ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ, କାଳଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଫାନ୍ଦାଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କ ସମୀପରେ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଏକ ଦୃଢ଼, ଗଢ଼ିତ ଗଦା ଅଗ୍ନିର ସ୍ପର୍ଶ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ତିନୋଟି ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ କାଳଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଦେଖି କମ୍ପିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଭୟାନକ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ସାରଥି ଉଚ୍ଚ ରବ କରି ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠାରେ ଦଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଯାଉଥିଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ସମାନ ସେଠି ଥିବା ଘୋଡ଼ାଗୁଡ଼ିକ, ଯମଙ୍କୁ ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଣିଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆଚାନକ ଭାବେ ପଳାଇଯାଇଲେ। ଭୟରେ ଏବଂ ଅବସ୍ଥିରତାରେ, ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନ ହୋଇଯାଇ, "ଏଠି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ" ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ। କିନ୍ତୁ, ସେହି ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ଦେଖି ବି ରାବଣଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହେଲା ନାହିଁ, ଭୟ ତାଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ଯମ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି, ବିଭିନ୍ନ ବାଣ ଓ ଶୁଳ ରାବଣଙ୍କ ଜୀବନ୍ଦାୟକ ସ୍ଥାନରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ରାବଣ କିନ୍ତୁ ଅଚଳ ରହି, ବୃଷ୍ଟିରେ ମେଘ ଯେପରି ଝରିଥାଏ, ସେପରି ବାଣମାଳା ଯମଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତେବେ, ସେଇ ପ୍ରବଳ ବାଣମାନେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଚଉଡ଼ା ଛାତିରେ ପଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରିଭାବରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଯମ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ସତ୍ତ୍ୱହୀନ କରି, ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ତାଙ୍କୁ ପଛେଇ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯମ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଉଭୟ ବୀର ବିଜୟ ପାଇଁ ଆଗ୍ରହୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଥିଲେ। ତାପରେ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନିମାନେ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଳୟ ଯେପରି ଭାସିଥାଏ, ରାକ୍ଷସ ମୁଖ୍ୟ ଓ ଯମ ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା ତାଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେଖାଇ, ଅବିରତ ବାଣ ବର୍ଷା କରି ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲେ। ସେ ଚାରିଟି ବାଣରେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ, ସାତଟି ବାଣରେ ସାରଥିଙ୍କୁ, ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ବେଗବାନ ବାଣରେ ଯମଙ୍କ ଜୀବନ୍ଦାୟକ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧିତ ଯମଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଧୂଆଁ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ହୋଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁ ଓ କାଳ ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ମୃତ୍ୟୁ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁକ୍ତ କର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଏହି ପାପୀ ରାକ୍ଷସକୁ ବଧ କରିପାରିବି; କାରଣ ପ୍ରକୃତି ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ଆଜି ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ, ସୀମା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି।" "ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ମହିମାଶାଳୀ ନାମୁଚି, ଶମ୍ଭର, ବିସନ୍ଧି, ଧୂମକେତୁ, ବଳି - ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଡମ୍ଭୁ ମହାଦୈତ୍ୟ ରାଜା, ବୃତ୍ର, ବାଣ, ରାଜା ଋଷିମାନେ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ବଳୀୟାନ ନାଗମାନେ, ଋଷି, ନାଗ, ଦୈତ୍ୟ, ଯକ୍ଷ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯୁଗ ଅନ୍ତେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଗଛ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ - ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ଦେଖିଛି।" "ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପତିତ ହେଉଥିବା ଦେଖିଛି - ଏହି ରାତିର ଚରକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ କ'ଣ ଅସମ୍ଭବ?" "ମୋତେ ମୁକ୍ତ କର, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଯେପରି ମୁଁ ଏହାକୁ ବଧ କରିପାରିବି; କାରଣ ଯେଉଁମାନେକୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ସେମାନେ କେହି ବଞ୍ଚିପାରିନାହାନ୍ତି।" "ଏହା ମୋର ଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ଏହା ପ୍ରକୃତିର ନିୟମ; ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଦୃଷ୍ଟି ପାକେଇଛି, ସେଉଁଠି ପ୍ରାଣୀ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧର୍ମର ନାୟକ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅପେକ୍ଷା କର; ମୁଁ ଏହାକୁ ବଧ କରିଦେବି।" ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇଥିବା ବୈବସ୍ବତ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅବିନାଶୀ କାଳଦଣ୍ଡ ଉଠାଇଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସମସ୍ତ କାଳର ଫାନ୍ଦା ଶୋଭା ପାଉଥିଲା; ଏକ ଅଗ୍ନି ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା ଗଦା ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୃଢ଼ ଆକାର ନେଇ ଦଢ଼ାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଜୀବନ ନିଷ୍କାସିତ ହୋଇଯାଏ - ତେବେ ତାଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଆଘାତର ଫଳ କି ହେବ? ଅଗ୍ନିରେ ଘେରାଇଥିବା ବୈବସ୍ବତ ରାକ୍ଷସକୁ ଦହିଦେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଏହି ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରେ ମହାଶତ୍ରୁ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଯାଇଲେ; ଦେବତାମାନେ ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଉଠାଇବାକୁ ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଲେ। ଯମ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ସମୟରେ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଯମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି କହିଲେ, "ହେ ବୈବସ୍ବତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀ, ଏହି ରାତିର ଚରକୁ ତୁମେ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବଧ କରିପାରିବ ନାହାଁ, କାରଣ ସେ ତୁମ ଶକ୍ତିର ସୀମାରେ ନାହିଁ।" "ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଇଛି, ଏହି ଯୋଗେ ତୁମେ ମୋର ବାକ୍ୟକୁ ମିଥ୍ୟା କରିପାରିବ ନାହିଁ।" "ଯେ କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ମାନବ ମୋର କଥାକୁ ମିଥ୍ୟା କରିଦେଇଥାଏ, ସେ ସମଗ୍ର ତିନି ଲୋକକୁ ମିଥ୍ୟା କରିଥାଏ - ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "କ୍ରୋଧରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ, ମିତ୍ର-ଶତ୍ରୁ ବିଭେଦ କରିନଥିବା, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରେ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ଭୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ।" "ଏହି କାଳଦଣ୍ଡ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅପରାଜେୟ ଏବଂ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆରମ୍ଭରେ ମୋର ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଗ୍ରଗାମୀ କରି ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା।