ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଦିନରେ, ବିବାହ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପାତ୍ରରେ ଅଙ୍କୁର, ଧୂପ ଭରା ଧୂପପାତ୍ର, ଶଙ୍ଖ ଭରା ଶଙ୍ଖପାତ୍ର, ଅଞ୍ଜଳି ପାତ୍ର, ମାଲା ଏବଂ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ପାତ୍ର ଆଣି ଉଚିତ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ସହିତ ରଖାଯାଇଥିଲା। ତଳେ ଦର୍ଭା ଘାସ ଛାଡ଼ି ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହ ଭଜା ଧାନ ଏବଂ ପାକା ଚାଉଳ ଭରା ପାତ୍ର ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭାଗ୍ୟମୟ ବେଳେ, ବିଶିଷ୍ଟ ମୁନି ବଶିଷ୍ଠ ନିୟମିତ ରୀତି ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଅଗ୍ନିକୁ ଅଲତାରରେ ରଖି ଅଗ୍ନିକୁ ଅନ୍ନ ଆହୁତି ଦେଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ସୀତାକୁ ଆଣି, ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି ରାଘବଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖ କରାଇଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଜନକ କହିଲେ, “ଏହି ସୀତା, ମୋର କନ୍ୟା, ତୁମର ଧର୍ମପାଥର ସାଥୀ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଶୁଭ ହେଉ। ତୁମ ହାତରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧର। ସୀତା ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ଅତି ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶୁଭା, ତୁମ ପଛରେ ଛାୟା ପରି ଚାଲିଥାଏ।” ଏପରେ ରାଜା ମନ୍ତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଦେଇ ଦେଲେ, ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ “ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।