ପ୍ରଭୁ ରାମଙ୍କ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦୟାର ଚିହ୍ନ ଭାବରେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିବା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସଦା ମନୋହର ହେବେ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ। ଏହା ତାଙ୍କ ଦୟାର ଚିହ୍ନ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ପୂର୍ବକାଳରେ ହଂସମାନେ କିଛି ନୀଳ ରଙ୍ଗ ଏବଂ କିଛି ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପାଖ ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଛାତି ତିରି ତିରି ଘାସର ଶିର ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲା। ତାପରେ ବୈଶ୍ରବଣ ଏକ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ମାରାବିରୁତି ଶବ୍ଦରେ ଏକ ମାରାବିକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇଛି, ତୁମକୁ ସୁନା ରଙ୍ଗ ଦେଉଛି।" "ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ତାହାର ଚୁଡ଼ା ସଦା ଦ୍ରବ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିବ, କେବେ ହ୍ରାସ ପାଇବନାହିଁ; ଏହି ସୁନା ରଙ୍ଗ ମୋ ଦୟାର ଫଳରେ ତୁମର ହେବ।" ଏପରି ଭାବରେ, ସେହି ବଳିଉତ୍ସବରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ରାଜା ଏମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ପୁନଃ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହାପରେ, ମରୁତ୍ତଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ରାଜାମାନଙ୍କର ସହରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବରୁଣଙ୍କ ସମାନ ପ୍ରମୁଖ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, "ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ," ବୋଲି ଆଦେଶ କଲେ। "ମୋତେ ହରିଇଛି ବୋଲି ଘୋଷଣା କର, ଏହି ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତି; ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା କରିବେ, ମୁକ୍ତି ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।" ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ, ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଜାଣି, ମିଶିକରି କହିଲେ, "ଆମେ ହରିଇଛୁ।" ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ସୁରଥ, ଗାଧି, ଗୟା ରାଜା, ଏବଂ ପୁରୁରବାସ—ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏହିପରି ଘୋଷଣା କରିଲେ, "ଆମେ ହରିଇଛୁ।" ଏହାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାବଣ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସହର ଅନରଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ରକ୍ଷିତ ଥିଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଅମରାବତୀକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହି ଅନରଣ୍ୟ ପୁରନ୍ଦର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାବଣ କହିଲେ, "ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ, କିମ୍ବା ହରିଇଛି ବୋଲି ଘୋଷଣା କର—ଏହି ମୋ ଆଦେଶ।" ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ହୃଦୟ ରାକ୍ଷସର କଥା ଶୁଣି, ଅୟୋଧ୍ୟାର ପ୍ରଭୁ ଅନରଣ୍ୟ କ୍ରୋଧ ଭରି କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଉଛି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବି।" ଏପରି ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କର ବଳିବାହିନୀ, ଯାହା ଆଗରୁ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇଲା। ଏଠାରେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଅନେକ ହଜାର ରଥ ଓ ପଦାତି ସେଠାରୁ ବାହାରିଲେ। ସେଠି ପ୍ରଥିବୀକୁ ଭରି, ବଳିବାହିନୀ ପଦାତି ଓ ରଥ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇଲା; ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଅନରଣ୍ୟ ରାଜା ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣଙ୍କର ସେନା ରାଜାଙ୍କର ବଳିବାହିନୀ ସହ ମୁକାବିଲା କଲା। ଏହି ବଳିବାହିନୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଅତିଶୟ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ଅଗ୍ନିରେ ହୋମ ହେଉଥିବା ବଳି ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ହେଲା। ଏହି ଦହୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ବଳିବାହିନୀ ତୁରନ୍ତ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ୍ନ ହେଲା; ସେଠି, ସେନା ଉତ୍ସବ ଭଳି ତୁମୁଳ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ପୋକାମାନଙ୍କ ଭଳି ନଶ୍ଟ ହେଲା। ରାଜା ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳିବାହିନୀ ନଶ୍ଟ ହେଉଛି, ଯେପରି ଅନେକ ଜଙ୍ଗଲ ଝରଣା ମହାସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଲୁଚିଯାଉଛି। ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଳି ଧନୁଷ ତାଣି, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ରାବଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ଅନରଣ୍ୟ ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ—ମାରୀଚ, ଶୁକ, ସାରଣ ଏବଂ ପ୍ରହସ୍ତ—ଯୁଦ୍ଧରେ ହରିଇ ମୃଗମାନଙ୍କ ଭଳି ପଳାଇଗଲେ। ଏହାପରେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଆନନ୍ଦ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଠ ଶହ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ ତୀରମାନେ ଝଡ଼ି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଆଘାତ କରିପାରିଲେନାହିଁ, ଯେପରି ମେଘରୁ ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ଜଳ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରେନାହିଁ। ଏହାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ରାଜାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଆଘାତ କଲେ, ତାହାରେ ରାଜା ରଥରୁ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ରାଜା, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ଏବଂ କମ୍ପିତ ହେଇ, ଅଗ୍ନିରେ ଅପସ୍ତମ୍ଭିତ ଶାଳ ଗଛ ଭଳି ଶୟାନ ହେଲେ। ହସି, ରାକ୍ଷସ ଭୂମିର ପ୍ରଭୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁକୁ କହିଲେ, "ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି ତୁମେ କଣ ଫଳ ଲାଗିଲା?" "ତିନି ଲୋକରେ କୌଣସି ମନ୍ୟ ମୋ ସହିତ ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେନାହିଁ; ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମେ ଭୋଗରେ ଅତି ଲିନ ଅଛ, ଏବଂ ମୋ ଶକ୍ତି ଜାଣିନାହିଁ।" ଏପରି କହୁଥିବା ରାକ୍ଷସକୁ, ରାଜା, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଉତ୍ତର କଲେ, "ଏଠାରେ କଣ କରାଯାଇପାରିବ? କାଳକୁ କେହି ଜିତିପାରିବେନାହିଁ।" "ମୁଁ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ହରିଇନାହିଁ, ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ; କାଳ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପଡ଼ିଛି, ତୁମେ କେବଳ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ।" "ମୋ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଉଛି, ଏବେ କଣ କରିପାରିବି? ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇନାହିଁ, ତୁମେ ମୋତେ ଭଗିବାବେଳେ ମାରିନାହିଁ।" "ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶ ପ୍ରତି ଆଦରରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିବି, ରାକ୍ଷସ: ଯଦି ମୁଁ ଦାନ କରିଛି, ଯଦି ମୁଁ ବଳି ଦେଇଛି, ଯଦି ମୁଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ଯା କରିଛି—" "ତେବେ, ଏହି ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମ ନାମେ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ—ସେ ତୁମ ଜୀବନ ନେବେ।" ଏହି ଶାପ ଦିଆଯିବା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଲ ବାଜିଲେ, ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ହେଲା। ଏହାପରେ, ରାଜା, ରାଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉତ୍କଳିତ ହେଲେ, ରାକ୍ଷସ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ଏକ ଘନ ମେଘରେ ନାରଦ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷି, ସହିତ ସାକ୍ଷାତ ହେଲେ। ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଭଲର ଖବର ନେଇ, ତାଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ ଜାଣି, ଦଶଗ୍ରୀବ, ରାତିରେ ଚରିଥିବା, ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।