ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ମହାମୁନିମାନେ ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଦୟା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ମୋର ଯଜ୍ଞମାନ୍ୟ ହେଉ। ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ତପସ୍ୟା କରି ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରିଛ, ତାହାରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୂର୍ବଜମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦିତ ହେବେ ଓ ମୁଁ ବଡ଼ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କରିବି।" ଏପରି କହି, ରାମ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାବାନ ଋଷିମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ରାମଙ୍କୁ "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି କହି, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ବିଦାୟ ନେଲେ। ରଘୁନନ୍ଦନ ରାମ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଓ ଏହି ଘଟଣା ଉପରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେବା ପରେ, ରାମ ରାଜାମାନେ ଓ ବାନରମାନେକୁ ବିଦାୟ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ନିୟମିତ ସନ୍ଧ୍ୟା ଅର୍ଚ୍ଚନା କଲେ। ରାତି ହେଉଥିବା ସମୟରେ ସେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେ ରାତି ନଗରବାସୀଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ ଶାନ୍ତିରେ କଟିଗଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସକାଳେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଜାଗେଇବା ନିମିତ୍ତେ ଗାୟକମାନେ ମୃଦୁ ଶାସକ ରାମଙ୍କ ରାଜମହଳକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସବୁଏ, କିନ୍ନରମାନେ ପରି ଶିକ୍ଷିତ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠରେ, ଆନନ୍ଦରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ—"ହେ ବୀର, ହେ ମୃଦୁଭାବୀ, ଜାଗିଉ! ହେ କୌଶଲ୍ୟାଙ୍କ ଆନନ୍ଦବଢ଼ାଇବା, ତୁମେ ଶୁଅଛ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶୁଅଛ।" "ତୁମର ପ୍ରାକ୍ରମ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମାନ, ଆକୃତି ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନଙ୍କ ପରି, ଜ୍ଞାନରେ ବୃହସ୍ପତି ଓ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ସମାନ। ତୁମର କ୍ଷମା ଭୂମିର ସମାନ, ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ତ୍ୱରିତତା ବାୟୁ ସମାନ, ଗଭୀରତା ସମୁଦ୍ର ପରି। ତୁମେ ଅଚଳ ଷ୍ଠାଣୁ (ଶିବ) ପରି, ଶିତଳ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି; ଏପରି ରାଜା ପୂର୍ବରେ କିମ୍ବା ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବେ ନାହିଁ।" "ଯେପରି ତୁମେ ଅଜୟ, ଧର୍ମପ୍ରତି ଅଟୁଟ, ଜନମାନସର କ୍ଷେମକୁ ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତା କର, ଏପରି ତୁମକୁ ଯଶ ଓ ଶ୍ରୀ କେବେ ଛାଡ଼ି ଯାଆନାହିଁ। ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥନନ୍ଦନ, ଧନ-ଧର୍ମ ସବୁବେଳେ ତୁମେ ଅବିଚଳିତ ଅଛ।" ଏପରି ମଧୁର ଶ୍ଳୋକରେ ଗାୟକମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ କଲେ। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତିରେ ରାଘବ ଜାଗିଲେ। ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଶେଷ ଶୟ୍ୟାରୁ ଉଠି, ସେ ହରି ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହଜାର ହଜାର ନାଗରିକ, ଶୁଦ୍ଧ ପାତ୍ରେ ଜଳ ନେଇ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଆସିଲେ। ରାମ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଠିକ୍ ସମୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇ, ତ୍ରିକାଳ ପୂଜା ପାଇଁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ପବିତ୍ର ଦେଉଳକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ନିୟମରେ ପୂଜା କରି, ରାମ ଜନସମୂହ ଘେରାଏ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଗଲେ। ମହାତ୍ମା ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନି ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ମହାବଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ରାମଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ବସନ୍ତି। ଏଠି, ଭାରତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତୃଘ୍ନ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ତିନୋଟି ବେଦ ଅବିଚଳ ରହିଥାଏ। ଦାସମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ମୁହଁ ଓ ହାତ ଜୋଡି ଏଗି ଆସି, ନିକଟରେ ବସିଲେ; ଅନେକ 'ଆନନ୍ଦୀ' ନାମକ ସେବକ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥିଲେ। ବିଶେଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବ ନେତୃତ୍ୱାଧୀନ ବିଶ୍ୱରୂପଧାରୀ ବିଶ୍ୱଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱବାନର ଦଶଜନ ରାମଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ବିଭୀଷଣ ଚାରି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ରାମଙ୍କୁ ଯେପରି କୁବେରଙ୍କୁ ଗୁହ୍ୟକମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେପରି ସେବା କରୁଥିଲେ। ତଦୁପରି, ଶାସ୍ତ୍ରବିଦ୍ ଜ୍ୟେଷ୍ଠମାନେ, ଉତ୍ତମ କୁଳର ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା, ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘେରି ରାଜା ରାମ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସଦା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେହିପରି ରାମ ଏଠି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ଚମକୁଥିଲେ। ସେଠି ବସିଥିବା ସମୟରେ, ପୁରାତନ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ମହାତ୍ମାମାନେ ଧର୍ମମୟ ମଧୁର କଥା କହୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଅତି ପବିତ୍ର ଉତ୍ତରକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଘବ ଦିନ ପରେ ଦିନ ନଗର ବାସୀ ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ, ରାଘବ ହାତ ଜୋଡି ମିଥିଲାର ରାଜା ବୈଦେହଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ତୁମର ଅଚଳ ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ତୁମର ଶକ୍ତିର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିଛି। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶ ଓ ମିଥିଲାବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଅଛି।" "ଏହିପରି, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ତୁମ ରତ୍ନ ନେଇ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଯାଅ। ଭାରତ ତୁମ ସାଙ୍ଗରେ ଯିବେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ରାଜ୍ୟ ଓ ତୁମକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଯେତେ ରତ୍ନ ମୋ ପାଇଁ ଆଣାଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ମୋ ଝିଅକୁ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ଜନକ ଆନନ୍ଦରେ ରାଘବଙ୍କୁ ବିଦାୟ ନେଇ ମିଥିଲାକୁ ଚଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ବିଦାୟ ପରେ, ରାଘବ ହାତ ଜୋଡି ନିଜ ମାମା କେକୟ ନାଥଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।