ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ଜନସାଧାରଣ ସହ ଖୁସିରେ ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତୃପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। କୌସଳ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା, ଏବଂ ସୁନ୍ଦର କୈକେଇ ମଧ୍ୟ ଖୁସିରେ ଥିଲେ। ରାଜପୁତ୍ରୀମାନେ ବିବାହର ଅଭିନନ୍ଦନରେ ଲଗିଥିଲେ, ସୀତା ଏବଂ ଉର୍ମିଲାକୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଅର୍ପଣ ସହ ଶୋଭିତ ହେବାକୁ ଜାଣିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର ସମ୍ମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଜୀବନର ସମ୍ପର୍କରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ କୁଶଳ, ଧନ ଓ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାନବ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେଇଥିଲେ, ତେବେ କିଛି ସମୟ ପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୈକେଇଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭରତ, ଯିଏ କେକୟର ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସେ ଏଠାରେ ଆସିଛି।" ଦଶରଥଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭରତ, କୈକେଇଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସହ ଶତ୍ରୁଘ୍ନାକୁ ସହ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ପିତା ଓ ରାମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ। ଭରତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଘ୍ନା ପାଇଁ ଯୁଧାଜିତ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପିତା ଖୁସି ହେଲେ। ଭରତ ଯାହାର ସହିତ ଚଲିଗଲେ, ସେଠାରେ ରାମା ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ, ତାଙ୍କର ନିୟମକୁ ପ୍ରଥମେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ବକୁ ନିଷ୍ଠାର ସହ କରିଥିଲେ। ରାମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କାମ କରିଥିଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ବ ପୂରଣ କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁକିଛି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିଷ୍ଠାର ସହ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କର ଦାୟିତ୍ବକୁ ସମୟରେ ପୂରଣ କରିଥିଲେ; ଏହାରୁ ଦଶରଥ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନଗରବାସୀ ମଧ୍ୟ। ରାମାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜନତା ଖୁସି ହେଲେ; ସତ୍ୟ ଓ ଶୌର୍ୟରେ ଦୃଢ, ସେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ମାନବଜାତୀର ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଲେ, ଯେପରିକି ସ୍ୱୟଂଜ୍ୟୋତି, ସୀତା ସହିତ ସେ ଅନେକ ଋତୁର ଆନନ୍ଦ ଉଠାଇଥିଲେ। ସେ ସୀତାକୁ ଭଲପାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ସୀତାଙ୍କର ପ୍ରତି ନିକଟ ଥିଲା; ସୀତା, ଯେଉଁଥିରେ ଗୌରବ ଓ ସୁନ୍ଦରତା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କର ହୃଦୟରେ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଭଲପାଇବା ଦୃଢ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସୀତା ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଦୁଗୁଣା ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମନର ଗୁପ୍ତ କଥା ମାନବ ମନର ସମ୍ପୃକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ; ସୀତା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ଆକୃତି ଥିଲା, ସେ ସମ୍ପୃତିର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲେ। ରାମା, ସୀତା ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ସେ ଖୁସିରେ ଭରିଥିଲେ, ଯେପରିକି ବିଷ୍ଣୁ, ଅମରଙ୍କର ଇଷ୍ଟ ଦେବ। ଏହିପରି ରାମା ଓ ସୀତାଙ୍କର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ଶୁଭ ଛାୟାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ। ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସହିତ ମିଶିଲେ, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଦଶରଥଙ୍କୁ ମନରେ ଖୁସି ରଖିଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ଦଶରଥଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ, ଯେପରିକି ସେ ତାଙ୍କର ଦେହର ଚାରି ହାତ ଭଳି। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ରାମା, ଯାହା ଦଶରଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ସେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟତମ ବିଶେଷତାରେ ଖୁସି ହେବାର ଅଧିକାର ରଖିଥିଲେ। ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାରେ ରାମା ଓ ସୀତାଙ୍କର ସମ୍ପର୍କର ଗଭୀରତା, ତାଙ୍କର ମାତୃକା ଓ ପିତୃକା ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜନତାଙ୍କର ପ୍ରିତି ଦେଖାଯାଉଛି।