ଏ ଘଟଣା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଲୁଅ। ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବର ହୋଇ, ଆମକୁ ନିଜ ନିବାସରେ ରହିବାକୁ ଦେଉନଥିଲେ। ଏହି ଭୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ନିଜ ଗୃହରେ ଅବସ୍ଥାନ କରିପାରୁନଥିଲୁ। ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ତ୍ରିନୟନ, ଆମ ମଙ୍ଗଳପାଇଁ, କୃପାକରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନୋକୁ ତୁମ ଗର୍ଜନ ମାତ୍ରରେ ଧ୍ୱଂସ କର; ହେ ଅଗ୍ନିସ୍ୱରୂପ, ସେମାନୋକୁ ଦହିଦିଅ।” ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଅନ୍ଧକବଧକ ଭଗବାନ ମହାଦେବ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ନଡ଼ାଇ କହିଲେ, “ହେ ଦେବଗଣ, ସୁକେଶଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ପାଇଁ ଅଜୟ। ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେଉଛି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ହତ୍ୟା ହେବେ। ଯିଏ ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପୀତାମ୍ବରଧାରୀ, ଜନାର୍ଦନ, ହରି, ନାରାୟଣ—ସେଇ ଗୌରବଶାଳୀଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।” ହରଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, କାମଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦେବତାମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଦେବମାନୋକୁ ନାରାୟଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ସେଇ ଦେବଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ହତ୍ୟା କରିବି; ଭୟ ଛାଡ଼, ହେ ଦେବଗଣ।” ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ହରି ଦୃଢ଼ ଭରସା ଦେଲେ ଯେ, ସେ ମୁଖ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନୋକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ। ଏହି ଅବସରେ, ଏହି ଘଟଣା ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କି ନୁହେଁ ଭାବିବାକୁ ଉଚିତ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଓ ଦେବଦ୍ରୋହୀ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ—ନାମୁଚି, କାଳନେମି, ସଂହ୍ରାଦ, ଏହି ସବୁ ପ୍ରମୁଖ ଶୂରମାନେ, ରାଧେୟ, ମାୟାବୀ ସ୍ୱାମୀ, ଧର୍ମରକ୍ଷକ, ଯମଲାର୍ଜୁନ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଓ ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଶତଶଃ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ବିଦ୍ୟାରେ ନିପୁଣ, ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାରାୟଣ ଶତ-ହଜାରେ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖି, ଆମେ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ ତାହା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ସୁମାଳୀ ଓ ମାଳୀ, ମାଲ୍ୟବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା ଭାଇଙ୍କୁ ଭାଗ ଓ ଅଂଶ ପରି ବାସବଙ୍କୁ କିପରି ସମ୍ବୋଧନ କରାଯାଏ, ଏମିତି କଥା କହିଲେ, “ଆମେ ଅଧ୍ୟୟନ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ଓ ରାଜ୍ୟପାଳନ କରିଛୁ। ଆମେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଛୁ, ଧର୍ମପଥରେ ଅନୁସୃତ ହୋଇଛୁ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ଅପାର ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲେ, ଆମେ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛୁ। କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଆମ ଉପରେ ଆସିଛି। ନାରାୟଣ, ରୁଦ୍ର, ଶକ୍ର, ଓ ଯମ—ସମସ୍ତେ ଆମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ହେ ରାକ୍ଷସପତି, ବାସ୍ତବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୋଷରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଛି। ଏହିକାରଣରୁ, ଆଜି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଇ, ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଆମେ ଦେବତାମାନୋକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ସମସ୍ୟା ଦେବମାନୋଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।” ଏପରି ପ୍ରସ୍ତାବ ନେଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସମାନେ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ଡାକ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ, ଅତି ଦୈଢ଼୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଇ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେମାନେ ରଥ, ହାତୀ, ମହାପାହାଡ଼ ସମ ଘୋଡ଼ା, ଗଧା, ବୃଷ, ଯୁଦ୍ଧ-ଉଠ, ମଗର, ଓ ସର୍ପ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। ମକର, କଛପ, ମାଛ, ଗରୁଡ଼ ସଦୃଶ ପକ୍ଷୀ, ସିଂହ, ବାଘ, ବନ୍ଦର, ମୃଗ, ଚଉଁ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଣୀ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଲଙ୍କାକୁ ପଛରେ ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଲଙ୍କାର ଏହି ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖି, ସେଠାରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ଓ ନିରୁତ୍ସାହ ହୋଇଗଲେ। ଶତ-ହଜାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ବସି ସେମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦେବଲୋକ ଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ରାସ୍ତାରୁ ଅପସାରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପୃଥିବୀ ଅମଙ୍ଗଳ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା କାଳଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାକ୍ଷସପତିମାନଙ୍କ ବିନାଶ ନିମିତ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ମେଘମାନେ ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର ଓ ତାପ୍ତ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲେ; ସମୁଦ୍ର ସୀମା ଅତିକ୍ରମ କଲା, ପାହାଡ଼ ଚଳିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏଠିରେ ଭୟଙ୍କର ଶିବମାନେ ଗର୍ଜନ ଓ କ୍ରନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱର ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ଶୃଙ୍ଖଳାବଦ୍ଧ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ବୃହତ୍ ଶକୁନ ଚକ୍ର ଅଗ୍ନି ଉଗଳୁଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକାଶରେ ଏକ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିଲା, ଲାଲ୍ ପାଦ ଧାରିଥିବା ପରା ଓ ଶାରିକା ପକ୍ଷୀ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଦେଖିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି, ପଛୁଆ ନହେଲେ। ମାଲ୍ୟବାନ, ସୁମାଳୀ ଓ ମାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅଗ୍ର ଚାଲିଥିଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଧାନ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ରାତ୍ରିଚର ମାନେ ମାଲ୍ୟବାନଙ୍କ ଚାରିପାଖ ଏମିତି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ରାକ୍ଷସ ସେନା, ମେଘମାଳା ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା, ମାଳୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବଲୋକ ଦିଗରେ ଜୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲା। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ଦେବଦୂତଙ୍କ ଠାରୁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାରାୟଣ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେ ଧନୁଷ ଓ ତୀର ନେଇ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ଏବଂ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦିବ୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧିଲେ। ହେ କମଳନୟନ, ସେ ଶୁଭ୍ର ତୀରାସନ୍ଧାନୀ ଝୋଲା, ତଳୱାର ଓ କମରବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଲେ। ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରଭୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ।