ତକାଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସୁମିତ୍ରା ଓ ବିଶ୍ରୁତ କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟକର୍ମ କରି, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେହି ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଓ ରାଜା ଦଶରଥ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଲାଭ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ରାମ ତାଙ୍କ ମାଆମାନେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେଁକୁ ବିଶେଷ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ପିତୃତର୍ପଣ, ଦୁର୍ଲଭ ଯଜ୍ଞ, ଦେବତା ଓ ପୂର୍ବଜମାନେଁକୁ ଆଦର ଦେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଅନେକ ହଜାର ବର୍ଷ ସୁଖରେ କଟିଗଲା, ଏବଂ ରାମ ସଦା ଧର୍ମକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ୯୯ତମ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ଏକ ସମୟରେ, କେକୟ ରାଜା ଯୁଧାଜିତ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ମହାପୁରୁଷ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଋଷି ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରାଘବଙ୍କ ନିକଟକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ମହାନ୍ ଆଦର ଓ ସ୍ନେହର ଚିହ୍ନସ୍ୱରୂପ ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ। ଏପରି ସେ ଚମତ୍କାର କମ୍ବଳ, ମଣିମୁକ୍ତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେଲେ। ମାମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଏହି ମହାତ୍ମା ଗାର୍ଗ୍ୟ ଏବଂ ସହ ସମୃଦ୍ଧି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଘବ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ କାକୁତ୍ସ୍ଥ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେଁ ସହ ଏକ ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯାଇ, ଗାର୍ଗ୍ୟଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆଦର କଲେ। ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଓ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ରାମ ପ୍ରତିଟି କଥାରେ ମାମାଙ୍କ ଖେମାନ୍ନ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଗାର୍ଗ୍ୟ ବସିବା ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ମୋର ମାମା କି ଦୂତିଆଇଛନ୍ତି? ମହାମୁନି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ବୃହସ୍ପତି ପରି ଆପଣ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି?" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାତ୍ମା ଗାର୍ଗ୍ୟ ନିଜ ଆଗମନର କାରଣ ବିସ୍ତାରରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ— "ତୁମ ଶୂରବାହୁ ମାମା, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଦୂତି ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପଠାଇଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, ଶୁଣ।" "ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ ଉଭୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ଫଳମୂଳରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଗନ୍ଧର୍ବ ଭୂମି ବହୁତ ରମ୍ୟ। ସେଠାରେ ଶୈଳୂଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଳ ତିନି କୋଟି ଗନ୍ଧର୍ବ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ତୁମେ ସେମାନେଁକୁ ଜିତି, ତୁମ ପୁଅମାନେଁକୁ ସେଠାରେ ସ୍ଥାପନ କର। ଏହି ଅତି ଶୋଭନ ଭୂମିକୁ ଅନ୍ୟ କେହି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ ଚାହାଁ, ମୁଁ ଅନର୍ଥ କିଛି କହୁଅନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଘବ ମୁନି ଓ ମାମା ଉଭୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ "ଏହି ପରି ହେଉ" ବୋଲି ଭାରତଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାତି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ ହାତ ଯୋଡି ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ଦୁଇ ରାଜକୁମାର ସେ ଭୂମି ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମର୍ଷି।" "ଭାରତଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତକ୍ଷ ଓ ପୁଷ୍କଳ, ମାମାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ୍ ରହି, ଯିବେ। ଭାରତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେନା, ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ରମାନେଁକୁ ଜିତି, ଦୁଇଟି ନଗର ଭାଗ କରିବେ। ସେଠାରେ ତୁମ ପୁଅମାନେଁକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭାରତ ପୁଣି ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିବେ।" ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କୁ କହି, ରାମ ଭାରତଙ୍କୁ ଏବଂ ସେନାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ରେ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୁନି ପୂର୍ବରେ ଚାଲି, ଭାରତ ସେନା ଓ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ର ସହ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ସେନା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥା ଯୁକ୍ତ, ନଗରରୁ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଗଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେଁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ। ମାଂସାହାରୀ ଜନ୍ତୁ ଓ ବଳିୟାନ୍ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତପିପାସାରେ ଭାରତଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ଅନେକ ଦଳ ମାଂସଭୋଜୀ ଭୟଙ୍କର ଭୂତପ୍ରେତ ଗନ୍ଧର୍ବପୁତ୍ରଙ୍କ ମାଂସ ଖାଇବା ଆଶାରେ ହଜାରେ ହଜାର ଶଂଖ୍ୟାରେ ଅନୁସରଣ କଲେ। ହଜାରେ ହଜାର ସିଂହ, ବାଘ, ବନ୍ଦର ଓ ଆକାଶବାସୀ ପକ୍ଷୀମାନେ ସେନାର ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅଧା ମାସରୁ ଅଧିକ ସମୟ ରାସ୍ତାରେ ଥାଇ, ଏହି ସେନା ରୋଗମୁକ୍ତ, ଖୁସି ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକମାନେଁ ସହ କେକୟା ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ୧୦୦ତମ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା। ଭାରତ ଆଗମନ କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, କେକୟା ରାଜା ଏବଂ ଗାର୍ଗ୍ୟ ବଂଶୀ ଯୁଧାଜିତ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। କେକୟା ରାଜା ବିଶାଳ ଲୋକସମୂହ ସହ ଯାତ୍ରା କରି, ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସେମାନେଁକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିବାକୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଲେ।