ସେହିଠାରେ, ଦୁଇପକ୍ଷ ଏକ ସମାନ ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୋଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧର ଭଳି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କମାନେ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରଭା ଦେଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ରାବଣଙ୍କୁ ପଛେଇଦେଲେ; ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିବା ଲାଗିଲେ। ଏହାପରେ, ରାବଣଙ୍କୁ ଅପମାନିତ ହେବା ଦେଖି, ମହୋଦର ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁର ଭୟକୁ ଅଗ୍ରହଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ। ମହୋଦର ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ତିବ୍ର, ଆକାଶ ଚାରିଉଁପାଖି ଘୁମିଯିବା ପବନର ଭଳି ରଥଗୁଡିକୁ ପୃଥିବୀରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହିପରି, ବରୁଣଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତାଧିକ ଯୋଦ୍ଧା, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ମହୋଦର ତାଙ୍କୁ ରଥରୁ ବଞ୍ଚିତ ଦେଖି ବିଶାଳ ହୁଙ୍କାର ଦେଲେ। ମହୋଦରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, ସେହି ରଥଗୁଡିକ ଏକାଠି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। କିନ୍ତୁ ବରୁଣଙ୍କ ମହାତ୍ମା ପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ରଥ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, କେବେ ଭୟ ପାଇଲେନି। ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ଧନୁଷ୍ୟ ସଜାଇ ରାବଣଙ୍କ ମହାବିକ୍ରମୀ ବକ୍ଷସ୍ଥଳକୁ ବିଦ୍ଧ କରି, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏକାଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସେମାନେ ଧନୁଷ୍ୟରୁ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଥିବା ବିଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ମେଘ ମହାପର୍ବତକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ଭଳି। ଏହାପରେ ଦଶମୁଖ ରାବଣ, ନଶ୍ୱର ଅଗ୍ନିର ଭଳି, ତାଙ୍କ ଅତି ଭୟଙ୍କର ବିଦ୍ଧ ବର୍ଷାରେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନାଡ଼ିକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏହି ହଠାତ୍ ଆକ୍ରମଣରେ ତଳସେନାମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଡୁବିଯିବା ଲାଗିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଦା ଓ ଶତାଧିକ ବିଦ୍ଧ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖାପଡ଼ିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରାବଣ ଶତାଧିକ ଭାବରେ ଭାଲା, ଶୁଳ, ମୁଶଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରିଲେ। ଆକ୍ରମଣରେ ତଳସେନାମାନେ ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ଦୁର୍ଗମ ଦଳା ମାଟିରେ ପଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଭଳି ଚୁଇଁପଡ଼ିଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ରମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅଳସ୍ତ ହୋଇ ଦେଖି, ବଡ଼ ବଦଳ କଳା ମେଘର ଭଳି ଆନନ୍ଦରେ ହୁଙ୍କାର ଦେଲେ। ତାପରେ ସେଉଁଠି ରାକ୍ଷସ ବଡ଼ ହୁଙ୍କାର ଦେଇ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ବାରୁଣମାନେକୁ ମାରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମେଘ ଜଳ ବର୍ଷା କରିଥିବା ଭଳି। