ହେ ରାମ, ମୁଁ ଏକ ଦିନ ଦେଖିଲିଁ ଯେ, ଏକ ଦେବତୁଳ୍ୟ ପୁରୁଷ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଉପରକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ମୁଁ ସେଉଁଠି ଥିବା ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭଲ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲିଁ—“ହେ ଦେବସଦୃଶ, ଆପଣ କିଏ? ଏପରି ଅନୁଚିତ ଖାଦ୍ୟ କିଏ ପାଇଁ ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି? ଦୟାକରି ଏହାର କାରଣ କୁହନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ମନ୍ୟ କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅନୁସାରେ କିଏ ଏପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିପାରିବ? ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ମୁଁ ତଥ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ମୁଁ ଭାବେ ଏହି ମୃତଦେହ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ ଖାଦ୍ୟ ନୁହେଁ।” ମୋର ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ରାଜା, ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ କୌତୁହଳରେ ଏବଂ ମୃଦୁ ଭାଷାରେ ସବୁକିଛି ଯଥାଯଥ ମତେ କହିଦେଲେ। ମୋର ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଉଚିତ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ—“ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆଗରୁ ମୋ ଜୀବନର ଶୁଭ ଅଶୁଭ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ, କାରଣ ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲେ, ଏହି କଥା ଲୁଚାଇପାରିବ ନାହିଁ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ମୋ ବାପା ବିଦର୍ଭର ମହାନ ରାଜା ସୁଦେବ ଥିଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତି ଅତିଶୟ ବିଖ୍ୟାତ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଝିଅ ଥିଲେ—ମୁଁ, ଯାହାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ, ଏବଂ ମୋ ଭାଇ ସୁରଥ। ବାପା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ପ୍ରଜାମାନେ ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଭାବେ ଏହି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲି, ଏବଂ ଏହିପରି ହଜାର ବର୍ଷ କଟାଇଦେଲି। ତାପରେ, ମୋ ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହେବାର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ମୁଁ ମନରେ କାଳର ନିୟମକୁ ଧାରଣ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲି। ଏହି କଠିନ ଅରଣ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ, ଏଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହ୍ରଦ ପାଖରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଲି। ମୋ ଭାଇ ସୁରଥଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ରାଜା କରି, ମୁଁ ଏହି ହ୍ରଦ ପାଖକୁ ଆସି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଲି। ଏଠାରେ ମୁଁ ତିନି ହଜାର ବର୍ଷ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି। କିନ୍ତୁ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଭୟଙ୍କର ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣା ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲା। ତେଣୁ, ମୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲି ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲି—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣା ନଥିବା କଥା କୁହାଯାଏ; ତେବେ କିଏ ମୋତେ ଏଠି ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଉଛି? ମୋ ପାଇଁ କେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଅଛି, କୃପାକରି କୁହନ୍ତୁ।” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ହେ ସୁଦେବନନ୍ଦନ, ତୁମର ଖାଦ୍ୟ ହେଉଛି ତୁମ ନିଜ ଶରୀରର ମଧୁର ମାଂସ; ସେଥିପାଇଁ ସେଇ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କର। ତୁମେ ଯେଉଁ ଶରୀରକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୋଷଣ କରିଛ, ସେ ଦେହ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ, ପୁନଃ ପୁନଃ ଉପଜିଯିବ। ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କରିପାରିନଥିଲ। ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିବା ବେଳେ କେବେ ଦାନ କରିନଥିଲ, ଅତିଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଉନଥିଲ। ତୁମେ କେବେ ଅତି ସାମାନ୍ୟ ଦାନ ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲ, କେବଳ ତପସ୍ୟା କଲ; ଏହିପରି ଦୁଃଖ ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠି ଭୋକ ଓ ତିରିଷ୍ଣାରେ ପୀଡ଼ିତ। ତେଣୁ, ନିଜ ଶରୀରର ମଧୁର ମାଂସ ଭୋଜନ କରି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପ୍ରାପ୍ତ କର। କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ମହାମୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିବେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ। କାରଣ, ସେ ଦୟାଳୁ ମୁନି ଦେବଗଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବେ, ତେବେ ତୁମେ ଅବଶ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।" ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଶୁଣି, ମୁଁ ନିଜ ଦେହକୁ ଅପମାନସ୍ୱରୂପ ଖାଦ୍ୟ କରିଲି। ଏହିପରି ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ମୁଁ ଏହି ଦେହ ଭୋଜନ କରୁଛି, ତଥାପି ଏହା କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋର ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ। ଏହି ଦୁଃଖରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର, କାରଣ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୀଡ଼ିତ; କୁମ୍ଭଯୋନି (ଅଗସ୍ତ୍ୟ) ବ୍ୟତୀତ ଏଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ। ହେ ସାଧୁ, ମୋର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଅଳଂକାର ଗ୍ରହଣ କର; ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏଠି ସୁନା, ଧନ, ବସ୍ତ୍ର, ଖାଦ୍ୟ, ପାନୀୟ ଏବଂ ଅଳଂକାର ଅଛି—ଏସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ, ସୁଖ ଦେଉଛି; ଦୟାକରି ମୋ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ସେ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କର ଦୁଃଖଭରା କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସେଇ ଅତି ଉତ୍ତମ ଅଳଂକାର ଗ୍ରହଣ କଲି। ମୁଁ ସେଇ ଶୁଭ ଅଳଂକାର ଗ୍ରହଣ କରିବା ସହିତ, ସେଇ ରାଜା ଋଷିଙ୍କ ପୂର୍ବ ମାନବ ଦେହ ନଷ୍ଟ ହେଲା। ତାଙ୍କ ଦେହ ଶେଷ ହେବା ସହିତ, ସେ ରାଜା ଋଷି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅଳଂକାର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଏହିପରି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣି, ରାଘବ ଆଦର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ହେ ମହାମୁନି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ବିଦର୍ଭର ରାଜା ଶ୍ୱେତ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ସେଠି କେମିତି କୌଣସି ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ ନଥିଲେ? ସେ ରାଜା କେମିତି ଏପରି ଜନଶୂନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ତପସ୍ୟା କଲେ? ମୁଁ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।