ଏହିପରି ହେଲା ଗଥା— ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି ତଳପାତାଳକୁ ଚଳିଗଲେ। ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ସେଠାରେ ସୁମାଳୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସହ ଯେଉଁମାନେ ଶୂରବୀର ଥିଲେ, ସେମାନେ ସାଳକଟଙ୍କଟ ବଂଶରେ ରହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲ, ସେମାନେ ଥିଲେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ରାକ୍ଷସ—ସୁମାଳୀ, ମାଲ୍ୟବାନ, ମାଳୀ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ନେତାମାନେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ ସ୍ୱରୂପ, ତାଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ବ୍ୟତୀତ କେହି ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ—ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ଦେବତା। ତୁମେ ସେଇ ଚତୁର୍ଭୁଜ ନାରାୟଣ, ଅବିନାଶୀ, ଅଜୟ, ରାକ୍ଷସନାଶ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଯିଏ ଧର୍ମକୁ ପୁନଃସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମୀମାନେଙ୍କୁ ବିନଶ କରନ୍ତି ଓ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ପାଳନ କରନ୍ତି—ତୁମେ ସେଇ ଭଗବାନ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଦେଲି। ଏବେ ରଘୁବଂଶଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଜନ୍ମ ଓ ଶକ୍ତିର କଥା ଶୁଣ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସୁମାଳୀ ନାମକ ରାକ୍ଷସ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୟରେ ତଳପାତାଳରେ ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ନାତିମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁମାନେ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପରେ ଲଙ୍କାରେ ଧନର ଅଧିପତି ଭାବରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏକ ସମୟରେ, ସୁମାଳୀ ତଳପାତାଳ ଛାଡ଼ି ସମଗ୍ର ମାନବ ଲୋକରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ଏକ ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁନାର କଣ୍ ଦାଗିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା, ଯିଏ ଶ୍ରୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ କିନ୍ତୁ ପଦ୍ମ ବିନା, ସେଠି ସହ ଥିଲେ। ସେଇ ରାକ୍ଷସରାଜ ଭୂମିରେ ଘୁରୁଥିବା ବେଳେ ଧନର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ପିତା, ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଦେବତାମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ଚଳିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ମାନବ ଲୋକରୁ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସୁମାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନେତା ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ—"ଆମ ସମ୍ପଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ କିପରି ହେବ?" ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା କୈକେସୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଜୀବନର ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମର ବିବାହ ହେବା ଉଚିତ, ଯୁବତ୍ୱ ଯାଉଛି। ତୁମେ ଭୟରେ ଅନେକ ପ୍ରସ୍ତାବ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଛ। ଆମେ ଧର୍ମ ପଥରେ ଚାଲି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରିଛୁ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଗୁଣବତୀ, ଅବିବାହିତ କନ୍ୟା ଥିବା ମାନ୍ୟବାନ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଦୁଃଖର କାରଣ। ଏବେ କିଏ ତୁମକୁ ବରଣ କରିବ, ଏହି କଥା ଅଜ୍ଞାତ। ଯେଉଁଠି କନ୍ୟା ଦିଆଯାଏ, ସେଠି ମା, ବାପା ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପରିବାର ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅନିଶ୍ଚିତତା ରହିଥାଏ।" "ଏହିକାରଣରୁ, ପ୍ରଜାପତି ବଂଶର ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ବିଶ୍ରବାସ ନାମକ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ବରଣ କର। ତୁମ ପୁଅମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଧନର ଅଧିପତି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବେ।" ଏହା ଶୁଣି, ସେ କନ୍ୟା ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଶ୍ରବାସଙ୍କ ତପସ୍ୟାସ୍ଥଳୀକୁ ଯାଇ ଚୁପଚାପ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ହେ ରାମ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ବିଶ୍ରବାସ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରୁଥିଲେ, ଚତୁର୍ଥ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସମୟର କଠୋରତା ଅନୁଭବ କରିନାହିଁ, କେବଳ ପିତାଙ୍କ ଆଦରରେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଚରଣ ତଳେ ଦଢ଼ ହେଲେ, ପାଦ ତଳେ ମାଟିକୁ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଚିହ୍ନ କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା, ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭବତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୂଜ୍ୟ ବିଶ୍ରବାସ କହିଲେ—"ସୁନ୍ଦରୀ, କିଏ ତୁମର ପିତା? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କାହିଁକି ଏଠି ଆସିଛ? ଏହି ସତ୍ୟ କୁହ।" ତାହାପରେ, ଶାନ୍ତ ହସ୍ତେ, ସେ କହିଲେ—"ମୁଁ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ମୋର ଅଭିପ୍ରାୟ ଜାଣିପାରିବ। ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଆସିଛି, ମୋ ନାମ କୈକେସୀ। ଅନ୍ୟ କଥା ତୁମେ ଜାଣି ପାରିବ।" ତେବେ ବିଶ୍ରବାସ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗି ସେଉଁଠି କହିଲେ—"ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମ ମନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି। ତୁମେ ପୁଅ ପାଇଁ ଆସିଛ, କିନ୍ତୁ ଏତେ କଠୋର ସମୟରେ ଆସିଛ—ଏହିକାରଣରୁ ଶୁଣ, ତୁମେ କଠୋର ଦେହ ଓ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୟଙ୍କର କର୍ମ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେବ।" ଏହା ଶୁଣି, କୈକେସୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏମିତି କୁକର୍ମୀ ପୁଅ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ମୋତେ ଦୟା କର।" ତେବେ ବିଶ୍ରବାସ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ କହିଲେ—"ତୁମର ସେଷ ପୁଅ ମୋ ବଂଶର ହେବ, ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ହେବ।" ଏହିପରି ଭାବରେ, କିଛି ସମୟ ପରେ, କୈକେସୀ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରୂପର ରାକ୍ଷସ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସେ ଦଶମୁଖୀ, ବଡ଼ ଦାନ୍ତ, କଳା କଜଳ ଭଳି ଦେହ, ତାମ୍ର ଓଠ, ବିଶ୍ୱାଳ ମୁଁହ, ଦୀପ୍ତିମାନ କେଶ, ବିଶ୍ୱାଳ ବିଶ୍ୱାଳ ଦଶ ମୁଣ୍ଡ ଓ ବିଶ୍ୱ ହାତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଆଗୁନ ମୁଁହ ଜାକାଲ ଓ ମାଂସଭୋଜୀ ପଶୁମାନେ ବାମାବର୍ତ୍ତ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦେବତାମାନେ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ, ମେଘ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଲେ ନାହିଁ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଉଲ୍କା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା। ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ଭୟଙ୍କର ପବନ ବହିଲା, ଶମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା। ତାହାପରେ, ତାଙ୍କ ପିତା ବିଶ୍ରବାସ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ, ଏହି ଦଶମୁଖୀ ପୁଅଙ୍କୁ ଦଶଗ୍ରୀବ ନାମ ଦେଲେ—"ଏହି ଜନ୍ମରେ ଦଶଟି ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଏହା ଦଶଗ୍ରୀବ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବ।