ରାମଚନ୍ଦ୍ର ତୀରକୁ ଧନୁରେ ଆସ୍ତ୍ର କରି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେପରି ମୁଁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଏହି ପ୍ରାଣହର ତୀର ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ। ଏହି ତୀର କୌଣସି ଫଳ ଛାଡି ନ ଯାଏ, ଏହା କେବଳ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥାଏ। ଏହି କ୍ଷଣରେ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି, ତୁମେ ଯାହା ତପୋବଳରେ ଅଜୟ୍ୟ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି, କିମ୍ବା ତୁମ ପଥକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେବି।" ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗମାନେ ସମବେତ ହେଲେ। ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ ନିର୍ମଳ ହୋଇ ଗଲା, ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁ ଧରିଥିଲେ, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ହସି ଦେଖି ରାମଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ରାମଙ୍କ ତେଜରେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏଇ ଭୂମିକୁ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲି। ସେଉଁଠାରେ ମୋ ଗୁରୁ କାଶ୍ୟପ ଆମକୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ରାତି ରହିବାକୁ ନିଷେଧ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ସେ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି ଏଇ ଭୂମିରେ ରାତି ରହୁନି। ରାଘବ, ଏଇ ମୋ ପଥକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଗତିରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯାଉଛି। ଏହି ତପୋବଳରେ ଜିତା ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀରରେ ଆଘାତ କର; ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ଅମର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମଧୁ ନିହନ୍ତା। ଏଠାରେ ଯେତେ ଦେବତା, ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଏହି ଘଟଣା ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜାର କାରଣ ନୁହେଁ; ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ। ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ତୀର ଛାଡ, ମୁଁ ତାହା ପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବି।" ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର ଛାଡିଲେ। ଏହି ତୀର ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କ ତପୋବଳରେ ଅର୍ଜିତ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲା। ଏହା ଦେଖି ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶୁଭ୍ର ହେଲା, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମଣ୍ଡଳୀ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାପରେ ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ରାମ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପରିକ୍ରମା କରି ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଶାନ୍ତ ମନେ, ଅପାର ବରୁଣଙ୍କୁ ଧନୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କଲେ। ଏଉଁଠାରେ ସେ ବସିଷ୍ଠମୁଖ୍ୟ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ବିକଳ ହୃଦୟ ବଡ଼ ଜଣେ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖି, କହିଲେ—"ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ, ଏବେ ଆମ ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀ ସେନା ତୁମ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଚଲିବ।" ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥ ଦୁଇହାତରେ ଝପଟି ପୁଅ ରାଘବଙ୍କୁ ଆଳିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୁଣ୍ଡେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ରାମ ଚାଲିଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ, ମନେ ହେଲା ନିଜେ ଓ ପୁଅ ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ, ସେନା ଅଗ୍ରସର ହେଉ, ତାପରେ ଅୟୋଧ୍ୟା ଶହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ—ଝଣ୍ଡା, ପତାକା, ଢୋଲ, ବାଦ୍ୟର ଧ୍ୱନିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ସେହି ସହର। ରାଜପଥ ଜଳ ଛିଟାଯାଇ ଫୁଲର ଶଉଳରେ ଶୋଭିତ, ସୁଭଦ୍ରା ହସ୍ତେ ନାଗରିକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ରାଜା ସେହି ଶହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାଗରିକମାନେ ଦୂରରୁ ଦେଖି ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ପୁଅମାନେ ଓ ସମ୍ମାନିତ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରାଜା ନିଜ ମନୋହର ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ହିମବତ ପର୍ବତ ସମାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଘରେ ଦେଖି ସେ ନିଜ ଜନମାନେ ସହ ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। କୌସଲ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା, ଅଳଙ୍କୃତ କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜମହିଳାମାନେ ବଧୁମାନେଙ୍କୁ ଗୃହପ୍ରବେଶ କରାଇଲେ—ସୀତା ଓ ଉର୍ମିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ଦୁଇ କନ୍ୟା, ଶୁଭ କଥା, ଅର୍ଘ୍ୟ, ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ରାଜମହିଳାମାନେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପୂଜା କଲେ, ସମୟରେ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସମସ୍ତ ମହିଳା ନିଜ ପତିମାନେ ସହ ଗୁପ୍ତ ଖୁସି ଅନୁଭବ କଲେ, ବିବାହ ସଫଳ କଲେ, ଶସ୍ତ୍ରକୁଶଳ, ଧନ-ମିତ୍ର ସମ୍ପନ୍ନ। ପୁଅମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେବା କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ଦଶରଥ ନନ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ—"କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭରତ, ଏଉଁଠି କେକୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମ ମାମା ଯୁଧାଜିତ ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ତୁମକୁ ନେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" ଦଶରଥଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭରତ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କ ସହ ପିତା, ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ଦୁଇଜଣେ ମାନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯୁଧାଜିତ ଭରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ପାଇଁ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ।