ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ମାଲୀ, ତାଙ୍କ ରଥ ହରାଇ ଯିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ମୁଠିରେ ଗଦା ଧରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଦଳିଯାଉଥିବା ସିଂହ ପରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚାର୍ଜ କଲେ। ମାଲୀ ତାଙ୍କ ଗଦାରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଯେପରି ଶତାର୍କରେ ଆଘାତ କରେ, କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ପାହାଡ଼କୁ ବିଜୁଳିରେ ଆଘାତ କରେ। ମାଲୀଙ୍କ ଗଦାର ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ; ଦେବତା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ଗରୁଡ଼ ମାଲୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯିବା ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଜୟ ଜୟଧ୍ୱନିରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ, ରାଗରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ, ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱ ଭଙ୍ଗିରେ ଥିବା ବେଳେ, ମାଲୀଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ଫିଙ୍ଗିଲେ। ଏହି ଚକ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦିବ୍ୟ ଅଂଶ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଏବଂ କାଳର ଚକ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏହା ମାଲୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲା। ଚକ୍ରରେ କଟାଯାଇଥିବା ମାଲୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପରି ରକ୍ତ ସ୍ରୋତରେ ଚୁଇଁଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ବାୟୁ ଚଳିତ ହେଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ "ଶାବାଶ!" ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରି ଦେଲେ। ମାଲୀଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି ସୁମାଲୀ ଓ ମାଲ୍ୟବାନ୍ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସିଧା ଲଙ୍କାକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏଥିପରେ ଗରୁଡ଼ ପୁନର୍ବାର ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଫେରିଲେ, ରାଗରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ପଖର ପବନରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ। କିଛି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମୁହଁ ଚକ୍ରରେ କଟାଯାଇଥିଲା, କିଛିଙ୍କ ଛାତି ଗଦା ଆଘାତରେ ଚୁଇଁଯାଉଥିଲା, କିଛିଙ୍କ ଗଲା ହଳରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଅନ୍ୟ କିଛିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁସଳରେ ଫାଟିଯାଉଥିଲା। କିଛି ରାକ୍ଷସ ତଳୱାରରେ କଟାଯାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ବାଣରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ଆକାଶରୁ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଝରିଯାଉଥିଲେ। ନାରାୟଣ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ବାଣର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ କେଶ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସେନା, ଛତା କଟା, ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତ୍ୟାର୍ପିତ, ପୋଷାକ ବାଣରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ, ଅନ୍ତ୍ର ବାହାରିଯାଉଥିବା, ଭୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୁରୁଥିବା, ଆଉ ଅଧିକ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସ ଓ ହାତୀମାନେ ଦଳିଯାଉଥିବା ସିଂହ ପରି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଜୟଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ବାଣମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଝଡ଼ ହେଉଥିଲେ, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରତିବାଣ ଛାଡ଼ି ବାୟୁରେ ବିକିରଣ ହେଉଥିବା ମେଘ ପରି ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ରାକ୍ଷସ ନାୟକମାନେ ଚକ୍ରରେ ମୁଣ୍ଡ କଟାଯାଇ, ଗଦାରେ ଦେହ ଚୁଇଁଯାଇ, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଅଂଗ ଚୁଇଁଯାଇ, ପାହାଡ଼ ଫାଟିଯାଉଥିବା ପରି ଝରିଯାଉଥିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ମଣି ଓ ମୁକୁତରେ ଭୂଷିତ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଝରିଯାଉଥିବା ପରି ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ପତନ କରୁଥିଲେ। ପଦ୍ମନାଭ ଏହି ସେନାକୁ ପଛରୁ ଦଳିଯାଉଥିବାବେଳେ, ମାଲ୍ୟବାନ୍ ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ବିପର୍ୟସ୍ତ କେଶ, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଦନ କଲେ: "ନାରାୟଣ, ତୁମେ ପୁରାତନ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଜାଣୁନାହାଁ; ତୁମେ ଆମେ ଭୟଭିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଉନ୍ମୁଖ ନୁହଁ, ତଥାପି ଆମକୁ ମାରୁଛ; ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଛକୁ ହଟିଥିବାକୁ ମାରିବା ଅପରାଧ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରେନାହିଁ।" "ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧର ଆତ୍ମା ରଖିଛ, ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରୀ, ତେବେ ମୁଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ମୁଁ ତୁମେ କେତେ ଶକ୍ତି ରଖିଛ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।" ମାଲ୍ୟବାନ୍ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦେବତାମାନେ ତୁମେ ଭୟଭିତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିଛି; ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ମୁଁ ରଖିଛି। ମୁଁ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ କାମ କରିବି, ଚାହେ ଜୀବନ ଦେଉଁ; ଏହିପରି ତୁମେ ତଳ ଲୋକକୁ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।" ଏହିପରି ଦେବତାଙ୍କ ଲାଲ ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ରାଗରେ ତାଙ୍କ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ବୃଶୁଣ୍ଡିରେ ଆଘାତ କଲେ। ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କ ବାହୁରୁ ଛାଡ଼ିଥିବା ବୃଶୁଣ୍ଡି ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ହରିଙ୍କ ଛାତିରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାପରେ, ଲୋଟସ ଚକ୍ଷୁ ହରି, ଏହି ବୃଶୁଣ୍ଡିକୁ ଧରି, ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ଏହି ବୃଶୁଣ୍ଡି, ସ୍କନ୍ଦା ଅଥବା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ପରି, ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କୁ ଦଳିବାକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଅଞ୍ଜନ ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରିଥିବା ପରି। ବୃଶୁଣ୍ଡି ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କ ଚଉଡ଼ା ଛାତିରେ ଆଘାତ କରି, ତାଙ୍କ ମୁକୁତ ଓ ମଣିର ଭାର ଉପରେ ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଆଘାତରେ ତାଙ୍କ ବାର୍ଯ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାରାରେ ଡୁବିଗଲେ; କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମସ୍ଥିର ହୋଇ ପୁନର୍ବାର ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଆସିଲେ। ଏବେ, କଳା ଇରନ୍ ବୃଶୁଣ୍ଡି ନେଇ, ଅନେକ କଂଟା ଥିବା, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ରାକ୍ଷସ ଦେବତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ମୁଠିରେ ଆଘାତ କରି, ଧନୁର ଦୂର ହଟିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା; ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଗରୁଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ରାଗରେ ଭରିଥିବା ବେନତେୟ, ତାଙ୍କ ପଖର ପବନରେ ରାକ୍ଷସ ନାୟକକୁ ଶୁଣ୍ଡି ଲାଗି ଉଡ଼ାଇ ଦେଲେ, ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଶୁଷ୍କ ପତ୍ର ଦଳକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସୁମାଲୀ ତାଙ୍କ ଭାଇକୁ ବେନତେୟଙ୍କ ପଖର ପବନରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ମାଲ୍ୟବାନ୍ ମଧ୍ୟ, ପଖର ପବନରେ ଉଡ଼ାଇଯାଇ, ନିଜ ସେନା ସଂଗ୍ରହ କରି, ଲଙ୍କାକୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଢାକି ଚାଲିଗଲେ।