ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶତାନନ୍ଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ମହାତପସ୍ବୀ ବସିଷ୍ଠ ମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟରେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବେଦୀ ତିଆରି କଲେ। ସେ ବେଦୀକୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ, ସୁନା ଭାଣ୍ଡା, ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ଅଙ୍କିତ ପାତ୍ରରେ ଅଙ୍କୁର ଲଗାଇ ଭଲଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ। ଅଙ୍କୁର ଭରିଥିବା ପାତ୍ର, ଧୂପ ଭରିଥିବା ଭାଣ୍ଡା, ଶଙ୍ଖ ଭାଣ୍ଡା, ତୂଳା, ମାଳା, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଞ୍ଜଳି ପାଇଁ ଭାଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ବେଦୀକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ତଳି ଭାଣ୍ଡାରେ ଭଜା ଧାନ୍ୟ ଓ ଚିଆଁ ଭରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦର୍ଭା ଘାସ ଛାଡ଼ି, ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବେଦୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହି ବେଦୀରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ବସିଷ୍ଠ ମହାମୁନି ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କଲେ। ପରେ, ଶିତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଏହି ସମୟରେ ରାଘବଙ୍କୁ ମୁହାଁମୁହି କଲେ। ତେବେ ରାଜା ଜନକ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହା ମୋର କନ୍ୟା ଶିତା, ତୁମର ଧର୍ମ ସହାୟିନୀ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଭଲ ହେଉ। ତୁମର ହାତରେ ତାଙ୍କ ହାତ ଧର। ଶିତା ଶ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଅତି ଶୁଭ, ସେ ସଦା ତୁମେଠାରେ ଛାୟାର ପରି ଚାଲିବେ।” ଏପରି କହି ରାଜା ମନ୍ତ୍ର ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ତାଳି ଦେଲେ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ “ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ!” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।