ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ତୁରନ୍ତ ହଇହୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦିଅ।" ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଛି। ରାବଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଖିନ କରି କହିଲେ, "ଯୁଦ୍ଧର ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିବା ଦରକାର। ବହୁତ ଭଲ କରିଛ, ରାବଣ।" ପରେ ସେମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ, "ନାରୀମାନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଥିବାବେଳେ କିଏ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିପାରିବ? ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ କିପରି ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଚ? ଏହା ଏମିତି ଯେ, ଏକ ବାଘ ମଦମସ୍ତ ହାତୀକୁ ତାଙ୍କ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛି।" "ଏ ଦଶମୁଖ, ଏବେ ମାଫ କର, ଏ ରାତି ତୁମେ ଏଠାରେ କାଟ। ଯଦି ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସ୍ଥା ଅଛି, ତେବେ କାଲି ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର। ଯଦି ତୁମେ ଏଠିକି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଏତେ ଇଚ୍ଛା କର, ଆଗରେ ଆମକୁ ଜିତିବା ପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କର।" ତା'ପରେ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଭୂକ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ। ଏହାପରେ ନର୍ମଦା ତଟେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସେନା ଓ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ତିଆରି କଲେ। ତୀର, ଶୂଳ, ତ୍ରିଶୂଳ, ଏବଂ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ପୀଡ଼ା ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ହଇହୟ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ଯେ, ଏହା ମାନେ ମାଛ ଓ ଶାର୍କରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା। ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରହସ୍ତ, ଶୁକ, ଶରଣ ଏହି ତିନିଜଣ ରୋଷାନ୍ୱିତ ହୋଇ କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସେନାକୁ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦହନ କରିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ, ସେ ବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ଖେଳୁଥିଲେ। "ଭୟ କରନି," ଏହି କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ ଗଙ୍ଗା ଜଳରୁ ମେଘ ଭଳି ବାହାରିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଦେଖିବାକୁ ଯେମିତି ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି। ସେ ତାଙ୍କର ସୁନା ମୁଦ୍ରିକାଯୁକ୍ତ ଗଦା ଉଠାଇ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେଇଥିବା ପରି। ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ତୀବ୍ରତାରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଭାରୀ ଗଦା ନେଇ ନୀଳ କପୋତ ଭଳି ଉଡ଼ି ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ପଥରେ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଯେମିତି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଦେଉଛି, ସେହିପରି ପ୍ରହସ୍ତ ଗଦା ନେଇ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଉଭୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ ରୋଷରେ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ବନ୍ଧା ବଡ଼ ଗଦାକୁ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଗଦାର ମୁଣ୍ଡ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଆଶୋକ ମାଳାର ଶିରୋଭାଗ ପରି, ଯାହା ପଥରେ ସବୁକିଛି ଦହନ କରୁଥିଲା। ଏହି ଗଦା ଆସୁଥିବା ବେଳେ କର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ବଂଶୀୟ ଅର୍ଜୁନ ଦକ୍ଷତାରେ ଏହାକୁ ଅଟଳ କରି, ତାଙ୍କ ନିଜ ଗଦା ଉଠାଇ ଅପୂର୍ବ କୌଶଳ ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ହଇହୟ ରାଜା ତାଙ୍କ ଶତବାହୁ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଘୁମାଇ ପ୍ରହସ୍ତ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ପ୍ରହସ୍ତ ବିଦ୍ୟୁତରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କୁ ଅପସ୍ଥିତ ଦେଖି ମାରୀଚ, ଶୁକ, ଶରଣ, ମହୋଦର ଓ ଧୂମ୍ରକ୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ ବିନାଶ ହେବା ପରେ ରାବଣ ତୁରନ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏଠାରେ ହଜାରବାହୁ ରାବଣ ଓ କୋଉଡ଼ିଏ ବାହୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ରାଜା ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇଟି ରୂଦ୍ର ମହାସାଗର, ଦୁଇଟି ଅଚଳ ମୂଳ, ଦୁଇଟି ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦୁଇଟି ଦହନାଗ୍ନି ପରି ଏକାଉଁଥିଲେ। ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ, ଦୁଇଟି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ବୃଷଭ, ଦୁଇଟି ମେଘର ଗର୍ଜନ, ଦୁଇଟି ସିଂହ ପରି ସେମାନେ ତାଲମାତାଲ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ରୁଦ୍ର ଓ କାଳଙ୍କ ରୋଷ ପରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ରାକ୍ଷସ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତ ଦେଇ ଏକାଉଁଥିଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତରେ ପର୍ବତ ଯେପରି ଅଡ଼ିଥାଏ, ସେହିପରି ମନୁଷ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସ ଏକାଉଁଥିବା ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତ ସହି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ ଗର୍ଜନର ଧ୍ୱନି ଯେପରି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ତାଙ୍କର ଗଦା ଆଘାତର ଶବ୍ଦ ଚାରିଦିଗରେ ଗଞ୍ଜିଥିଲା। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗଦା ରାବଣଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଆକାଶରେ ସୁନା ଚମକ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକିଯାଏ। ଏଭଳି ରାବଣଙ୍କ ଗଦା ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏହା ଦୀପ୍ତିମାନ ଉଲ୍କା ପରି ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ଅର୍ଜୁନ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ରାଜା କେହି ଥକି ନ ପଡ଼ିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ପୁରାତନ ବଳବାନମାନେଙ୍କ ଭଳି ହେଉଥିଲା। ବୃଷଭ ଶିଙ୍ଗ ଓ ହାତୀ ଦନ୍ତରେ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ସେମିତି ମନୁଷ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସ ପୁନିପୁନି ଏକାଉଁଥିଲେ। ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କ ଗଦା ରାବଣଙ୍କ ଛାତି ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଗଦା, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସୁରକ୍ଷିତ ଥିବା ରାବଣଙ୍କ ଛାତିରେ ପଡ଼ି ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ ଦୁଇଟି ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା। ରାବଣ ଗଦା ଆଘାତରେ ଧନୁଷ ଦୂରୀ ପଛକୁ ଗଲେ ଓ ଦୁଃଖରେ ବସିପଡ଼ିଲେ। ରାବଣଙ୍କୁ ଅସ୍ତିର ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ ତୁରନ୍ତ ଉଛାଲି ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ଧରିଥିବା ପରି ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ହଜାର ବାହୁ ଦେଇ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଦଶମୁଖ ରାବଣଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ ବାନ୍ଧିଦେଲେ, ଯେପରି ନାରାୟଣ ବଳିଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ରାବଣ ବନ୍ଧିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ଦେବତାମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କରି ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କଲେ।