ଜମଦଗ୍ନିପୁତ୍ର ପରଶୁରାମ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ମୁଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଅଜୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚାଇଛି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏମାନୋକୁ ବିଦ୍ଧ କର, ଯେଉଁଥିରେ ବିନାଶର ସମୟ ଆସିନ ପାରିବା ନାହିଁ। ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଅମର, ମଧୁ ନାଶକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ଏହି ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଛୁଆଁଥିବାରେ ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଏସିଛନ୍ତି ଏବଂ ତୁମର ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଅପ୍ରତିମ। ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ, ମୋତେ ତୁମେ ଅପସାରିଦେଲେ ବୋଲି ମତେ ଲଜ୍ଜା ଲାଗିବା ଦରକାର ନାହିଁ—ତୁମେ ଏ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରଭୁ। ହେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରାମ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ତୀର ଛାଡ଼। ତୁମେ ତୀର ଛାଡ଼ିଦେଲେ ପରେ, ମୁଁ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବି।” ଏପରି କହିବା ପରେ, ପରଶୁରାମଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଅନୁଯାୟୀ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ଶ୍ରୀରାମ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରାମଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ନିଜ ତପସ୍ୟାରେ ଅର୍ଜିତ ଲୋକମାନେ ଧ୍ଵଂସ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ପରଶୁରାମ ତୁରନ୍ତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ପରିସ୍ଥିତିରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତାପରେ, ଦଶରଥତନୟ ରାମଙ୍କୁ ପରଶୁରାମ ସମ୍ମାନ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ନିଜ ପଥରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହାପରେ ଏକ ନୂତନ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ପରଶୁରାମ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ, ଶାନ୍ତଚିତ୍ତ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ତାଙ୍କ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଅପାର ବଳର ମାଳିକ ବରୁଣଙ୍କ ହସ୍ତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ପରେ, ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ଋଷିମାନୋକୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାମ ତାଙ୍କ ବିଷଣ୍ଣ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପରଶୁରାମ ଚାଲିଗଲେ; ଏବେ ଚାରି ବିଧର ସେନା ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଚାଲିଯିବା ଉଚିତ।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଘବଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ରାମ ଚାଲିଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିନି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେନାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଅୟୋଧ୍ୟା ନଗରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପତାକା ଏବଂ ଝଣ୍ଡାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ତାଳ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ମୁଖରିତ ହେଉଥିଲା। ସୁନ୍ଦର ରାଜପଥ ଜଳ ଛିଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଫୁଲର ଢେରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସୁଭଗ ହସ୍ତରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ରାଜା ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଶହରବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂରରୁ ସ୍ୱାଗତ ଲାଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏବଂ ବିରାଟ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ହିମବତ ପର୍ବତ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୁତିମାନ୍। ସେଠାରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା; କୌଶଳ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା ଏବଂ ଚାରୁକଟି କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେମାନେ ବଧୁମାନୋକୁ ଗୃହ ପ୍ରବେଶ କରାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ତାପରେ ଶ୍ରୀମତୀ ସୀତା ଏବଂ ଉର୍ମିଳାଙ୍କୁ ଗୃହରେ ଆଣିଲେ। ରାଜମହିଳାମାନେ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ଉପହାର ସହ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ତୁରନ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା କଲେ, ଏବଂ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ବୟସ୍କ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ଲୋକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହ ନିଜେ ନିଜେ ଖୁସି ହେଲେ; ବିବାହ ସଫଳ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧନ ଓ ମିତ୍ରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ— କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭରତଙ୍କୁ ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଦଶରଥ କହିଲେ, “ଏହିଅଛନ୍ତି କେକୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଏଠି ରହୁଛନ୍ତି, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର। ତୁମର ମାମା, ବୀର ଯୁଧାଜିତ ତୁମକୁ ନେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ଦଶରଥଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭରତ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ସହ ପିତା ଏବଂ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ସହ ଭରତ ତାଙ୍କ ମାତାମାନୋ ପାଖକୁ ଗଲେ; ଯୁଧାଜିତ ଭରତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ ଭରତ ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଖୁସି ହେଲେ; ଭରତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ପରେ ରାମ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ସମ୍ମାନ କରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଦାୟିତ୍ଵ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ରାମ ସମସ୍ତ ମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦାୟିତ୍ଵ ପୂରଣ କରି, ସବୁ କାମ ନିୟମିତ ଭାବେ କରୁଥିଲେ। ଓପରି, ତିନି ଗୁରୁମାନୋ ପ୍ରତି ଯଥାସମୟରେ ଦାୟିତ୍ଵ ପୂରଣ କରି, ଦଶରଥ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ନାଗରିକମାନେ ଖୁସି ହେଲେ। ରାମଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜନପଦ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହେଲେ; ସତ୍ୟ ଓ ପରାକ୍ରମରେ ଦୃଢ଼ ରାମ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ରାମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମାତ୍ମା ହେଲେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ପରି; ସୀତାଙ୍କ ସହ ଅନେକ ଋତୁ ଉପଭୋଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ସବୁବେଳେ ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲା, ତିନି ହୃଦୟରେ ସୀତାଙ୍କୁ ରଖିଥିଲେ; ସୀତା ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବିବାହିତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗୁଣ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନେହ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଥିଲା; ସୀତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ପତି ଦୁଇଗୁଣ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ। ହୃଦୟର କଥା ହୃଦୟ ପ୍ରତି କହିଥିଲା, ଗୁପ୍ତ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକାଶ ହେଉଥିଲା; ବିଶେଷକରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ମୈଥିଲୀ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା, ଦେବତାମାନେ ପରି ରୂପଶ୍ରୀ, ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।