ଦଶରଥ ଚୁପ୍ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବଶିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି ସମ୍ମାନିତ ସଭାରେ କହିଲେ— “ବ୍ରହ୍ମା, ଯାହାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅଦୃଶ୍ୟ, ନିତ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ଓ ଅଜର, ସେ ପୂର୍ବକାଳରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭୂମିପତି ବିଦେହଙ୍କୁ ପୂର୍ବଜମାନ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ମରୀଚିଙ୍କ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ମରୀଚିଙ୍କ ପୁତ୍ର କଶ୍ୟପ, କଶ୍ୟପଙ୍କ ଠାରୁ ବିବସ୍ବାନ୍, ଏବଂ ବିବସ୍ବାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ବୈବସ୍ବତ ମନୁ। ମନୁ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ଯିଏ ଅୟୋଧ୍ୟାର ପ୍ରଥମ ରାଜା। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁକ୍ଷି, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ବିକୁକ୍ଷି, ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ ବାଣ, ବାଣଙ୍କୁ ଅନରଣ୍ୟ, ଅନରଣ୍ୟଙ୍କୁ ପୃଥୁ, ପୃଥୁଙ୍କୁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୁନ୍ଧୁମାର, ଧୁନ୍ଧୁମାରଙ୍କୁ ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କୁ ମାନ୍ଧାତା, ମାନ୍ଧାତାଙ୍କୁ ସୁସନ୍ଧି, ସୁସନ୍ଧିଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁତ୍ର—ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି ଓ ପ୍ରସେନଜିତ। ଧ୍ରୁବସନ୍ଧିଙ୍କୁ ଭାରତ ଏବଂ ଭାରତଙ୍କୁ ଅସିତ। ଅସିତଙ୍କ ବିରୋଧରେ ହୈହୟ, ତାଳଜଂଘ, ଓ ଶଶବିନ୍ଦୁ ନାମକ ଶତ୍ରୁ ରାଜାମାନେ ଉଠିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରି, ଅସିତ ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ସହ ହିମାଲୟକୁ ଚଲିଗଲେ। ଶକ୍ତିହୀନ ଅସିତ ହିମାଲୟରେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ରାଣୀ ଗର୍ଭବତୀ ହେଲେ। ଏଉଁ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନାଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ରାଣୀ ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ସଗରକୁ ଅନ୍ୟ ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହିମାଲୟର ଅପୂର୍ବ ପରିବେଶରେ ଏକ ଭାର୍ଗବ ଋଷି ଚ୍ୟବନ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ଉତ୍ତମ ବଂଶଜ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା ରଖି ଅପୂର୍ବ ଅଳଙ୍କୃତ କଳିନ୍ଦୀ ନାମକ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ— “ତୁମ ଗର୍ଭରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ।” ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ— “ଏହି ଗର୍ଭ ସହିତ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେବ, ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।” ଚ୍ୟବନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ରାଜପୁତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପୁତ୍ରକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସହପତ୍ନୀ ଉପରେ ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭନାଶକ ଔଷଧ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ତଥାପି ଏହି ଔଷଧ ସହିତ ସଗର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସଗରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅସମଞ୍ଜସ, ତାଙ୍କୁ ଅଂଶୁମାନ୍, ଅଂଶୁମାନଙ୍କୁ ଦିଲୀପ, ଦିଲୀପଙ୍କୁ ଭାଗୀରଥ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ କକୁତ୍ସ୍ଥ, କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ରଘୁ, ରଘୁଙ୍କୁ ପ୍ରଭୃଦ୍ଧ (ମାନବ ଭକ୍ଷକ), ପ୍ରଭୃଦ୍ଧଙ୍କୁ କଳ୍ମଷପାଦ, କଳ୍ମଷପାଦଙ୍କୁ ଶଂଖନ, ଶଂଖନଙ୍କୁ ସୁଦର୍ଶନ, ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣ, ଅଗ୍ନିବର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ରଗ, ଶୀଘ୍ରଗଙ୍କୁ ମରୁ, ମରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶୁଶ୍ରୁକ, ପ୍ରଶୁଶ୍ରୁକଙ୍କୁ ଅମ୍ବରୀଷ, ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ ନହୁଷ, ନହୁଷଙ୍କୁ ଯୟାତି, ଯୟାତିଙ୍କୁ ନାଭାଗ, ନାଭାଗଙ୍କୁ ଅଜ, ଅଜଙ୍କୁ ଦଶରଥ ଏବଂ ଦଶରଥଙ୍କୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରାଚୀନ, ପବିତ୍ର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ବୀର ଥିଲେ। ଏହି ବଂଶର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ, ରାଜନ୍, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଝିଅ ଅର୍ଥାତ୍ ସୀତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଚାହୁଁଛୁ। ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଓ ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ବାଳକାଣ୍ଡର ସତ୍ତରିତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପରେ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଜନକ ରାଜା ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ— “ମହାର୍ଷି, ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ, ଆମ ବଂଶ ପରମ୍ପରା ଶୁଣିବାକୁ ଅଧିକାରୀ। ଝିଅ ଦାନରେ ବଂଶ ପରିଚୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର। ଆପଣ ଶୁଣନ୍ତୁ।” ତିନି ଲୋକରେ କର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସର୍ବଜନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ—ନିମି। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମିଥି, ମିଥିଙ୍କୁ ଜନକ, ପ୍ରଥମ ଜନକଙ୍କୁ ଉଦାବସୁ, ଉଦାବସୁଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ନନ୍ଦିବର୍ଧନ, ତାଙ୍କୁ ସୁକେତୁ, ସୁକେତୁଙ୍କୁ ଦେବରାତ, ଦେବରାତଙ୍କୁ ବୃହଦ୍ରଥ, ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କୁ ମହାବୀର, ମହାବୀରଙ୍କୁ ସୁଧୃତି, ସୁଧୃତିଙ୍କୁ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁଙ୍କୁ ରାଜର୍ଷି ହର୍ୟଶ୍ୱ, ହର୍ୟଶ୍ୱଙ୍କୁ ମରୁ, ମରୁଙ୍କୁ ପ୍ରତୀନ୍ଧକ, ପ୍ରତୀନ୍ଧକଙ୍କୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ କୀର୍ତ୍ତିରଥ, କୀର୍ତ୍ତିରଥଙ୍କୁ ଦେବମୀଢ଼, ଦେବମୀଢ଼ଙ୍କୁ ବିବୁଧ, ବିବୁଧଙ୍କୁ ମହୀଧ୍ରକ, ମହୀଧ୍ରକଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୀର୍ତ୍ତିରାତ, ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିରାତଙ୍କୁ ମହାରୋମା। ଏହି ଭାବରେ ଦୁଇ ବଂଶର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମ୍ପରା ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ଦିଗରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ମିଥିଳାର ଜନକ ବଂଶର ସୀତା।