ଦଶରଥଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯୁବ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳମାନଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଶୌର୍ୟରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଥିଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏବଂ ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଦିନାସ୍ତି ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କ ରାଜବଂଶ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଜନକଙ୍କୁ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କରାଗଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଏବଂ ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମତି ଶୁଣି, ଜନକ ଦୁଇ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଏହି ଗୋତ୍ର ଦାୟିତ୍ୱ ଅତି ଶୁଭ, ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ଏପରି ଶୁଭ ବାହା ଦେବାକୁ ନିଜେ ଆଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ଶୁଭ ଚିନ୍ତା ଅନୁସାରେ, ଜନକ କହିଲେ, “ଏହା ହେଉ—ଏହି କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କ ଝିଅମାନେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଏବଂ ଭରତଙ୍କ ରାଣୀ ହେଉନ୍ତୁ। ଏକ ଦିନରେ, ଚାରି ରାଜକୁମାର ଚାରି ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ହାତ ଧରିବା ଶୁଭ ଅନୁଷ୍ଠାନ ହେଉ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ, ଫାଲଗୁନୀ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ଭଗ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଅଧିପତ୍ୟରେ ବିବାହ କ୍ରିୟା ଶୁଭ ମନାଯାଏ।” ଏହି କଥା କହି ଜନକ ଦୁଇ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ। ଏଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ଆସନ ଅଛି—ଦୟାକରି ବସନ୍ତୁ, ମହାନ ଋଷିମାନେ। ଯେପରି ଦଶରଥଙ୍କ ପାଇଁ ଅୟୋଧ୍ୟା, ସେପରି ଏହି ନଗର ମୋ ପାଇଁ; ଅଧିକାର ନେଇ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଆପଣମାନେ ଚାହିଁଥିବା ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।” ଜନକଙ୍କ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ଖୁସି ହୋଇ ଜନକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମିଥିଲାର ଦୁଇ ଭାଇ, ତମେ ଯୁବ ଏବଂ ଅନେକ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଋଷିମାନେ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ତମେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଆଦର କରିଛନ୍ତି। ତମେ ଶୁଭ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କର; ଆମେ ମନ୍ଦିରକୁ ଫେରି ଆଉ ପୂର୍ବଜ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବା।" ଏପରି ଅନୁମତି ନେଇ, ଦଶରଥ ଦୁଇ ମହାନ ଋଷିଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଗଲେ। ନିଜ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କ୍ରିୟା ପୂର୍ବକ ଶୁଭ ପ୍ରକ୍ରିୟା କଲେ; ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ଉତ୍ତମ ଗାଁମାନେ ଦାନ କଲେ। ରାଜା, ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ଉପକୃତି ପାଇଁ ଏବଂ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଁ ଦାନ କଲେ। ଚାରି ଲକ୍ଷ ଗାଁ, ସୁନା ଶିଙ୍ଗ, ଛୁଆ ଏବଂ ଦୁଧ ଦେଇପାରିବା ପାତ୍ର ସହିତ, ଦାନ କଲେ। ରଘୁନନ୍ଦନ, ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ବହୁ ଧନ ଦାନ କଲେ। ଏପରି, ପୁଅମାନେ ଗାଁ ଦାନ କରି, ରାଜା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପରି ଦିଗପାଳମାନଙ୍କ ଆସପାସ ରହି ଉଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଏହିପରି, ବାଲ କାଣ୍ଡର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାମାୟଣର ଅନ୍ତିଅ ଇହା ସତ୍ତରି ତିନି ଶର୍ଗ କଥା ଅଟେ। ଏହି ଦିନ, ରାଜା ଉତ୍ତମ ଗାଁ ଦାନ କରିଥିବାବେଳେ, ବୀର ଯୁଧାଜିତ୍ ଆସିଲେ। ସେ କେକୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଭରତଙ୍କ ମାମା ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସୁସ୍ଥିତି ଜାଣି, ସେ କହିଲେ, “କେକୟ ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ ଶୁଭ ଶୁଭେଚ୍ଛା ପଠାଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ପାଇଁ ଆପଣ ଭଲ ଚାହିଁଥିବେ, ସେମାନେ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି। ମୋ ମାମା, ଭୂମିପତି, ନିଜ ଭଉଣୀର ପୁଅକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି; ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୁଁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଛି। ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବାହା ପାଇଁ ମିଥିଲାକୁ ଆସିଛନ୍ତି ଜଣି, ଆପଣ ସହିତ ମୁଁ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଛି।" ଏପରି, ମୋ ଭଉଣୀର ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଆସିଛି, ବେଳେ ଦଶରଥ ନିଜ ଅତି ଆଦରିଆ ଅତିଥିକୁ ଆଦର କଲେ। ଦେଖି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଉଚିତ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଏକାଠି ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରି, ରାଜା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ବିଧିଯୋଗ୍ୟ ଯଜ୍ଞ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଉତ୍ସବ ପୂର୍ବକ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କଲେ। ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଅନ୍ୟ ମହାନ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ବିନୟୀ ଵଶିଷ୍ଠ ମିଥିଲା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦଶରଥ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଉତ୍ସବ ପୂର୍ବକ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରି, ବାହା ପାଇଁ ଚାହିଁଛନ୍ତି। ଦାତା ଏବଂ ଗ୍ରହୀତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସାଧିତ ହୁଏ; ତୁମେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କର, ଏହି ଉତ୍ତମ ବାହା କ୍ରିୟା କରି।" ଏପରି, ଉତ୍ତମ ଦାନଶୀଳ ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଜନକ କହିଲେ, “ମୋ ଦ୍ୱାରରେ କିଏ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି? କିଏ ଆଜ୍ଞା ଦେବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି? ମୋ ଘରେ କୌଣସି ବିଚାର ନାହିଁ; ଏହି ରାଜ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ହେଲାପରି। ଉତ୍ସବ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ; ମୋ ଝିଅମାନେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ମଣ୍ଡପକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠି ଅଲତାରରେ ଆପଣଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଭାବେ ହେଉ—କାହିଁକି ବିଳମ୍ବ?" ଜନକଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ସାହ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଏବଂ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ତାପରେ, ବିଦେହ ରାଜା ଵଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଧର୍ମଶୀଳ ଋଷି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ଏହି ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରନ୍ତୁ।” ରାମ, ଜଗତର ଆନନ୍ଦ, ରାଜାଙ୍କ ବାହା କ୍ରିୟା ହେବାକୁ ଯାଉଛି। ଜନକଙ୍କ “ତଥାସ୍ତୁ” କହିବାପରେ, ବିନୟୀ ଵଶିଷ୍ଠ ଵିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏବଂ ଧର୍ମଶୀଳ ଶତାନନ୍ଦଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ଅଲତାର ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହିପରି ଶୁଭ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ବାହା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।