ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ, "ହେ ରାକ୍ଷସମଣ୍ଡଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଭାବିବା, ଯେଉଁ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରିବା, ସେଉଁଠି ତୁମ ଆକୃତି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତାହିଁ ହେବ,"—ଏହିପରି ଶପଥ ଦେଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥାଅନୁସାରେ, ଦଶମୁଖୀ ରାକ୍ଷସ ଯେଉଁ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ପୁନଃ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏଭଳି ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ କଥା କହି, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ପିତାମହ, ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, "ହେ ବିଭୀଷଣ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନଃସ୍ଥିତି ଥିବା ମୋର ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ, ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ଏକ ଵର ଚୟନ କର।" ବିଭୀଷଣ ଦୃଢ଼ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ, ନମ୍ର ହସ୍ତେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କିରଣପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଜଗତ୍ର ଆଚାର୍ୟ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ମୋତେ କଥା କହୁଛନ୍ତି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆପଣ ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋତେ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଶୁଣନ୍ତୁ।" "ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସଙ୍କଟ ଆସିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ମନ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହୁ; ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଅଧ୍ୟୟନ ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠି ମୁଁ ରହିବି, ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ଅଛି, ସେଉଁଠି ମୋର ଜ୍ଞାନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହୁ, ଏବଂ ମୁଁ ସେଇ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରିବି। ଏହି ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର, କାରଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଜଗତର କୌଣସି ଦୁର୍ଲଭ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ବିଭୀଷଣଙ୍କ ବାକ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ହେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ, ଏହା ଏମିତି ହେବ। ତୁମେ ରାକ୍ଷସ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ମନ ଅଧର୍ମରେ ନ ଲଗିଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଜୋଡ଼ା ହାତେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଆପଣ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣକୁ ବର ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରୀ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରେ। ନନ୍ଦନବନରେ, ସାତି ଅପ୍ସରା, ଦଶ ଇନ୍ଦ୍ରର ସେବକ, ଋଷି ଓ ମାନବ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ରାକ୍ଷସ ବର ପାଇନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିଛି—ଏବେ ଯଦି ବର ପାଇଁ, ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଭକ୍ଷିଯିବ। ବର ଦେବା ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କୁ ମୂଢତା ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକର କ୍ଷେମ ଓ ତାଙ୍କର ନିଗ୍ରହ ହେବ।" ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସରସ୍ୱତୀ ଜୋଡ଼ା ହାତେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, "ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆସିଛି—ମୋତେ କ’ଣ କାମ କରିବାକୁ ଦେଉଛନ୍ତି?" ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ହେ ବାଣୀ, ଏ ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଭୁ ଯାହା ଚାହାଁନ୍ତି, ସେଇ ଭାଷା ତୁମେ ହେଇଯାଅ।" "ଯଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ସରସ୍ୱତୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ହେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ଚୟନ କର।" କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, "ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳର ଦେବତା, ମୁଁ ବର ଚାହେଁ—ମୁଁ ଅନେକ ବର୍ଷ ଶୁଅ।" "ଯଥାସ୍ତୁ," ବୋଲି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶକୁ ଯିବା ପରେ, ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କ ଉପରୁ ଯାଉଥିଲେ ଏବଂ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ପୁନଃ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନରେ ଫେରିଲେ। କିନ୍ତୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ଅସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୋ ମୁଁହରୁ ଏହି ଅଜଣା କଥା କିପରି ଉଚ୍ଚରିତ ହେଲା?" ସେ ବୁଝିଲେ, "ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ମୂଢ କରିଥିଲେ।" ଏପରି ଭାବେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛିତ ବର ପାଇଁ, ଶ୍ଲେଷ୍ମାଟକ ବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ। ଏହି ଦିନେ, ସୁମାଳୀ ଜାଣିଲେ ଯେ ଏହି ରାତ୍ରିଚର ଭାଇମାନେ ବର ପାଇଛନ୍ତି, ସେ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନିଜ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ପାତାଳ ଲୋକରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ମାରୀଚ, ପ୍ରହସ୍ତ, ବିରୂପାକ୍ଷ, ମହୋଦର—ଏହି ରାକ୍ଷସ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ସୁମାଳୀ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦଶମୁଖୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, "ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟ, ପୁତ୍ର, ଆମର ଏହି ଆକାଙ୍କ୍ଷିତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା—ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବର ପାଇଲୁ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ଆମେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ପାତାଳକୁ ଗଲୁ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଭୟ ଏବେ ଅତୀତ। ଏହି ଭୟରୁ ଆମେ ବାରମ୍ବାର ଘର ଛାଡ଼ି ପାତାଳକୁ ପଳାଇଯିଥିଲୁ।" "ଏହି ଲଙ୍କାପୁରୀ, ଯାହା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ତୁମର ଭାଇ ଧନଧାନ୍ୟର ନାଥ କୁବେର ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।" "ହେ ନିର୍ମଳ, ଯଦି ଏହା ଉପାୟ, ଦାନ କିମ୍ବା ବଳ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଫେରାଯିବା ସମ୍ଭବ, ତେବେ ଏହା କର। ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଲଙ୍କାର ନାଥ ହେବ; ତୁମର ଦ୍ୱାରା ଏହି ରାକ୍ଷସ ବଂଶ ଉଦ୍ଧାର ହେବ ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଅଧୀନ ହେବୁ।" ତାପରେ ଦଶମୁଖୀ ନିଜ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୁବେର ଆମର ଶିକ୍ଷକ; ଆପଣ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।" ରାକ୍ଷସନାଥ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମୋଦନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁବେର ଏହା ଅନୁମୋଦନ କଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଦଶମୁଖୀ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ରାବଣ ସେଠାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଏକ ରାତ୍ରିଚର ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ କିଛି କଥା କହିଲେ। ପ୍ରହସ୍ତ, ନମ୍ର ଭାବେ, କାରଣ ବ୍ୟକ୍ତ କରି କହିଲେ, "ହେ ଦଶମୁଖ, ବଳଶାଳୀ, ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଇପାଇଁ ଅନୁରାଗ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ—ମୋ ଏହି କଥା ଶୁଣ।" "ଅଦିତି ଓ ଦିତି—ଏହି ଦୁଇଁଜଣୀ କଶ୍ୟପ ମୁନିଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ଦୁହେଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଓ ଭଗ୍ୟଶାଳି।