ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ସମୟର କଥା ଅଛି—ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ପରାଜିତ ହୋଇ ବନବାସରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ରାଣୀଙ୍କ ସହିତ ହିମାଲୟ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ । ରାଜା ଅସିତଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଥିଲା, ତେଣୁ ସେ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ । କହାଯାଏ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ରାଣୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ରାଣୀ, ନିଜର ଗର୍ଭକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ, ସେହି ଗର୍ଭକୁ ତାଙ୍କର ସହରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତରେ ଏକ ମହାର୍ଷି ଖୁସି ହେଲେ । ହିମାଲୟରେ ଏକ ଭାର୍ଗବ ଋଷି ଚ୍ୟବନ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ । ଏଠି ଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିଳା, ଦେବତା ସଦୃଶ ତେଜଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଭାର୍ଗବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ । ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ସେ ମହିଳା, ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଆଶା କରି, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ସେ ମହିଳା କାଳିନ୍ଦୀ, ଋଷିଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ । ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଆଶା ଦେଖି ମହାର୍ଷି ଚ୍ୟବନ କହିଲେ, "ହେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟା, ତୁମର ଗର୍ଭରୁ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବେ । ଶୀଘ୍ର ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଉପଵିତ ହେବେ, ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ ।" ତାପରେ ରାଜକୁମାରୀ, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ଏବଂ ବିୟୋଗରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପୁତ୍ର ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ତଥାପି, ତାଙ୍କ ସହରାଣୀଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା କରି, ଗର୍ଭ ନଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଔଷଧ ଦିଆଯାଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଔଷଧ ସହିତ ସାଗର ଜନ୍ମ ନେଲେ । ସାଗରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଅସମଞ୍ଜସ, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଅଂଶୁମାନ, ଅଂଶୁମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦିଲୀପ, ଦିଲୀପଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାଗୀରଥ । ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ କକୁତ୍ସ୍ଥ, କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ରଘୁ, ରଘୁଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଭୃଦ୍ଧ, ଯିଏ ମାନବ ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ । ପ୍ରଭୃଦ୍ଧଙ୍କୁ କଳ୍ମଷପାଦ, ତାଙ୍କୁ ଶଂଖନ, ଶଂଖନଙ୍କୁ ସୁଦର୍ଶନ, ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ରଗ, ଶୀଘ୍ରଗଙ୍କୁ ମାରୁ, ମାରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶୁଶ୍ରୁକ, ପ୍ରଶୁଶ୍ରୁକଙ୍କୁ ଅମ୍ବରୀଷ, ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ ନହୁଷ, ନହୁଷଙ୍କୁ ଯୟାତି, ଯୟାତିଙ୍କୁ ନାଭାଗ, ନାଭାଗଙ୍କୁ ଅଜ, ଅଜଙ୍କୁ ଦଶରଥ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଚାରି ଭାଇ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଦି ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଏହି ପୌରାଣିକ ଏବଂ ପବିତ୍ର ରାଜବଂଶୀମାନେ, ଏକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନରପତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ । ଏହି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରତି, ହେ ରାଜନ୍, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ । ଯେଉଁମାନେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମାନ ଉତ୍ତମ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ । ଏବେ ଶୁଣ, ଏହି ମହାନ୍ୟ ବାଲକାଣ୍ଡର ଏକାତ୍ତରତମ ସର୍ଗର କଥା । ଏପରେ, ଯେତେବେଳେ ଏପରି ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଲା, ରାଜା ଜନକ ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି କହିଲେ, "ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ । ତୁମେ ଆମ ବଂଶର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ।" "ପୁତ୍ରୀ ଦାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ନିଜ ବଂଶର ଜନ୍ମାନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଖଳା କହିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ । ଶୁଣ, ମୁଁ କହୁଛି । ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଥିଲେ—ନିମି ନାମକ । ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମିଥି, ତାଙ୍କୁ ଜନକ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ । ପ୍ରଥମ ଜନକଙ୍କୁ ଉଦାବସୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଉଦାବସୁଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ, ତାଙ୍କୁ ଶୂରବୀର ସୁକେତୁ । ସୁକେତୁଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଦେବରାତ୍, ଯିଏ ବୃହଦ୍ରଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ସୂରବୀର ମହାବୀର, ତାଙ୍କୁ ଧୃତିଶାଳୀ ସୁଧୃତି । ସୁଧୃତିଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ହର୍ୟଶ୍ୱ । ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କୁ ମାରୁ, ମାରୁଙ୍କୁ ପ୍ରତୀନ୍ଧକ, ପ୍ରତୀନ୍ଧକଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତିରଥ, କୀର୍ତ୍ତିରଥଙ୍କୁ ଦେବମୀଢ, ଦେବମୀଢଙ୍କୁ ବିବୁଧ, ବିବୁଧଙ୍କୁ ମହୀଧ୍ରକ । ମହୀଧ୍ରକଙ୍କୁ ଶୂରବୀର କୀର୍ତ୍ତିରାତ, ତାଙ୍କୁ ମହାରୋମା, ମହାରୋମାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୋମା, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରୋମାଙ୍କୁ ହ୍ରସ୍ୱରୋମା । ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—ମୁଁ ବଡ଼, ମୋ ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜ ଛୋଟ । ମୋ ବଡ଼ ବୟସରେ, ପିତା ମୋତେ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଭାର ମୋପରି ରଖି, ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ କୁଶଧ୍ୱଜ ଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟର ରାଜା କଲେ । ଯେତେବେଳେ ପିତା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ, ମୁଁ ଧର୍ମପଥରେ ରାଜ୍ୟ ଚାଲାଇଲି ଏବଂ ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ମାନି ସ୍ନେହ ଦେଲି । କିଛି ସମୟ ପରେ, ସାଙ୍କାଶ୍ୟର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ସୁଧନ୍ୱା ଆସି, ମିଥିଳାକୁ ଅବରୋଧ କଲେ । ସେ ମୋତେ ଦୂତିଆ କଲେ, "ଶିବଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଧନୁଷ ଓ ପଦ୍ମନୟନା ସୀତାକୁ ଦିଅ ।" ମୁଁ ଦେଇନଥିଲି, ତେଣୁ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା । ସେହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ମୁଁ ରାଜା ସୁଧନ୍ୱାଙ୍କୁ ବଧ କଲି । ପରେ ମୁଁ ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସାଙ୍କାଶ୍ୟର ରାଜା କଲି । ଏହି ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜ ମୋ ଛୋଟ ଭାଇ, ମୁଁ ବଡ଼ । ଅତି ଆନନ୍ଦରେ, ମୁଁ ଦୁଇ ଝିଅ ଦେଉଛି । ମୋ ପୁତ୍ରୀ ସୀତା, ଦେବକନ୍ୟା ସମାନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜିତ, ତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଉର୍ମିଳାକୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି । ଏହା ମୁଁ ତିନିଥର କହୁଛି, କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ମୁଁ ଦୁଇଁ ବଧୁ ଦେଉଛି ।