ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଯେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟରେ ଆକୁଳ ହେଇଯାଇଲେ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଗଲା। ତାପରେ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ସେନା ଚାରିପାଖରେ ଶଚୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯାହାରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେନି; ସମସ୍ତଠାରେ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଅବ୍ୟବସ୍ଥା ଛାଇଗଲା, ସମସ୍ତେ ଏପାଖେ ସେପାଖେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଦାନବମାନେ ଦାନବଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଓ ବିମୂଢ଼ତାରେ ଏପାଖେ ସେପାଖେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ପୁଲୋମା ନାମକ ପ୍ରବଳ ଦେତ୍ୟପତି ଶଚୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ସମୁଦ୍ରକୁ ନେଇଗଲେ, କାରଣ ସେ ଶଚୀଙ୍କ ମାମା ଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଜୟନ୍ତଙ୍କ ବିନାଶ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଘୋଷ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ବିନାଶ ଓ ଦେବତାମାନେ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମାତଳିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁରନ୍ତ ରଥ ଆଣ।" ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରଥ, ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ବେଗରେ ଆଣାଗଲା। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ରଥର ଆଗରେ ବେଗରେ ଚାଲିଥିଲେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଉଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ବାଦ୍ୟ ରବ ହେଉଥିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ମାରୁତମାନେ ନାନା ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଘିରି ରହିଥିଲେ। ଶକ୍ର ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ସମୟରେ ତୀବ୍ର ବାତାସ ବହୁଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ତେଜ ହରାଇ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପଡ଼ୁଥିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦଶମୁଖୀ ଶୂରବୀର ରାବଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ତିଆରି। ସେଇ ରଥଟି ବଡ଼ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ନାଗମାନେ ଘିରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଅଗ୍ନିମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଏବଂ ଭୟ ଜନ୍ମାଉଥିଲା। ଏହି ରଥଟି ଦେତ୍ୟ ଓ ନିଶାଚରମାନେ ଘିରି ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା, ଦେତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ପଛୁଆଇ ଦେଇ, ରାବଣ ନିଜେ ମଞ୍ଚ ନେଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ରାବଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସେମାନେ ବଜ୍ରପାତ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ। କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଖରାପ ମନବୃତ୍ତି ଓ ବହୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ କେଉଁଠି ଏବଂ କାହା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି ଏହା ଚିହ୍ନିପାରାଯାଉନଥିଲା। ସେ କ୍ରୋଧରେ ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଂଗପ୍ରତଂଗ, ଲୋଟସ୍, ବାଣ, ଗଦା, ଭାଲା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଧରିପାରୁଥିଲେ, ସେସବୁଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ତିବ୍ର ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅନୁବାରେ ଆହତ ହେଉଥିଲେ। କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଶରୀର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆବୃତ ଏବଂ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ମେଘ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସ ସେନା ମାରୁତମାନେଙ୍କ ସେନା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିନାଶ ହେଲେ। କିଛି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଭୂମିରେ ତିଳିଗଲେ, କିଛି ତାଙ୍କ ଯାନ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରଥ, ହାତୀ, ଗଧା, ଉଠ, ନାଗ, ଘୋଡ଼ା, ଶୁଶୁକ, ବନ୍ଦର, ଓ ପିଶାଚମୁଖୀ ଜନ୍ତୁମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛି ଏକାଅପରକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ ନିଶାଚରମାନେ ନଶ୍ୱର ହେଉଥିଲେ। ଭୂମିରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଓ ବିବ୍ରାନ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ଥିର ଚିତ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭରେ ଏକ ନଦୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ରକ୍ତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଗୃଧ୍ର ଓ କାଉଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସ୍ତ୍ର ତାର ଭଳି ଭାସୁଥିଲା। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରବଳ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ତୁରନ୍ତ ସେଇ ବିଶାଳ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ଏକ ଏକ କରି ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମହାଧନୁ ବେଗରେ ଟାଣିଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ଦଶ ଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲା। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଧନୁ ଟାଣି ରାବଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଭଳି ଦଶମୁଖୀ ଶୂରବୀର ରାବଣ ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଛିଣ୍ଡି ଦେଲେ। ଦୁଇଜଣେ ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାଣ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ କିଛି ଦେଖାଯାଉନଥିଲା, ସବୁଠି ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଯିବା ପରେ, ଦେବତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଉନ୍ମାଦରେ ଏକାଅପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ବନ୍ଦ କରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବସେନା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଦଶମାଂଶ କରିଦେଲେ, ବାକି ସମସ୍ତେ ଯମଲୋକକୁ ପ୍ରେଷିତ ହେଲେ। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକାଅପରକୁ ଚିହ୍ନିପାରୁନଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ରାବଣ ଓ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରେ ବିମୂଢ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରାବଣ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିନାଶ ହେବା ଦେଖିଲେ, ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଘୋଷ କଲେ।