ଏହି ଦିନ, ଜାମଦଗ୍ନିର ପୁତ୍ର ରାମ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ମୁଁ ଏ path ରୁ ତୁମର ରାସ୍ତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିବି, କିମ୍ବା ମୋ ତପସ୍ୟାରେ ଅଜୟ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ମୁଁ ନଷ୍ଟ କରିବି — ଏହି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା।” ତାପରେ ସେ କହିଲେ, “ଏହି ଦିବ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁବାଣ ଜଣେ ଶତ୍ରୁନିଗ୍ରହୀ ରାମଙ୍କ ହାତରେ କ୍ଷମା ନୁହେଁ; ଏହି ବାଣ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।” ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଆଗୁଆ ହୋଇ, ଋଷିମଣ୍ଡଳ ସମେତ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ନାଗମଣି ବି ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଦେଖିବାକୁ ଆସିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ମଧ୍ୟଦିଗ ନିର୍ବିକଳ ହେଇଗଲା; ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ, ତେବେ ଜାମଦଗ୍ନିର ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ତେଜରେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ହାରାଇ, ଜାମଦଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଶତଦଳ କମଳ ପରି। ସେ କହିଲେ, “ପୂର୍ବେ ମୁଁ ପୃଥିବୀ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି; ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମୁଁ ମୋର ଅଞ୍ଚଳରେ ରାତି ରହିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହିପରି, କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଶବ୍ଦ ପାଳନ କରି, ମୁଁ ଏଠି ରାତି ରହିନଥିବି — ଏହି ଆଦେଶକୁ ମୁଁ ରଖିଛି। “ହେ ରାଘବ, ମୋ ରାସ୍ତାକୁ ନଷ୍ଟ କରନି; ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଯିବି। ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଅଜୟ ହୋଇଥିବା ଲୋକକୁ ଜିତିଛି; ତୁମେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କର, ଯେଉଁଥିରେ ବିନାଶ ର ସମୟ ଆସିନପାରିବ। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଅମର ମଧୁ ସୁଦନ, ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ଧନୁଷର ସ୍ପର୍ଶରେ, ତୁମେ ସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍ ହେଉ, ଶତ୍ରୁ ଦାହକ। “ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତୁମର ଅଦ୍ୱିତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ। ଏହି ହାର, ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାର କାରଣ ନୁହେଁ — ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ମୋତେ ରୋକିଛ। ହେ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରାମ, ତୁମେ ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବାଣ ମୁକ୍ତ କର; ବାଣ ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଯିବି।” ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜାମଦଗ୍ନି କହିବା ପରେ, ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମ ତେଜସ୍ୱୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ରାମଙ୍କ ବାଣରେ ଜାମଦଗ୍ନି ତପସ୍ୟାରେ ଜିତା ଲୋକ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଜାମଦଗ୍ନି ଶୀଘ୍ର ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ମଧ୍ୟଦିଗ ପ୍ରଶସ୍ତ ହେଇଗଲା; ଦେବତା ଓ ଋଷିମଣ୍ଡଳ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷଧାରୀ ରାମ। ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମକୁ ଜାମଦଗ୍ନିର ପୁତ୍ର ରାମ ସମ୍ମାନ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ନିଜ ରାସ୍ତାକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହି ରାମାୟଣର ଏହି ସପ୍ତତି ସପ୍ତମ ସର୍ଗ ଅଟେ। ଏହା ପରେ, ଜାମଦଗ୍ନି ରାମ ଯିବା ପରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମ, ବିଶାଳ କୀର୍ତ୍ତିରେ, ଧନୁଷକୁ ଅପାର ବରୁଣଙ୍କ ହାତରେ ଦେଲେ। ତାପରେ, ରାମ ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ଋଷିମଣ୍ଡଳକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ପିତା ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି; ରାମ ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଜାମଦଗ୍ନି ରାମ ଯାଇଛନ୍ତି; ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ସେନା ଏବେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯିବ, ତୁମେ ତାହାକୁ ସୁରକ୍ଷା କର।” ରାମଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ରାଘବଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ କରିଲେ। ରାମ ଯିବା ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ନିଜେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ତିନିଏ, ସେନାକୁ ଆଗେଇବା ଆଦେଶ ଦେଲେ ଓ ଶୀଘ୍ର ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବନ୍ଧା ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ସୁନ୍ଦର, ଢୋଲ ଓ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ରାଜପଥ ଚିତ୍ର ଓ ଫୁଲର ତାଲି ରେ ସଜିଥିଲା, ଲୋକେ ଶୁଭ ହାତରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିଲେ। ରାଜା ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନଗରବାସୀ ଦୂରରୁ ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଥୀମାନେ ସମେତ, ରାଜା ନିଜ ପ୍ରିୟ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ହିମବତ ପାହାଡ଼ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ। ସେ ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଘରରେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା; କୌସଲ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା, ଓ ଶୁଭ ନିତମ୍ବ କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଭରି ହେଲେ। ବଧୁମାନେ ଆଗମନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ରାଜନୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସୀତା ଓ ଉର୍ମିଳାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜନୀମାନେ, କୁଶଧ୍ୱଜର ଦୁଇ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ପଣରେ ଶୋଭିତ କରି, ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶୀଘ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ପୂଜା କରିଲେ, ଏବଂ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଲୋକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ଜନନୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ନିଜ ପତିଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ନିଜେ ଖୁସି ହେଲେ, ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଶସ୍ତ୍ର କୁଶଳ ଓ ଧନ-ମିତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ, ପିତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେବା କରିଲେ; କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ— କୈକେୟୀର ପୁତ୍ର ଭରତ, ରଘୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ପିତା ଦଶରଥ କହିଲେ: “ଏହା କେକୟା ରାଜାର ପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଅଛି, ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର।” “ତୁମର ଶୂର ମାମା ଯୁଧାଜିତ ତୁମକୁ ନେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ଏହି ଶୁଣି, ଭରତ, କୈକେୟୀର ପୁତ୍ର— ଶତୃଘ୍ନ ସହିତ, ଶୂର ଭରତ ନିଜ ପିତା ଓ ରାମଙ୍କୁ ଶୁଭ କଥା କହି, ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଶତୃଘ୍ନ ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ନିଜ ମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ; ଯୁଧାଜିତ, ଭରତ ଓ ଶତୃଘ୍ନକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଶୂର ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଖୁସି ହେଲେ; ଭରତ ବିଦାୟ ହେବା ପରେ, ରାମ ଓ ପ୍ରବଳ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପିତା, ଦେବତାପରି, ସମ୍ମାନ କରିଲେ; ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ପ୍ରମୁଖ କରି, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।