ଦଶମୁଖ ରାବଣ, ଭିତରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଖୁସିରେ ଭରିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ଭୟ ରହିଥାଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରି ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ମୁଁ ଅମରତ୍ୱ ଚାହେଁ।” ତାହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦଶମୁଖଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅମରତ୍ୱ ତୁମ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତୁମେ ଆଉ ଅନ୍ୟ କିଛି ବର ମାଗ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଗରୁଡ଼, ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଦୈତ୍ୟ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସଦା ସଦା ପାଇଁ ଅଜୟ କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ; ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏବଂ ଏହାପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୃଣ ସମାନ ମନେ କରେ।” ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ କହିଲେ, “ଯେପରି ତୁମେ କହିଛ, ଏହିପରି ହେବ, ହେ ରାକ୍ଷସଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦଶମୁଖଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବର ଦେଲେ: “ତୁମେ ଯେ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ। ସେଇ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ତୁମେ ପାଇବ, ଏବଂ ଏଠି ଆଉ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ମୁଁ ଦେଉଛି—ତୁମେ ଯେପରି ଇଚ୍ଛା କରିବ, ସେପରି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରିବ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥା ପରେ, ଯେଉଁ ଦଶମୁଖ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପୁଣି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ହେ ବିଭୀଷଣ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମନ ଥିବା ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏକ ବର ମାଗ।” ବିଭୀଷଣ, ଯିଏ ସବୁ ଗୁଣରେ ଶିରୋମଣି ଥିଲେ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ମୋ ସହ କଥା ହେଉଛନ୍ତି, ଏହିଠାରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି; ତଥାପି ଯଦି ଆପଣ ସ୍ନେହବଶତଃ ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ମୋର ଏହି ଇଛା ଶୁଣନ୍ତୁ: ଯେଉଁଠି ମହାବିପଦ ଆସୁ, ମୋର ମନ ସଦା ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହୁ; ଏବଂ ଅପଠିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ମୋର ମନରେ ଉଦିତ ହେଉ। ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋର ଜ୍ଞାନ ଉପଜିବ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମରେ ତାହା ସ୍ଥିର ରୁହୁ, ଏବଂ ମୁଁ ସେଇ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି। ଏହି ବର ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ମହତ୍ତମ; କାରଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏ ଜଗତରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।” ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣି ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମୋ ପୁତ୍ର; ଏହିପରି ହେବ। ଏବଂ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସ ଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ମନ ଅଧର୍ମ କୁ ଝୁକୁନାହିଁ, ଏହିପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଉଛି।” ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଆପଣ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣକୁ ବର ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତଳ ତିନି ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଛି। ନନ୍ଦନବନରେ ସାତ ଅପ୍ସରା ଓ ଦଶ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଚିବ, ଏବଂ ଋଷି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏଯାଁ ବର ନ ପାଇଁ ଏପରି କରିଛନ୍ତି—ଏବେ ବର ପାଇଲେ ତିନି ଲୋକକୁ ଭକ୍ଷିବେ। ବର ଦେବା ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କୁ ମୋହ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ; ଏହାରେ ଲୋକମଙ୍କର କ୍ଷେମ ହେବ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯିବ।” ଦେବତାମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏବେଳେ ସାରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆସିଛି—କଣ କାମ କରିବି?” ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବାଣୀ, ଯେଉଁ ଭାଷା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି, ସେଇ ଭାଷା ତୁମେ ତାଙ୍କର ମୁଖରେ ବସିଯାଅ।” ସାରସ୍ୱତୀ “ଏହିପରି ହେବ” ବୋଲି ତାଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ହେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ତୁମେ ଯେ ବର ଚାହୁଁଛ, ତାହା ମାଗ।” କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣି କହିଲେ, “ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ମୁଁ ଅନେକ ବର୍ଷ ଶୁଅ ଇଚ୍ଛା କରେ।” ବ୍ରହ୍ମା “ଏହିପରି ହେବ” ବୋଲି ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ସାରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ସେଇ ରାକ୍ଷସରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଆକାଶକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସାରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ପୁଣି ସ୍ୱାଭାବିକ ଚେତନା ପାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟଚିତ୍ତ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, “ମୋ ମୁଖରୁ ଏହି ଅଜଣା କଥା କିପରି ବେରିଲା?” ସେ ଭାବିଲେ, “ଏଠାରେ ଥିବା ଦେବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ମୋତେ ମୋହିତ କରିଥିଲେ।” ଏହିପରି ଭାବରେ, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତିନି ଭାଇମାନେ ବର ପାଇ ସ୍ଲେଷ୍ମାଟକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଖୁସିରେ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସୁମାଳୀ ଏହି ରାତ୍ରିଚରମାନେ ବର ପାଇଥିବା ଶୁଣି, ତଳପାତଳରୁ ନିଜ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ଭୟ ଛାଡ଼ି ଉଠିଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମାରୀଚ, ପ୍ରହସ୍ତ, ବିରୂପାକ୍ଷ, ମହୋଦର ଏହି ଚାରି ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ। ସୁମାଳୀ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦଶଗ୍ରୀବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ପୁତ୍ର, ଏହି ଆମର ଅତିଚାହିଦା ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି; ତୁମେ ତିନି ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପରୁ ବର ପାଇଛ। ଏହିପାଇଁ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ଆମେ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ପାତାଳକୁ ଗଲୁ; ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ବଡ଼ ଭୟ ଏବେ ଆମଠାରୁ ଦୂର ହୋଇଛି।