ଏହି ସମୟରେ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଏହି ରାଜ୍ୟ, ମୁଁ, ଭରତ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ—ସମସ୍ତେ ତୁମ ପ୍ରତି ନିର୍ଭର କରୁଛୁ, ହେ ରାଜନ୍, ଏବଂ ଆମର ଜୀବନର ପଥ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ରାଜା ବୃଦ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେ ତୁମ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା କରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ, ତେଣୁ ହେ ରାଜନ୍, ଆଜି ତୁମେ ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ନେଇ, ବହୁ ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ସହିତ ତୁମେ ପଛରୁ ଯିବେ।” ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ୟୁଧାଜିତ୍ ରାଘବଙ୍କ ଉପରେ ସମ୍ମତି ଦେଇ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଧନ ଓ ରତ୍ନ ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ହେଉ।” ପରେ, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବୃତ୍ତିକ୍ରମ କରି, କେକୟ ରାଜା ନିଜ ଦେଶକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ସେ ଏମିତି ଯାତ୍ରା କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ବୃତ୍ରାସୁର ନିବୃତ୍ତି ପରେ ଯାଇଥିଲେ। ତା’ପରେ, ରାମ ନିଜ ଭୟହୀନ ବନ୍ଧୁ କାଶୀର ରାଜା ପ୍ରତର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋତେ ଅନେକ ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇଛ, ଭରତଙ୍କ ସହ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଉଦ୍ୟମ କରିଛ। ଏହିଠାରୁ, ହେ କାଶୀର ରାଜପୁତ୍ର, ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ସୁରକ୍ଷିତ, ଚମତ୍କାର ଦ୍ୱାରବିଶିଷ୍ଟ ନଗରୀ ବାରାଣସୀକୁ ଫେରିଯାଅ।” ଏପରି କହି ରାମ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ହୃଦୟରେ ଚାପି ଧରିଲେ। ତା’ପରେ କୌଶଳ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ଭୟହୀନ କାଶୀର ରାଜା ପ୍ରତର୍ଦ୍ଦନ ରାଘବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଶୀଘ୍ର ବାରାଣସୀକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତା’ପରେ ରାଘବ ହସି ମିଷ୍ଟି କଥାରେ ତିନିଶ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ତୁମର ସ୍ନେହ ସ୍ଥିର ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ, ଧର୍ମ ଏବଂ ସତ୍ୟ ସଦା ତୁମ ସହିତ ଅଛି। ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ, ତାଙ୍କ ପରିବାର, ପୁତ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନଶ୍ଟ ହେଲେ। ମୁଁ କେବଳ ଏକ ଉପକରଣ ମାତ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଜୟ ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି। ଭରତଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ, ଯେତେବେଳେ ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରୁ ହରଣ କରାଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏବେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଯାଅ।” ରାମଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆପଣ ବିଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ସୀତା ଫେରିଛନ୍ତି, ଶତ୍ରୁ ନିହତ ହୋଇଛି—ଏହା ଆମ ପ୍ରମୁଖ ଇଚ୍ଛା, ଏହି ଆମ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଜୟୀ ଓ ଶତ୍ରୁହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅତି ଖୁସି। ଆପଣ ଯେପରି ଆମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ଏପରି କିଛି କହିପାରିବୁନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ। ଆମେ ବିଦାୟ ନେଉଛୁ, ଆପଣ ସଦା ଆମ ହୃଦୟରେ ରହିବେ। ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆମର ଏହି ସ୍ନେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଆମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ରଖନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ଏହି ଅଠାଇଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରେ, ସେମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ହଜାର ହଜାର ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ଭରତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ବହୁ ସେନା ରାଘବଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲା। ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ କହିଲେ, “ଆମେ ରାମ ଓ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖିପାଇଲୁନାହିଁ। ଭରତ ଆମକୁ ନିର୍ଥକ ଏଠାରେ ନେଇଏଇଛନ୍ତି; ରାକ୍ଷସମାନେ ଆମ ହାତରେ ଶୀଘ୍ର ବିନଶ୍ଟ ହେଇଯାନ୍ତେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ଆମେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିଥାନ୍ତୁ।” ଏପରି ଅନେକ କଥା କହି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୂଳ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ସମୃଦ୍ଧ, ଖୁସି, ଧନ ଓ ଧାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରତ୍ନ ଓ ଧନରେ ଭରିଥିଲା। ନିଜ ପୁରାତନ ରାଜ୍ୟକୁ ଫେରି, ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଉପହାର ଦେଲେ—ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ରତ୍ନ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣ। ସେମାନେ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପ୍ରବାଳ, ସୁନ୍ଦର ଦାସୀ, ବିଭିନ୍ନ ପଶୁପାଳ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ରଥ ଦାନ କଲେ। ଏହି ଉପହାରଗୁଡ଼ିକ ଭରତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୁନଃ ନିଜ ନଗରୀ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଲେ। ସେମାନେ ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚି, ଏହି ଚମତ୍କାର ଉପହାରଗୁଡ଼ିକୁ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ନେଇ ଆସିଲେ। ରାମ ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସେଗୁଡ଼ିକ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯିଏ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିଲେ। ରାଘବ ବିଭୀଷଣ, ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ଓ ବନର ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ବନର ଓ ରାକ୍ଷସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ରାମଙ୍କ ଦିଆ ରତ୍ନ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବାହୁରେ ଧରି ଗର୍ବରେ ଚାଲିଗଲେ।