ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, ନିଜ ଦୃଢ଼ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିବା ଧାର୍ମିକ ଜନମାନୋକୁ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାବଣ ତାଙ୍କର ବଳ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା, ନିଜ କୁକର୍ମରେ ପୀଡିତ ହେଉଥିବା ସେହି ପ୍ରାଣୀମାନୋକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିବା ସେହି ଜୀବମାନେ, ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିବା ଓ ଅକଳ୍ପନୀୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ମୃତ ପ୍ରାଣମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଉଥିବା ବେଳେ, ମୃତ୍ୟୁର ରକ୍ଷକମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଧାଉଥିଲେ। ଏହା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଯମର ଶୂରବୀର ସେନା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେହି ଶୂରମାନେ ସେଖାନିଁ ଶତ ଶତ, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ, ପୁଷ୍ପକ ରଥ ଉପରେ ବର୍ଷା ଭାବରେ ଭାଲ, ଗଦା, ତ୍ରିଶୂଳ, ମୁସଳ, ଶକ୍ତି, ତୋମର ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କଲେ। ସେମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ମାନେ ମଧୁଚକ୍ର ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା ପରି, ପୁଷ୍ପକ ରଥର ଆସନ, ମହଳ, ରେଳିଂ, ଦ୍ୱାର ପ୍ରଭୃତି ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଭଙ୍ଗିବାକୁ ଲାଗିଲା, କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଅବିନାଶୀ ରହିଲା। ରାବଣଙ୍କ ସେନା ଅସଂଖ୍ୟ, ବିରାଟ୍ ଓ ଅଗ୍ରଣୀ ଶୂରମାନେ ସେନାପତି ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଦଶମୁଖ ରାଜା ଚାହିଁଥିବା ପ୍ରକାର, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଓ ଶତ ଶତ ମହଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆହତ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏଠାରେ ଯମଙ୍କ ଶୂରବୀର ଓ ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେ ଏକ ମାରଣ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଯମଙ୍କ ସେନା ରାବଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନୋକୁ ଛାଡ଼ି, ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଘେରି ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭାଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଏହାରେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଘାୟଲ ହୋଇ, ପୁଷ୍ପକ ରଥ ଉପରେ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଗଛ ପରି ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ଭାଲ, ଗଦା, ପାଶ, ତୋମର, ଖଡ଼ଗ, ବାଣ, ମୁସଳ, ଶିଳା, ଗଛ ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ର ବର୍ଷା ଯମଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଯମଙ୍କ ଶୂରମାନେ ସେମାନୋକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନୋକୁ ଶତ ଶତ ହତ କଲେ। ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ପରି ଘେରି ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ଲିଙ୍ଗ ଓ ଭାଲରେ ମାଡ଼ି, ଶ୍ୱାସ ନେବା ଅସମ୍ଭବ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାବଣ ତାଙ୍କର କବଚ ହରାଇ, କ୍ରୋଧିତ ଓ ରକ୍ତରେ ଭିଜି, ପୁଷ୍ପକ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ଉତରିଲେ। ବାଣ ଓ ଧନୁଷ ଧରି, ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଏବଂ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ନିଜ ଧୃତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, କ୍ରୋଧରେ ଯମ ନିଜେ ପରି ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏବେ ସେ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ଧନୁଷକୁ ଲଗାଇ, 'ଥା, ଥା!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଧନୁଷ ଟାଣିଲେ। ଏହି ଦିନ୍ଦିମ ଧ୍ୱନିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁ ରାବଣ କ୍ରୋଧାବେଶରେ, ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିପୁର ନାଶ ପରି, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଧୂମହୀନ ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳୁଥିଲା, ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଙ୍ଗଲ ଦାହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମାଂସ ଭୋଜୀ ପିଶାଚମାନେ ସହିତ, ଅଗ୍ନିରେ ଲପଟିଥିବା ସେହି ବାଣ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୌଡ଼ିଲା, ଦଳ ଓ ଗଛକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଲା। ଏହି ତେଜରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ସେନା ବନ୍ଦାହ ଆଗୁନିରେ ଗଛ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ତାପରେ ସେହି ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମୀ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ମନେ ହେଲା ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ବୈବସ୍ବତ ଯମ ଭାବିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ବିଜୟୀ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ନିଜ ସେନା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ଏହି ଭାବନାରେ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସାରଥିଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ରଥ ଆଣିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସାରଥି ଦିବ୍ୟ ଓ ବିରାଟ୍ ରଥ ଆଣିଲେ, ଏବଂ ତାହାରେ ବସି, ଯମ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ। ଯିଏ ଏହି ଅବିନାଶୀ ତ୍ରିଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ଦଣ୍ଡରୂପ କାଳ ଏଠି ଯମଙ୍କ ପାଖରେ, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯମଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କାଳର ନିର୍ମଳ ପାଶ ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏଠି ଏକ ଦଣ୍ଡ, ଦୃଢ଼ ଓ ଅଗ୍ନି ସ୍ପର୍ଶ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତିନି ଲୋକ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଭୟଭୀତ କାଳର ଏହି ରୂପ ଦେଖି କମ୍ପିଗଲେ। ତାପରେ ସାରଥି ଦିବ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ୱଳ ଘୋଡ଼ାମାନୋକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଯେଉଁଠାରେ ରାକ୍ଷସରାଜ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଶ୍ୱମାନୋ ପରି ଶୀଘ୍ର, ସେଘୋଡ଼ା ଯମଙ୍କୁ ସେହି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ରଥ, ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ ଆସୁଥିବା, ଦେଖି ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ହଠାତ୍ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଭୟ ଓ ଅଚେତନତାରେ ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ,' ଏବଂ ନିଜ ନିଜ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଏହି ରଥ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାବଣ କୌଣସି ଭୟ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ, ସେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏହିବେଳେ ଯମ, କ୍ରୋଧାବେଶରେ, ରାବଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଆସି, ତାଙ୍କର ମୂଳସ୍ଥାନରେ ଭାଲ ଓ ତୋମର ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ତଥାପି ରାବଣ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ରହି, ବୈବସ୍ବତଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ମେଘର ବର୍ଷା ପରି ଅନେକ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେବ-ଆସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କଲା।