ଏହି ଘଟଣାରେ, ତୁମେ ଶୁଣ, ରାମା, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ କେତେକ ଅଭିମାନରେ ଭରିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ପବିତ୍ର ନନ୍ଦୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଶିବଙ୍କ ଅନ୍ୟ ରୂପ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତ, ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ବାନର ରୂପକୁ ଉପହାସ କଲେ ଏବଂ ଜର୍ଜର ହସ ହସିଲେ। ଏହି ଅପମାନ ଦେଖି ନନ୍ଦୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସ ଦଶାନନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଦଶମୁଖ, ତୁମେ ମୋର ବାନର ରୂପକୁ ଉପହାସ କରିଛ, ଏହିପାଇଁ ମୋର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ସମାନ, କ୍ଳାନ୍ତିହୀନ ବାନରମାନେ ତୁମ ଵଂଶ ନାଶ କରିବେ। ସେମାନେ ନଖ ଓ ଦନ୍ତରେ ସଜ୍ଜିତ, ଭୟଙ୍କର, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରେମୀ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଆସିବେ। ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତୁମ ଅତି ଅଭିମାନ ଓ ଦମ୍ଭ, ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ନାଶ କରିଦେବେ। ଏବେ ମୁଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ତୁମ ନିଜ କର୍ମରେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛ।" ନନ୍ଦୀଙ୍କ ଏହି ଦେବବାଣୀ ଶୁଣି ସ୍ୱର୍ଗର ଢୋଲ ମାରାଗଲା ଓ ଆକାଶରୁ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା ହେଲା। ତଥାପି, ଦଶମୁଖୀ ଏହି ଶାପକୁ ଅବହେଳା କରି, ପ୍ରବଳ ଉତ୍ସାହରେ ପାହାଡ଼ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ଚଳିବା ବେଳେ ଏଠାରେ ଅଟକିଗଲା, ଏହିପାହାଡ଼କୁ ମୁଁ ଉପଡ଼ିଦେଉଛି। ଏଠି ଭବ କେମିତି ଏପରି ରାଜା ପରି ଖେଳୁଛନ୍ତି, ମୋତେ ଜଣାଯିବା ଦରକାର। ସେ ଆପଣ ଆପଣର ଆପଦ ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି।" ଏପରି କହି, ଦଶମୁଖୀ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଫେଲି ତାକୁ ଜୋରେ ହଲାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ପାହାଡ଼ କମ୍ପିଗଲା। ପାହାଡ଼ ହଲିବାରେ ଦେବସେନା ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ପାର୍ବତୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ହେ ରାମ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ଶିରୋମଣି ହର ଖେଳମସ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଆଉଠି ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଦବାଇଲେ। ଏଠାରେ, ପାହାଡ଼ର ଭାରରେ ଦଶାନନଙ୍କ ହାତ ଚିପିଗଲା, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ବେଦନା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଦଶାନନ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହାରେ ତିନି ଲୋକ କମ୍ପିଗଲା। ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ, ଏହା ବଜ୍ର ଘାତ ହେବା ପରି; ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ର ଚଞ୍ଚଳ ହେଲା, ପାହାଡ଼ କମ୍ପିଗଲା, ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ, "ଏହି କ’ଣ ଘଟୁଛି?" ତାପରେ, ଦଶାନନ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଲେ, "ଉମାପତି ନୀଳକଣ୍ଠ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର। ଏଠି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଉ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ; ନମସ୍କାର ଓ ସ୍ତୁତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କର। ଶଙ୍କର ଦୟାଳୁ, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଦୟା କରିବେ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଦଶାନନ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତି ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କରି, ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁଃଖରେ କାଟିଲେ। ଅନ୍ତେ, ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଶାନନଙ୍କ ହାତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ ପାହାଡ଼ ଦବାଇବାବେଳେ ଯେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲ, ତାହାରେ ତିନି ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ହେତୁ, ରାଜା, ତୁମେ 'ରାବଣ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଯକ୍ଷ ଓ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ 'ରାବଣ' ବୋଲି ଡାକିବେ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକକୁ କାନ୍ଦାଏ। ଏବେ, ହେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟନନ୍ଦନ, ମୋର ଅନୁମତିରେ ଯେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଚାହଁ, ସେଠାକୁ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଯାଅ।" ଏପରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଲଙ୍କାଧୀଶ ରାବଣ କହିଲେ, "ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ, ମୋ ଆବଦ୍ଧ୍ୟ ବର ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ଗୁହ୍ୟକ, ନାଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନଙ୍କଠାରୁ ଅଜୟତ୍ୱ ପାଇଛି। ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ କିଛି ମୋତେ ପ୍ରିୟ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତୁମଠାରୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପାଇଛି। ଏବେ ମୋ ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଓ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ଦିଅ।" ତେବେ, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରହାସ ନାମକ ତଳୱାର ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରିବ ନାହିଁ, ନହେଲେ ଏହା ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଯିବ।" ଏପରି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଶାନନଙ୍କୁ 'ରାବଣ' ନାମ ମିଳିଲା। ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହା ପରେ, ହେ ରାମ, ରାବଣ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରି ଘୁରି ବଳଶାଳୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ମାନିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅଜୟତ୍ୱ ଜାଣି, "ଆମେ ଜିତିଗଲୁ," ବୋଲି ଦମ୍ଭୀ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଶକ୍ତିରେ ରାବଣ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ରାଜନ୍, ତିନି ହାତିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ହିମବତ୍ ପାହାଡ଼ର ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଲେ ଓ ସେଠାରେ ଚାରିପାଖ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶ୍ୟାମ କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, ଋଷିମାନେ ଯେପରି ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଏମିତି ଏକ ଦେବୀ ସମାନ ତପସ୍ୱିନୀ କୁମାରୀକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଦେଖି, ରାବଣ ଚିତ୍ତ ମୋହିତ ଓ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ହସି ହସି ପଚାରିଲେ, "ହେ ସୁମଧୁରା, ତୁମେ ଏପରି ଯୌବନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କାହିଁକି ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରୁଛ? ଏହି ଆଚରଣ ତୁମ ସୌନ୍ଦର୍ୟକୁ ମୁଁଖୁଆ କରୁନାହିଁ।