ପରଶୁରାମ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ଶିବଧନୁ ଭଙ୍ଗ ଘଟଣା ଶୁଣିବା ସହିତ ସେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସେଠାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ପରଶୁରାମ କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର, ପିତା, ପ୍ରପିତାମହଙ୍କ ହାତ ହୋଇ ଆସିଛି। ତୁମେ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ୟରେ ବିଜୟୀ ବାଣ ଏକାତ୍ମ କର; ଯଦି ତୁମେ ସମର୍ଥ ହେଉଛ, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।” ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଜାମଦଗ୍ନ୍ୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ, ଶିଷ୍ଟାଚାରରେ ବଧ୍ୟ ହୋଇ, ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଏବଂ ପରେ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଭାର୍ଗବ, ତୁମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଆମେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛୁ, କାରଣ ତୁମେ ପିତୃ ଋଣ ପୂରଣ କରିଛ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମୋତେ ଅଶକ୍ତ, ସାହସ ହୀନ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅସମର୍ଥ ବୋଲି ଭାବୁଛ। ଆଜି ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖ।” ଏପରି କହି, ରାଘବ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପରଶୁରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ବାଣ ନେଇଲେ। ରାମ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଚାପି, ବାଣ ସଜାଇ, କ୍ରୋଧରେ ପରଶୁରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବନ୍ଦନୀୟ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପରି। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁଦାୟକ ବାଣ ଛାଡିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ତୁମର ଏହି ପଥକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଉ, କିମ୍ବା ତୁମ ତପୋବଳରେ ଅଜୟ୍ୟ ଯେଉଁ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବିନଶ୍ଟ କରିଦେଉ—ଏହା ମୋ ନିଶ୍ଚୟ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଏହି ଦିବ୍ୟ ବାଣ କ୍ଷୟ ହୋଇନଥାଏ; ଏହା ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।” ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷିମଣ୍ଡଳ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ନାଗମାନେ ସମବେତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଶାନ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ ହେଇଗଲା, ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏବେ ପରଶୁରାମ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ରାମଙ୍କ ତେଜରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ହାରାଇ, ପରଶୁରାମ ଶାନ୍ତ ଭାବେ କହିଲେ, “ପୁରାତନକାଳରେ ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ କାଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି। କାଶ୍ୟପ ମୋତେ ଆଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଆମ ଦେଶରେ ରାତିରେ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ କଥା ମାନି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରାତିରେ ବସିବି ନାହିଁ। ହେ ରାଘବ, ମୋର ପଥ ନଷ୍ଟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବି। ମୁଁ ତପୋବଳରେ ଅଜୟ୍ୟ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତିଛି, ତୁମେ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ବାଣ ଛାଡ଼, ଯେଉଁଠାରେ ନଶ୍ୱ ହେବାର ସମୟ ଆସିନଥିବା। ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ଅମର, ମଧୁସୂଦନ, ଦେବତାମନ୍ଦଳର ନାୟକ; ଏହି ଧନୁଷ୍ୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ମାତ୍ରରେ ତୁମେ ମଙ୍ଗଳମୟ ହେଉ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ଏସି ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ମୋ ପାଇଁ ଏହା ଲଜ୍ଜାର କଥା ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ। ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ବାଣ ଛାଡ଼; ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ପରେ, ମୁଁ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଯିବି।” ପରଶୁରାମ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ରାମଙ୍କ ବାଣ ତାଙ୍କ ତପୋବଳରେ ଅଜୟ୍ୟ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କଲା। ପରଶୁରାମ ତୁରନ୍ତ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଚଲିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବେ ନିର୍ମଳ ହେଲା, ଦେବତା ଓ ଋଷିମଣ୍ଡଳ ରାମଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ୍ୟଧାରୀ ବୋଲି ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ପରଶୁରାମ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ନିଜ ପଥରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ଶାନ୍ତଚିତ୍ତ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମ, ବିଶାଳ କୀର୍ତ୍ତି ସହିତ, ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଅପାର ବଳଶାଳୀ ଭରୁଣଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କଲେ। ଏପରି ରାମ, ମୁଖ୍ୟ ଋଷି ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସ୍ନେହଭରା କଥା କହିଲେ, “ପରଶୁରାମ ଚାଲିଗଲେ; ଏବେ ଚାରି ଦଳ ବିନ୍ୟାସିତ ସେନା ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଚାଲିଯାଉ, ଆପଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କୁ ଉଭୟ ହାତରେ ବାହୁଡ଼ିଆ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡରେ ଚୁମ୍ବନ କଲେ। ରାମ ଚାଲିଯିବା ଶୁଣି, ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ମନେ ଲାଗିଲା, ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଇଛନ୍ତି। ସେ ସେନାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆଦେଶ ଦେଲେ, ଓ ଝଣ୍ଡା, ପତାକା, ଢୋଲ ଓ ବାଜାର ଧ୍ୱନିରେ ଶୋଭିତ ନଗରକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ। ରାଜପଥ ଜଳ ଛିଟାଯାଇ, ଫୁଲର ଗୁଛରେ ଛାଉଁଥିଲା; ନାଗରିକମାନେ ମଙ୍ଗଳଦ୍ରବ୍ୟ ହାତରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଗୋପୁର ମୁହଁରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ରାଜା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଲୋକ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୂରରୁ ଆସି ସ୍ୱାଗତ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ, ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ହିମବନ୍ତ ପର୍ବତ ପରି ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ଘରେ ରାଜା ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ମନୋବାଞ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। କୌଶଲ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା ଓ କୈକେୟୀ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ରାଜମହଳର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜନାରୀମାନେ ବରବଧୁମାନେଙ୍କ ଅଭିବାଦନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ; ତେବେ ସେମାନେ ଶ୍ରୀମତୀ ଶୀତା ଓ ଉର୍ମିଳାଙ୍କୁ ଗୃହେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।