ଏକ ସମୟର କଥା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ ବାରମ୍ବାର ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଯାଉଥିଲୁ, ଏବଂ ଅନ୍ତତଃ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲୁ। ଏହି ସମୟରେ ତୁମର ଭାଇ, ଧନର ମହାପୁରୁଷ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁବେର, ରାକ୍ଷସମାନେ ବାସ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଲଙ୍କା ନାଗରୀର ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ। ହେ ନିର୍ମଳ ଚରିତ୍ର ମହାବାହୁ, ଯଦି ସମ୍ଭବ ହୁଏ ମଧୁର ଆଲୋଚନା, ଦାନ ବା ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଏହାକୁ punar ଅଧିକାର କରିପାରିବା, ତେବେ ସେହି ପ୍ରୟାସ କର। ମୋ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଲଙ୍କାର ଅଧିପତି ହେବ। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବନତ ରାକ୍ଷସ ବଂଶ ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ହେବ ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଅଧୀନ ହେବୁ। ଏବେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିବା ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ: "କୁବେର ଆମର ଗୁରୁ; ଆପଣ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ରାକ୍ଷସାନାମ ରାଜା ମଧୁର ଭାବେ କଥା କହିଲେ ମଧ୍ୟ, କୁବେର ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତାବ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଦେଲେ; ସେ ସମୟରେ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଯେତେବେଳେ ରାବଣ ସେଠାରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ଏକ ରାତ୍ରିଚର ତାଙ୍କୁ ଏପରି କଥା କହିଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ, ବିନୟ ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ ଏବଂ କାରଣ ଦେଖାଇଲେ: "ହେ ଦଶମୁଖ, ଶୂରବୀର ମଧ୍ୟରେ ଭାତୃପ୍ରେମ ନାହିଁ; ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଅଦିତି ଓ ଦିତି, ଦୁଇଁଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଓ ଭଗିନୀ। ଅଦିତି ଦେବତାମାନେ, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତିମାନେ, କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଦିତି ତୁ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତତି ଦାଇଁ।" "ଏହି ପୃଥିବୀ, ସାଗର ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ, ଏକ ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ବିନାଶ ହେବା ପରେ, ଏହି ଅବିନାଶୀ ତିନି ଲୋକ ଦେବତାମାନେ ଅଧିନ କରିନେଲେ। ତୁମେ ଏହାକୁ ପୁନଃ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବ ନାହାଁ; ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ମୋ କଥା ମାନ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ କିଛି ଚିନ୍ତା କରି, "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଆ, ସେହି ଦିନ ରାତ୍ରିଚରମାନେ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ତିନିଟି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବାସ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଦଶମୁଖୀ ରାତ୍ରିଚର ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କୁ ଦୂତି ଭାବେ ପଠାଇଲେ। "ପ୍ରହସ୍ତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୈରୃତମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୁବେରଙ୍କୁ ମୋର କଥା ମଧୁର ଭାବେ କହ। ହେ ରାଜନ, ଏହି ଲଙ୍କା ନଗରୀ, ମହାତ୍ମା ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲ; ଏହା ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଯଦି ଏହା ଆମକୁ ଦେଉଛ, ମୋର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ ଏବଂ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା ହେବ।" ପ୍ରହସ୍ତ ଲଙ୍କା ନଗରୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୟାଳୁ କୁବେରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ଭାଇ ଦଶମୁଖୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି, ହେ ଶୂରବୀର। ଏବେ ଶୁଣ, ଧନର ଭଣ୍ଡାରୀ କୁବେରଙ୍କ ପ୍ରତି ଦଶମୁଖୀଙ୍କ କଥା। ଏହି ଆକର୍ଷକ ନଗରୀ, ସୁମାଳିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ବିଶ୍ରବାଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୋ ମାଧ୍ୟମରେ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି; ଏହି ନଗରୀ ତାଙ୍କୁ ଦିଅ।" ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବାଣୀରେ ପାରଙ୍ଗତ କୁବେର କହିଲେ: "ଏହି ଲଙ୍କା, ଯାହା ରାତ୍ରିଚର ରାକ୍ଷସମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ, ମୋ ପିତା ମୋତେ ଦେଇଥିଲେ; ମୁଁ ଏଠାରେ ଦୟାଳୁ, ଆଦରଶୀଳ ଯକ୍ଷମାନେ ରଖିଛି। ଯାଅ, ଦଶଗ୍ରୀବକୁ କହ, ଏହି ରାଜ୍ୟ ଓ ନଗରୀ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତରାୟ ବିନା ଉପଭୋଗ କର।" ଏପରି କହି, କୁବେର ନିଜ ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ରାବଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବିଷୟରେ କହିଲେ: "ପିତାଜୀ, ଏହି ଦଶଗ୍ରୀବ ମୋତେ ଦୂତି କରି ପଠାଇଛନ୍ତି। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ପୂର୍ବେ ବାସ କରୁଥିବା ଲଙ୍କା ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ; ମୁଁ କଣ କରିବି, କହ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହାମୁନି ବିଶ୍ରବା, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଧନଦା କୁ କହିଲେ: "ମୋର କଥା ଶୁଣ, ପୁତ୍ର। ଦଶଗ୍ରୀବ ମୋ ସାମ୍ନାରେ କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ ଥିବାରୁ ମୁଁ ଅନେକ ଥର ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଭାବେ ମନା କରିଥିଲି। ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ବାଡ଼ିଥିଲି ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲି; ଏହି କଥା ଶୁଣ, ଏହା ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ।" "ବରଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୋହିତ ହୋଇ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଅନୁଚିତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଅସମ୍ମାନ କରେ; ମୋର ଶାପ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି ଏବଂ କ୍ରୂର ସ୍ୱଭାବ ଧାରଣ କରିଛି। ତେଣୁ, ହେ ଧନଦା, ତୁମେ ତୁମ ସହଚରମାନେ ସହ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଯାଅ ଏବଂ ସେଠାରେ ବାସ କର।" "ସେଠାରେ ମନୋହର ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀ ବହୁଛି, ଯାହାର ଜଳ ସୁର୍ଯ୍ୟସମ ହେଲା ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳରେ ଢାକାଅଛି। ଶ୍ୱେତ କୁମୁଦ, ନୀଳ କମଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ତାହାରେ ରହିଛି। ଏଠାରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ନାଗ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଖେଳ କରି ନିତ୍ୟ ବାସ କରନ୍ତି। ଏ ରାକ୍ଷସ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ରଖିବା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ଜାଣ, ସେ କେମିତି ଚରମ ବର ଲାଭ କରିଛି।