ଦୂତ ଦେରି କରିଥିବାରୁ, ରାଜା ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ଦାନବ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଣବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ତାପରେ, ଦାନବ ହସି ହସି, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଏକ ଶକ୍ତି ଧରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରଟି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କ ସାଥୀ, ସେନା ଓ ରଥାଦି ସହିତ, ରାଜାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା ଏବଂ ପୁନି ସେଇ ଶକ୍ତି ଲବଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଫେରି ଗଲା। ଏଭଳି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜା, ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ରଥସମୂହ ସହିତ, ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ; ହେ ମୃଦୁଭାଷି, ଏହି ଶକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଅପାର ଓ ଅତିଶୟ ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ଆସନ୍ତା କାଲି ସକାଳେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଲବଣକୁ ବଧ କରିପାରିବା; ଯଦି ସେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିନା ବାହାରେ ଯିବେ, ତୁମ ଜୟ ସ୍ୱଫଳ ହେବାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତୁମର କୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତର କ୍ଷେମ ହେବ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଲବଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି। ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିର କଥା, ଏବଂ ମାନ୍ଧାତୃଙ୍କ ବିନାଶର ଏହି ଘଟଣା, ତୁମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି। ଆସନ୍ତା କାଲି ସକାଳେ, ହେ ମହାତ୍ମା, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଲବଣକୁ ବଧ କରିପାରିବେ; ଯେବେ ସେ ମାଂସ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିନା ବାହାରିବେ, ତୁମ ଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଶୀଘ୍ର ହେବ। ଏପରି ଭାବେ, ମହାର୍ଷି ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ମହାନ ଓ ପୂଜ୍ୟ ରାମାୟଣର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ସତ୍ସପ୍ତତିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରି କଥାବାର୍ତ୍ତା କହି, ଶୁଭ ଜୟ ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶା କରି, ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ପାଇଁ ରାତି ଶୀଘ୍ର ଅତିତ ହେଲା। ପରେ, ସେହି ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାତ ବେଳେ, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୋକ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଆଶାରେ ନଗର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୀର ଶତୃଘ୍ନ ଯମୁନା ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଧନୁଷ୍ ଧରି ମଧୁପୁର ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଅଧା ଦିନ ଅତିତ ହେବା ପରେ, ସେଇ କ୍ରୂର ରାକ୍ଷସ ଅନେକ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନେଇ ବାହାରିଲେ। ସେ ତାହାଁରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦ୍ୱାରେ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଶତୃଘ୍ନ ଦଢ଼ି ଅଛନ୍ତି। ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଏହି ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ କଣ କରିବୁ?" ସେ କହିଲେ, "ହେ ନିଚପୁରୁଷ, ଆମୁକ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହଜାର ମାନେ ମୋର କ୍ରୋଧରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି—ତୁମେ କି ତୁମର ସମୟ କାମ୍ୟ କରୁଛ?" "ମୋର ଭୋକ ଏବେ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହେବ; ନିଜେ ଚାଲିଆସିଛ, ମୋ ମୁଁହରେ ପଡ଼ିଛ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଗଲ?" ଏପରି ହସି ହସି କହିବା ସମୟରେ, ଶୌର୍ୟଶାଳୀ ଶତୃଘ୍ନ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭିଜିଗଲା। ଏବଂ ରୋଷରେ ଅତିଶୟ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ରୁ ତେଜ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଲେ। ତାପରେ, ଶତୃଘ୍ନ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ: "ହେ ନିଶାଚର, ମୁଁ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।" "ମୁଁ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନ ରାମଙ୍କ ଭାଇ, ଶତୃଘ୍ନ—ଶତ୍ରୁନାଶକ, ତୁମର ବଧ ଇଛା କରି ଆସିଛି।" "ମୋତେ ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହେଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଶତୃ, ଏବଂ ଏଥିରୁ ଜୀବିତ ଉଦ୍ଧାର ନାହିଁ।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ରାକ୍ଷସ ଉପହାସ କରି ହସିଲେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଦୁଷ୍ଟବୁଦ୍ଧି।" "ମୋ ମାଆଙ୍କ ଭଉଣୀର ପୁଅ ରାବଣ, ରାକ୍ଷସରାଜ, ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକ ନାରୀଙ୍କ ଲାଗି ହତ ହୋଇଥିଲେ।" "ସେଇ ସମସ୍ତ ବଂଶ ନାଶ ମୁଁ ସହିଛି; ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରିଛି।" "ମୋର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁମାନେ ହତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଘାସ ପରି ଅବହେଳିତ; ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯେଉଁମାନେ ହେବେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।" "ତୁମେ ଯେଉଁଯୁଦ୍ଧ ଚାହଁ, ମୁଁ ଦେବି; ମୁଁ ମୋ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସିବି, ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ଚାହଁ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ।" ତେବେ, ଶତୃଘ୍ନ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର କହିଲେ: "ତୁମେ କେଉଁଠି ମୋ ପାଖରୁ ପଳାଇବ? ଯେଉଁଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ମୂର୍ଖତାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରେ।" "ତେଣୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଦେଖ, ମୁଁ ତୁମେ ଏବଂ ରାଘବଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତୁମକୁ ବିଭିନ୍ନ ଧାରାର କ୍ଷୁରପ୍ର ତୀରରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।" ଏହିପରି ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ କଥା ଶୁଣି, ଲବଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ: "ଦଢ଼ି ରୁହ, ଦଢ଼ି ରୁହ!" ହାତକୁ ହାତ ଦେଇ, ଦାନ୍ତ କଟି, ଲବଣ ପୁନିପୁନି ରଘୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରିବାରେ ଲାଗିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଲବଣଙ୍କୁ ଶତୃଘ୍ନ କହିଲେ: "ମୁଁ ସେମାନେ ନୁହେଁ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଜୟ କରିଛ; ଆଜି ମୋର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଯମଲୋକକୁ ଯିବ।" "ଆଜି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିବି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଋଷି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେବେ, ଯେପରି ରାବଣଙ୍କ ବଧ ଦେଖିଥିଲେ।" "ତୁମେ ମୋର ତୀରରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିବା ପରେ ଏହି ନଗର ଓ ଦେଶରେ ଶାନ୍ତି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେବ।" "ମୋର ହସ୍ତରୁ ଛୁଟିଥିବା ଏକ ତୀର, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ପରି, ସେହି ତୀର ତୁମର ହୃଦୟକୁ ଭେଦିବ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପଦ୍ମକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଲବଣ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଶତୃଘ୍ନ ତାହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ପୁନି ଅନେକ ଗଛ ଉଠାଇ ଶତୃଘ୍ନଙ୍କୁ ମାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତୃଘ୍ନ ତେଜରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ତିନି କିମ୍ବା ଚାରି ଘାଁରେ କାଟିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ଅଘଠିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।