ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମ୍ର ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, “ମଧୁସୂଦନ, ଆମର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେହ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭରସା କରିଛୁ।” ତାହାପରେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ପଦ୍ମମୁଖ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟି ଯମଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତୁ; ଭୟର ସମୟରେ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଆମକୁ କେହି ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ଦେବତାମାନେ ଆଉ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଅହଂକାରୀ ଏବଂ ଏକତ୍ରିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଭୟ ଦେଉଛନ୍ତି; ସୂର୍ଯ୍ୟ ମିଷ୍ଟୁକୁ ନିବାରଣ କରିଥିବା ପରି, ଆପଣ ଆମର ଭୟ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଭାବେ ନିବେଦନ କରିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା ଜନାର୍ଦନ ଭୟଭୀତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଇଶାନଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅହଂକାରୀ ରାକ୍ଷସ ସୁକେଶାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ, ତାଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ ମାଲ୍ୟବାନ୍। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ଅଟିକି ଯାଇଛନ୍ତି, ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେ ଦେହିବି; ଦେବତାମାନେ, ଆପଣମାନେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭାବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରି ନିଜ ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାତିରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅମର ଓ ଋଷିମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ ଆମର ନାଶ ଚାହିଁ, ଏପରି କଥା କହିଛନ୍ତି। ସୁକେଶାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦର ଶକ୍ତିରେ ମଦାନ୍ଧ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରତିଟି ପଦକ୍ଷେପରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର। ଆମେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭୟରେ ନିଜ ନିବାସରେ ରହିପାରିଲୁ ନାହିଁ।” ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ ତ୍ରିନୟନ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ, “ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେହିବା ପାଇଁ ଏକ ତୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦଗ୍ଧ କରନ୍ତୁ, ଜଳାଇ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦହନ କ୍ଷମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” ଦେବତାମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଅନ୍ଧକା ନାଶକ ଶିବ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ କମ୍ପିତ କରି କହିଲେ, “ସୁକେଶାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ ଅପରାଜିତ, ଦେବତାମାନେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣମାନେକୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇବି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦେହିବେ। ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥିବା, ଜନାର୍ଦନ, ହରି, ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମୟ—ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଅନ୍ତୁ।” ହରଙ୍କଠୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, କାମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦେବତାମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଇ ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ। ତାପରେ ନାରାୟଣ ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେକୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦେହିବି, ଆପଣମାନେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ନ୍ତୁ।” ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଥିବାରୁ, ହରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେହିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଲେ; ଏହି କଥା ଆମ ପାଇଁ ଉଚିତ କି ନୁହେଁ ଭାବିବାକୁ ଉଚିତ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଦେବଦ୍ୱେଷୀ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ—ନାମୁଚି, କାଳନେମି, ସଂହ୍ରାଦ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୂରବୀର—ରାଧେୟ, ମାୟାବୀ, ଧର୍ମରକ୍ଷକ, ଯମଲାର୍ଜୁନ, ହାର୍ଦିକ୍ୟ, ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭକ—ଏହି ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଅସୁର ଓ ଦାନବମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଶତାଧିକ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଅସ୍ତ୍ର ଶିଳ୍ପରେ ଦକ୍ଷ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର। ନାରାୟଣ ଏମାନେକୁ ଶତ, ହଜାର ଗଣନାରେ ଦେହିଥିଲେ; ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆପଣମାନେ ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ତାପରେ ସୁମାଳୀ ଓ ମାଳୀ, ମାଲ୍ୟବାନ୍ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭାଗ ଓ ଆଂଶାଙ୍କ ଭଳି ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଅଧ୍ୟୟନ, ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିଛୁ; ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲାଭ କରିଛୁ, ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛୁ। ଦେବତାମାନେର ଅସମ୍ଭବ ସାଗର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅପରାଜିତ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିଜୟ କରିଛୁ; ଏବେ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ଆମକୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କରିଛି। ନାରାୟଣ, ରୁଦ୍ର, ଶକ୍ର, ଯମ—ସମସ୍ତେ ଆମ ପାଖରେ ଦଠିବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି। ରାକ୍ଷସମାନେର ନାଥ, ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ଅପରାଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଛି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଆଜି ଏକାଠି ହୋଇ ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଦେବତାମାନେକୁ ଦେହିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ବିପଦ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି।” ଏପରି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଚାଲିବା ଘୋଷଣା କରିଲେ। ସମସ୍ତ ରାତିର ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଶାଳ ଆକାର ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ତୟାରି ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସେମାନେ ରଥ, ହାତୀ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଥିବା ଘୋଡ଼ା, ଗଧା, ବଳଦ, ଯୁଦ୍ଧ-ଉଠ, ମଗର, ଚଉଆଁ, ଓ ସାପରେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ମକର, କଚ୍ଛପ, ମାଛ, ଗରୁଡ଼ ପରି ପକ୍ଷୀ, ସିଂହ, ବାଘ, ଶୁଆ, ମୃଗ, ବ୍ୟାଘ, ଏବଂ ବୋଉ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଲଙ୍କା ଛାଡ଼ି, ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଅଭିମାନୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଲଙ୍କାର ଏହି ଉତ୍ତାଳିତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭୀତ ଓ ନିରାଶ ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଶତ, ହଜାର ଗଣନାରେ ରଥରେ ବୋହି ନିଆଯାଇଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ଗତି କଲେ; ଦେବତାମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେର ପଥରୁ ସରିଗଲେ। ତେଣୁ ଭୂଲୋକ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ, ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେର ବିନାଶ ପାଇଁ, ଦିନ ଓ ଦିବ୍ୟ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା; ମେଘ ହଡ଼ ଓ ତେଜ ରକ୍ତ ବର୍ଷା କଲା, ସାଗର ତାର ସୀମା ଅଟିକି ଯାଇଲା, ପାହାଡ଼ ଚଳିତ ହେଉଥିଲା। ଏଠି, ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶିବମାନେ ବିଜୁଳି ମେଘ ପରି ଅଟାହାସ କଲେ, ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନିରେ ରୋଦନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦେବତା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଆଗ୍ରହ ଓ ଦୃଶ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।