ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପ୍ରହସ୍ତ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ କଥାକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ସେବକ, ଯାନ ଏବଂ ଧନ-ସମ୍ପତି ସହିତ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ ପ୍ରହସ୍ତ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ଚିତ୍ତରେ ଦଶଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ ଓ ଭାଇଙ୍କ ସହ ମହାତ୍ମା ଦଶଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଲଙ୍କା ନଗରୀ କୁବେରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ, ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତୁ।" ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶଗ୍ରୀବ ନିଜ ଭାଇ ଓ ସେବକମାନଙ୍କ ସହିତ ଲଙ୍କା ନଗରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ କୁବେରଙ୍କ ତ୍ୟାଗିତ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ରାସ୍ତାଅଳି ଥିବା ନଗରୀକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିଥିବା ପରି ଅଭିଗମନ କଲେ। ତାପରେ ଦଶାନନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ ଏହି ନଗରୀକୁ ନିଜ ନିବାସ କଲେ। ଏହି ନଗରୀ ରାତ୍ରିଚର ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଦେଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଘନ କଳା ବଦଳି ମେଘ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏଠାରୁ କୁବେର ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇଁ ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ହୋଇ, ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପରି ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ନଗରୀ ତିଆରି କଲେ। ଏହିପରେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ନିଜ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ନିଜ ରାକ୍ଷସୀ ଭଉଣୀକୁ କ'ଣ ଉପହାର ଦେବେ ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ନିଜ ଭଉଣୀ ଶୂର୍ପଣଖାଙ୍କୁ କାଳକେୟ ଦାନବପତି ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଜିହ୍ୱଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଏହିପରେ ଦଶଗ୍ରୀବ ନିଜେ ଶିକାର କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ମାୟା ନାମକ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏକ କନ୍ୟା ସହ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି ଦଶଗ୍ରୀବ ପଚାରିଲେ, "ତୁମେ କିଏ? ଏହି ପଶୁପକ୍ଷୀ ଶୂନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟରେ ଏହି ମୃଗନୟନୀ କନ୍ୟା ସହ କାହିଁକି ଅଛ?" ମାୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ, ମୁଁ ସବୁ କଥା କହିଦେଉଛି। ହେମା ଏକ ଅପ୍ସରା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ ପୌଳୋମୀ ମିଳିଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଇଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ଦେବତାଙ୍କ କାମରେ ଚଲିଗଲେ, ଏବଂ ତେର ବର୍ଷ ହେଲା। ଚୌଦ ଓଷା ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ନିଜ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ଏକ ସୁନାର ନଗରୀ ତିଆରି କଲି, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିମୁକୁତା ଏବଂ ବୈଦୂର୍ୟ ରହିଥିଲା। ମୁଁ ତାହାଁରେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲି। ଏହି ନଗରୀରୁ ମୋର କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ଏଠିକୁ ଆସିଛି, ଏହି ମୋର ସ୍ୱସ୍ତ୍ରୀ ଗର୍ଭରେ ବଢ଼ିଥିବା ମୋର ନିଜ କନ୍ୟା। ଏବେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଯୋଗ୍ୟ ବର କୁଁଜିଁଛି, କାରଣ ଜସ ଚାହୁଁଥିବା ପିତାମାନେ ପାଇଁ କନ୍ୟାପିତୃତ୍ୱ ଦୁଃଖଦାୟକ। କନ୍ୟା ସବୁବେଳେ ଦୁଇ ପରିବାର ମଧ୍ୟରେ ଅନିଶ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହେ। ମୋର ସ୍ତ୍ରୀରୁ ଦୁଇଟି ପୁଅ ହୋଇଥିଲେ—ପ୍ରଥମ ମାୟାବୀ, ପରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି। ଏହା ସତ୍ୟ କଥା, ଯେପରି ଆପଣ ପଚାରିଥିଲେ। ଏବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ଆପଣ କିଏ?" ଏହିପରି ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ଶିଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଦଶଗ୍ରୀବ ନାମରେ ପରିଚିତ, ମୋର ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତୃତୀୟ ପୁଅ ବିଶ୍ରବା।" ଏହା ଶୁଣି ଦାନବ ମାୟା, ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ମାୟା ହସି ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ମଣ୍ଡୋଦରୀଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, "ହେ ରାକ୍ଷସରାଜ, ଏହି ମୋର ନିଜ କନ୍ୟା, ଯାହା ଦିବ୍ୟାଂଗନା ହେମାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଛି, ଏହାକୁ ଆପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।" ଦଶଗ୍ରୀବ "ଯଥାସ୍ଥୁ" କହି, ଅଗ୍ନିକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି ହସ୍ତମେଳାପ କଲେ। ମାୟା, ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଶାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣି, ଏହି ବିବାହ କରାଇଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜ ରେଖାକୁ ମନେ ରଖି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଲେ, ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ଦଶଗ୍ରୀବ ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ନେଇ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରିଲେ। ଦଶଗ୍ରୀବ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ବୈରୋଚନଙ୍କ ନାତି ବଜ୍ରଜ୍ୱାଳୀଙ୍କୁ ବର୍ଚ୍ଛନ୍ତି। ବିଭୀଷଣ ମହାତ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଶୈଳୂଷଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ସରମାଙ୍କୁ ବିବାହ କରନ୍ତି। ମାନସ ସରୋବର କୂଳେ ବର୍ଷା ଆସିଲା ପରେ ଏହି ଝିଅର ମାଆ ସ୍ନେହବଶତଃ "ହେ ସରୋବର, ବଢ଼ିନଯ" ବୋଲି କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ସରମା ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନର ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପରି ଆନନ୍ଦରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିଲେ। ତାପରେ ମଣ୍ଡୋଦରୀ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହାକୁ ମେଘନାଦ ବୋଲି କୁହାଯିବା; ସେହି ମେଘନାଦକୁ ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି। ଜନ୍ମ ସମୟରେ ସେ ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଏହି ଧ୍ୱନିରେ ଲଙ୍କା ନଗରୀ ଅଚେତନ ହୋଇଗଲା। ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କୁ 'ମେଘନାଦ' ନାମ ଦେଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଗ୍ନି ଲକୂଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଲୁଚି ଥିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାତାପିତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, ଜଗତ୍ପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନିଦ୍ରା ଦେଖାଦେଲା ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲା।