ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରହସ୍ତ, ଶୁକ ଏବଂ ସରଣ, ରୋଷରେ ଭରି ଯାଇ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ସେନାକୁ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ରାବଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କରିଥିବା କାର୍ୟ ଦ୍ୱାରପାଳମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ 'ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ' ବୋଲି କହିବା ପରେ, ଅର୍ଜୁନ ଗଙ୍ଗା ଜଳରୁ କଳା ମାଜନା ବାହାରିବା ପରି ଉପକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରଙ୍ଗିତ, ଅର୍ଜୁନ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ବିପ୍ଳବ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ତାପିଥାଏ। ତେଜସ୍ୱୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗନ ଗଦା ଧରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଲାଗି ପଡିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧାର କୁ ଅପସାର କରିଥିବା ପରି। ଗଦା ଉଠାଇ, ଗରୁଡ ଗତିରେ ଅର୍ଜୁନ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଝପଟିଲେ, ଏକ ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଉଡି ଯାଉଥିବା ପରି। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରହସ୍ତ ଏକ ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପଥରେ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଦଠିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଗଦା ଥିଲା। ପ୍ରହସ୍ତ ତୀବ୍ର ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧା ଏବଂ ବଡ଼ ଗଦାକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଲେ, ଏହା ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଗଦାର ଆଗରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ତାପିଥିଲା, ଏହା ଏକ ଅଶୋକ ଗଛର ମୁଣ୍ଡ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ପଥରେ ସବୁକିଛି ଦଗ୍ଧ କରୁଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଆସୁଥିବା ସମୟରେ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଂଶଜ ଅର୍ଜୁନ ତାହାକୁ ଚତୁର୍ୟତାରେ ଏଡାଇ, ନିଜ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ, ହୈହୟ ମହାରାଜ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶତବାହୁ ଗଦାକୁ ଘୁମାଇ, ପ୍ରହସ୍ତ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗଦାର ଘାତରେ ପ୍ରହସ୍ତ ଏକ ପାହାଡ଼ ଭଳି ପୃଥିବୀରେ ପଡିଗଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରର ବଜ୍ର ଘାତରେ ପାହାଡ଼ ବିଭିନ୍ନ ହୋଇଯାଏ। ପ୍ରହସ୍ତ ପଡିଯିବା ଦେଖି, ମାରୀଚ, ଶୁକ, ସରଣ, ମହୋଦର ଏବଂ ଧୂମ୍ରକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ ଭୂମିରୁ ପଳାଇଗଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ ବଧ ହେବା ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପଛେଇଯିବା ପରେ, ରାବଣ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଅର୍ଜୁନ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏଠାରେ ହେଲା ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ—ହଜାର ବାହୁ ରାବଣ ଏବଂ ଶତବିଂଶତି ବାହୁ ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟରେ, ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ଦୁଇ ଉତ୍କଳିତ ସମୁଦ୍ର, ଦୁଇ ଅଚଳ ମୂଳ ହଲା, ଦୁଇ ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଇ ତାପିଥିବା ଅଗ୍ନି ଭଳି ଏହି ଦୁଇ ଦେଖାଗଲେ। ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷ୍ଟି, ଦୁଇ ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ମେଘ, ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହ ପରି ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ରୁଦ୍ର ଏବଂ କାଳ ପରି ରୋଷରେ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଘାତ କରୁଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ବଜ୍ର ଘାତରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ପରି, ଏଠି ମନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଏକାପରେକି ଭୟଙ୍କର ଘାତ ସହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଦାର ଘାତର ଶବ୍ଦ ଏକ ଅସାଧାରଣ ଗର୍ଜନା ପରି ଚାରିଦିଗରେ ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗଦା ରାବଣଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡିବା ସମୟରେ ଆକାଶରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚମକ ହେଲା, ଏହା ଏକ ହଠାତ୍ ବିଜୁଳି ପରି ଦେଖାଗଲା। ଏହିପରି, ରାବଣଙ୍କ ଗଦା ବାରମ୍ବାର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ପଡିଲା, ଏହା ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାରା ଏକ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଲାଗିଥିବା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ ଓ ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ରାବଣ କେବେ ଥକିଲେ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ପୁରାତନ ପ୍ରବଳ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ବୃଷ୍ଟି ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା, ହାତୀ ଦନ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଏକାପରେକି ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରୋଷରେ ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଗଦାକୁ ରାବଣଙ୍କ ଶୀର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦେଇ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଗଦା, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଵରରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିବା ରାବଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଲାଗି, ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ତଳକୁ ପଡିଗଲା। ରାବଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗଦାର ଘାତରେ ପଛେଇ ଏକ ଧନୁଷ ଦୂରରେ ଗଲେ ଏବଂ ଶୋକରେ ବସିଗଲେ। ରାବଣ ଅସ୍ୱସ୍ଥ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ, ଗରୁଡ ଏକ ସାପକୁ ଧରିଥିବା ପରି। ଅର୍ଜୁନ ନିଜ ଶତବାହୁ ଦେଇ ଦଶମୁଖ ରାବଣକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, ଯେପରି ନାରାୟଣ ବଳିକୁ ବାନ୍ଧିଥାନ୍ତି। ରାବଣ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ହୈହୟ ରାଜା ଅର୍ଜୁନ ଏକ ବାଘ ଏକ ହରିଣ କୁ ଧରିଥିବା ପରି, କିମ୍ବା ଜଙ୍ଗଲର ରାଜା ଏକ ହାତୀ କୁ ଧରିଥିବା ପରି, ଅନନ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ ଗର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ, ରାବଣକୁ ବାନ୍ଧାଯାଉଥିବା ଦେଖି ଆତ୍ମବଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ରାଜା ଉପରେ ରୋଷରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେମାନେ ରାତିର ନିବାସୀ, ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଧୂପର ପରେ ମେଘ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥାଏ। ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର 'ଛାଡ଼! ଛାଡ଼!' ଏବଂ 'ଥମ! ଥମ!' ବୋଲି ଚିଅଲେ, ଗଦା ଏବଂ ବଣ ଅର୍ଜୁନ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଅବିଚଳିତ ଭାବରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ ଧରି ନେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ହାତକୁ ଅପହରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରି, ପବନ ମେଘକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଇଥିବା ପରି ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭିତ ହେଉଥିବା ପରେ, କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ରାବଣକୁ ନେଇ, ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ନଗରବାସୀମାନେ ଅର୍ଜୁନ ଉପରେ ଫୁଲ ଏବଂ ଚାଉଳ ବର୍ଷା କରି, ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶତ୍ରୁ ବିଜୟ କରିଥିବା ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଧରାଯିବା ଏକ ବାୟୁକୁ ଧରିଥିବା ପରି ଲାଗିଲା; ଏହି ସମୟରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ କହିଥିବା ଲୋକକଥା ଶୁଣିଲେ। ସେ, ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଅନୁରାଗରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ମହିଷ୍ମତୀର ଲୋର୍ଡ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।