ନର୍ମଦା ନଦୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ସଠିକ ରୀତିରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ରାବଣ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ପରେ ତାଙ୍କର ଭିଜା ପୋଶାକ ପରିହାର କରି, ଶୁଭ୍ର ସ୍ବଚ୍ଛ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଦୂଇହାତ ଜୋଡି ରଖି, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଏକାଏକି ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁଠି ରାବଣ ଯାଉଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସୁନା ଲିଙ୍ଗକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକ ଡ଼େଙ୍କା ରେତ ମଞ୍ଚରେ ରଖି, ରାବଣ ତାହାକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ମହକ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ଏପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାତା ଭଗବାନଙ୍କୁ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ଦୁଃଖ ନିବାରକ ଦେବତାକୁ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଶୂଭିତ ଅଜଗର ରାବଣ ହାତ ପ୍ରସାରି ଗୀତ ଗାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ନର୍ମଦା ତୀରେ, ଯେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସପତି ଫୁଲ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଆଗରେ, ମହିଷମତୀର ରାଜା ଅର୍ଜୁନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀ, ନର୍ମଦାର ଜଳରେ ନାରୀମାନେ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ। ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ଗଜରାଜ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ହଜାର ଭୁଜାର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନର୍ମଦାର ଧାରାକୁ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଟକାଇ ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭୁଜାରେ ଅଟକାଇ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜଳ ଉପସ୍ରୋତରେ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାଛ, ଘରିଆଳ, ଫୁଲ ଓ କୁଶରେ ଶୋଭିତ ନର୍ମଦାର ଧାରା ବର୍ଷାକାଳର ନଦୀ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରବାହ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଭଳି ରାବଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଫୁଲାଞ୍ଚଳ ଅର୍ପଣକୁ ଭାସାଇ ଦେଲା। ରାବଣ ତାଙ୍କର ଅଧୂରା ବ୍ରତ ଛାଡ଼ି, ପ୍ରିୟ ନର୍ମଦାକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯେଉଁଠି ଏବେ ଶତ୍ରୁ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦେଖି, ତିନି ନଦୀର ଉତ୍ତଳ ଧାରା, ସାଗର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବଢ଼ି ଆସୁଥିଲା। ଏଠି ରାବଣ ନଦୀକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ବାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ, ପଛରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଲଗାଇ, ଅପରିବାର୍ତ୍ତିତ ମହିଳା ଭଳି ନଦୀ ଶାନ୍ତ ରହିଥିଲା। ତାପରେ, ଦଶମୁଖ ରାବଣ ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ଚଟାଇ ଶବ୍ଦ କରି, ଶୁକ ଓ ସରଣାକୁ ଏହି ପ୍ରବାହର ଶକ୍ତି ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଶୁକ ଓ ସରଣା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଅଧା ଯୋଜନା ଗଲାପରେ, ସେମାନେ ଜଳରେ ନାରୀମାନେ ସହ ଖେଳୁଥିବା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଜଳରେ ଚୁଲ ଅସ୍ଥିର, ମଦରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ମଦର ଆଲୋକରେ ମନ ଭ୍ରମିତ। ହଜାର ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ନଦୀକୁ ଅଟକାଇ ରଖିଥିଲେ, ହଜାର ପା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଟକାଇଥିଲେ। ସେ ହଜାର ସୁନ୍ଦରୀ ଯୁବତୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, ଏକ ଗଜରାଜ ହଜାର ମଦୋନ୍ମତ ମହିଳା ଗଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଭଳି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶୁକ ଓ ସରଣା ଫିରି ରାବଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ: "ହେ ରାକ୍ଷସପତି, ସେଉଁଠି ବଡ଼ ସାଳ ଗଛ ଭଳି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ନର୍ମଦାକୁ ଅଟକାଇ ନାରୀମାନେ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହଜାର ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ନଦୀର ଜଳ ଅଟକାଇ ରଖିଛନ୍ତି, ନଦୀ ସାଗର ଭଳି ଦଢ଼ ଉତ୍ତଳ ତରଙ୍ଗ ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଛି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ କହିଲେ, "ସେ ଅର୍ଜୁନ," ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ରାବଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗେଇବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ତେଜ ରବ ହୁଏ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏକ ରକ୍ତିମ ମେଘ ମହୋଦର, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ, ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ, ଶୁକ ଓ ସରଣା ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ ରାବଣଙ୍କୁ ଘିରି ନେଲା। ଏପରେ, ରାକ୍ଷସପତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆସି, ଅତି ଶୀଘ୍ର ଏହି ଭୟଙ୍କର ନର୍ମଦା ଜଳାଶୟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଠି ରାବଣ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଛନ୍ତି, ଏକ ଗଜରାଜ ମଦୋନ୍ମତ ମହିଳା ଗଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଭଳି। ରାବଣ, ରାକ୍ଷସପତି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଫୁଲି ଉଠିଥିଲେ। ଏପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: "ଶୀଘ୍ର ରାଜା ହୈହୟକୁ ଜଣାଇ ଦିଅ।" ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଉଠି ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯୁଦ୍ଧର ସମୟ ନିର୍ଣ୍ୟୟ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଭଲ କରିଛ, ରାବଣ, ଭଲ କରିଛ।" ଏହିପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ: "ରାଜା ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ସମୟରେ କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସାହସ କରିପାରିବ? ଅର୍ଜୁନ, ତୁମେ କିପରି ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଛ, ଏକ ବାଘ ମଦୋନ୍ମତ ଗଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ଭଳି?" "ଏବେ ଦଶମୁଖ, ମାନ କର; ଏ ରାତି ତୁମେ ଏଠାରେ ବିତାଉ। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଶା ରଖିଛ, ଆଗାମୀ ଦିନ ଅର୍ଜୁନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ।" "ଯଦି ସତ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କୁ ଚାହୁଛ, ତୁମର ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ଆମେଠିକୁ ଜିତି, ପରେ ଅର୍ଜୁନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବ।" ଏହିପରେ, ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି ଭୋଜନ କଲେ। ଏହାପରେ, ନର୍ମଦା ତୀରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଓ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା। ବାଣ, ଶୁଳ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ହୈହୟ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିତ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଏକ ଘରିଆଳ ଓ ଶାର୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାଗରର ଗର୍ଜନ ଭଳି।