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବାରୁଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ି ହାରିଗଲେ ଓ ତାଙ୍କ ନିଜ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହାପରେ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଘଟଣା ବରୁଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।" କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରହସ୍ତ, ଏକ ବାରୁଣ, ଏହା କହିଲେ: "ବଡ଼ ରାଜା, ଜଳର ନାୟକ, ବ୍ରହ୍ମାର ଲୋକକୁ ଗଲେ।" "ଯେଉଁ ଗନ୍ଧର୍ବକୁ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଡାକୁଛ, ସେ ବରୁଣ ଏବେ ନାହିଁ—ବୀର, ରାଜା ଯାଇଥିବାବେଳେ ବ୍ୟର୍ଥ ହୋଇ କାହିଁକି ନିଜକୁ କ୍ଳାନ୍ତ କରୁଛ? ଅନୁପସ୍ଥିତ ଯୋଦ୍ଧାପୁତ୍ରମାନେ ବି ବିଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସନାୟକ ନିଜ ନାମ ଘୋଷଣା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ହୁଙ୍କାର କରି ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଯେପଥରେ ଆସିଥିଲେ, ସେହି ଦିଗରେ ପଛେଇ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବାକୁ ଆକାଶ ମାଗରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଫେରି ଆସି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତର ରାବଣ ରାସ୍ତାରେ ରାଜା, ଋଷି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ ଜନ୍ୟ ଝିଅମାନେକୁ ଅପହରଣ କଲେ। ଯେଉଁଠି ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଏକ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା କିମ୍ବା ନାରୀକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆକାଶୀୟ ରଥରେ ଆଟକାଇ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି, ସେ ନିଜ ରଥରେ ସର୍ପ, ରାକ୍ଷସ, ଅସୁର, ମାନବ, ଯକ୍ଷ, ଦାନବଙ୍କ ଝିଅମାନେକୁ ବସାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅଶ୍ରୁ ଝାଡ଼ିଲେ, ଅଗ୍ନିରୁ ଜଳ ଉଗ୍ରା ଭଳି, ସମାନ ଭାବରେ। ରାବଣଙ୍କ ଆକାଶୀୟ ପାଳେସ୍ ଏହି ନିର୍ଦୋଷ ନାରୀମାନେର ଭୟ ଓ ଦୁଃଖର ଅଶ୍ରୁରେ, ସମୁଦ୍ର ନଦୀରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଭଳି, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ସେଠି ଶତାଧିକ ସର୍ପକନ୍ୟା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ମହା ଋଷିଙ୍କ ଝିଅମାନେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କ କନ୍ୟାମାନେ ରଥରେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ କେଶ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ମୁହଁ, ଉଚ୍ଚ ଉର, ଓ ବଜ୍ରାଘାଟ ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟଭାଗ ଭଳି ସୁନ୍ଦର କମର ଥିଲା। ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବ ରଥଚକ୍ରର ନାବିର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମନୋହର ନାରୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଦେବଙ୍କ ଅପ୍ସରାମାନେ ପରି। ଦୁଃଖ, ଶୋକ ଓ ଭୟରେ ବିସ୍ତୃତ, ସେହି ନିତମ୍ବାଳି ନାରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ଚାରିଉଁପାଖି ହାବା ବିକ୍ଷୁଭିତ ହେଇଗଲା। ପୁଷ୍ପକ ରଥ, ତାର ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞମଞ୍ଚ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ସେହି ନାରୀମାନେ ଏବେ ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେମାନେ ନିମ୍ନ ଓ ବେକା ଦୃଷ୍ଟି, କଳା ଚାମ, ସିଂହର ଶକ୍ତିରେ ମୃଗ ପରି, ଏକ ନାରୀ ଭାବିଲେ, "ସେ କି ମୋତେ ଖାଇ ଦେବେ?" ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଭାବିଲେ, "ସେ କି ମୋତେ ମାରି ଦେବେ?" ମା, ବାପା, ପତି, ଭାଇଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଏକାଠି କାନ୍ଦୁଥିଲେ। "ମୋ ପୁଅ ବିନା ମୁଁ କିପରି ରହିବେ? ମୋ ମା, ମୋ ଭାଇ, ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଗଲେ।" "ହାୟ, ପତି ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, କି କରିବି? ମୃତ୍ୟୁ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ଏତେ ଭାରି, ମୋତେ ନେଇ ଚଲ।" "ଏହି ଦୁଃଖ ଆଗରୁ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ କି ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲି?" ଏପରି, ସମସ୍ତେ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ହୋଇ, ଆତ୍ମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ। "ହାୟ, ମାନବ ଜଗତର ଉପରେ ଲଜ୍ଜା! ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ, କାରଣ ଆମ ପତିମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।