ଏହି ସମୟରେ, ଗର୍ବ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସେଇ ରାକ୍ଷସ ଜଣେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କରି, ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ପুনର୍ଜୀବିତ ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ଲାଗିଲା, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଆସିଲେ। ସେ ଭାରି ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ହସ୍ତ ଉଠାଇ, ହାତୀ ଭଳି ଓହ୍ଲାଇ, ପ୍ରମୋଦରେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ମେଘ ମଧ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ଗର୍ଜନା କରେ। ସୁମାଳି ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ୱଳମାନ କୁଣ୍ଡଳ ଭୂଷିତ ମୁଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଭ୍ରମିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ସୁମାଳିଙ୍କୁ ଏପରି ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରାଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ନଥିବା ଜଣେ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଲଟାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅବତରଣ କରି, ଘୋଡ଼ା ହରାଇଥିବା ସୁମାଳିଙ୍କ ରଥ ସମ୍ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଏବେ ମାଳୀ, ଧନୁଷ ଏବଂ ସର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ; ତାଙ୍କର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ ଧନୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ଅନେକ ସର ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ, ଯେପରି ଡାଙ୍କ ଚିହ୍ନିତ କରି ଉଡ଼ୁଥିବା ଚଢ଼ା ଚକା ଏକ କ୍ରଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀକୁ ଭେଦିଯାଏ। ମାଳୀଙ୍କ ତୀରମାଳାରେ ହଜାର ହଜାର ତୀର ମୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେନାହିଁ, ଯେପରି ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ବିଜୟ ପାଇଥିବା ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ଅଚଳ ରହନ୍ତି। ତାପରେ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଶୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶତ୍ରୁସ୍ଥ ହରି ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ତାର ଝଣ୍କାର କରାଇ, ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଅନେକ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ସେଇ ତୀରମାନେ ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ମାଳୀଙ୍କ ଦେହକୁ ଭେଦି, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପାନ କରିଲେ, ଯେପରି ନାଗମାନେ ଅମୃତ ପିଅନ୍ତି। ତା’ପରେ, ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ହରି, ମାଳୀଙ୍କୁ ପଛୁଆଇ ଦେଇ, ତାଙ୍କର ମୁକୁଟ, ପତାକା, ଧନୁଷ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ। ରଥ ହରାଇ, ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଘୁରିବା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଳୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଧରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ଛାଲି ଦେଉଥିବା ସିଂହ ଭଳି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା, ମାଳୀ ଗରୁଡ଼ନାଥ ହରିଙ୍କ ମାଥାକୁ ଏମିତି ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ବା ଯମ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ମାଳୀଙ୍କ ଗଦା ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ ଗରୁଡ଼ ବିଶେଷ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଛୁଆଇ ଗଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଦେବମାନେ କ୍ଷୁଣ୍ଣ ହେଲେ। ଗରୁଡ଼ ପଛୁଆଇ ଯିବା ସମୟରେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ଉତ୍ସାହରେ ଗର୍ଜନା କରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଉତ୍ସବ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ହରିଙ୍କ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ଭାଇ, ରୂଦ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପଛୁଆଇ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇ ମାଳୀଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଚକ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଡିସ୍କ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ଆକାଶକୁ ଅଲୋକିତ କରି, କାଳଚକ୍ର ସଦୃଶ ମାଳୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭେଦିଲା। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ହୋଇ, ରକ୍ତ ଧାରା ସହିତ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ରାହୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଯାଇ, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଦେବମାନେ 'ଶାବାଶ!' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ମାଳୀଙ୍କୁ ନିହତ ଦେଖି, ସୁମାଳି ଏବଂ ମାଳ୍ୟବାନ୍ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ଦଳ ସହ ଲଂକାକୁ ପଳାଇଗଲେ। ଏହାପରେ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ଗରୁଡ଼ ପୁନଃ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଫେରି ଆସି, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ପଖ ଝଡ଼ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲେ। କିଛି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ମୁହଁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛେଦିତ ହେଲା, କିଛିଙ୍କ ଛାତି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, କିଛିଙ୍କ ଗଳା ହଳ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ବଳ ହେଲା, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମୁଷଳ ଦ୍ୱାରା ଫାଟିଗଲା। କିଛି ରାକ୍ଷସ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, କିଛି ତୀରର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଯାଇଲେ। ନାରାୟଣ ତାଙ୍କ ଧନୁରୁ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଖୋଲା କେଶ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ମେଘ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରି ଚିତ୍ର ହେଲା। ସେଇ ସେନା, ଛତା ଭଙ୍ଗ, ଅସ୍ତ୍ର ଖସିପଡ଼ିବା, ବସ୍ତ୍ର ଅସ୍ଥିର, ଅନ୍ତ୍ର ଚିରିଯିବା, ଭୟରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୁରୁଥିବା—ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଧିକ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା। ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ହସ୍ତୀମାନେ ଗର୍ଜନା ଏବଂ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ପୁରୁଣା ସିଂହ ହସ୍ତୀମାନେକୁ ହତ କରିଥିଲେ। ବନରାଜି ତୀର ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ନିଗଢ଼ିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାତିର ମେଘ ସ୍ଵୟଂ ତୀର ବର୍ଷା କରି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ାଯିବା ମେଘ ଭଳି ପଳାଇଗଲେ। ଯେଉଁ ରାକ୍ଷସ ନାୟକମାନେ ଚକ୍ର ଆଘାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଛେଦିତ, ଗଦା ଆଘାତରେ ଦେହ ଚୁର୍ଣ୍ଣ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଆଘାତରେ ଅଙ୍ଗ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଭୂମିକୁ ଲୁହାଇଗଲେ। ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଣି ମାଳା ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଧାରଣ କରି, ମେଘ ଭଳି କଳା, ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ଯେପରି ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଗଡ଼ିଯାଉଛି। ଏପରି ଭାବେ, ପଦ୍ମନାଭ ରାକ୍ଷସ ସେନାକୁ ପଛୁଆଇ ଆଘାତ କରିବା ସମୟରେ, ମାଳ୍ୟବାନ୍ ସମୁଦ୍ର ତୀରକୁ ଆସୁଥିବା ତରଙ୍ଗ ଭଳି ପଛୁଆଇ ଫେରିଲେ। ରାତିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଘୁରୁଥିବା ସେ ରାକ୍ଷସ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ବିକୃତ କେଶ ସହ, ପଦ୍ମନାଭ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ କହିଲେ: "ନାରାୟଣ, ତୁମେ ଯୋଦ୍ଧା ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଆମେ ଭୟଭିତ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଆମକୁ ହତ କରୁଛ; ଏହା ଯୋଦ୍ଧା ଧର୍ମ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇଥିବାକୁ ହତ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ପାପ ଲାଗେ, ଏବଂ ଏହାରେ ସ୍ଵର୍ଗ ମିଳେ ନାହିଁ। ଯଦି ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସାହ ରଖ, ଶଂଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଦେଖା।