ସୁନ, ରାମ, ସୁକେଶଙ୍କ ଘରେ ତିନିଜଣୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ଅତି ଧାର୍ମିକ, ସୁନ୍ଦର ଓ ବିଦ୍ୟାବତୀ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ କନ୍ୟା ରାକ୍ଷସୀ ରୂପେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ତିନି ଜଣୀ ଗନ୍ଧର୍ବ କନ୍ୟାମାନେ, ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା, ତାଙ୍କ ମାଆ ଦ୍ୱାରା ତିନିଜଣ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ବିବାହ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ଶୁଭ ତାରା ଓ ଦେବତାଙ୍କ କୃପାରେ ଏହି ଉତ୍ତମ କନ୍ୟାମାନେ ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କରେ ବିବାହିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହ ଖେଳନ୍ତି, ସେପରି ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟତୀତ କରିଲେ। ମାଲ୍ୟବତଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସୁନ୍ଦରୀ ନାମକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏହି ସନ୍ତାନ ହେଲେ—ବଜ୍ରମୁଷ୍ଟି, ବିରୂପାକ୍ଷ, ଓ ଦୁର୍ମୁଖ ନାମକ ରାକ୍ଷସ। ସେଥିପରି ସୁପ୍ତଘ୍ନ, ଯଜ୍ଞକୋପ ଓ ମଦୋନ୍ମତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଏକ ଝିଅ ମଧ୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅନଳା। ସୁମାଲିଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କେତୁମତୀ, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟା ଥିଲେ। ସୁମାଲି ଏହି କେତୁମତୀଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ହେଲେ—ପ୍ରହସ୍ତ, ଅକମ୍ପନ, ବିକଟ, କାଳକର୍ମୁକ, ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ, ଦଣ୍ଡ, ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁପାର୍ଶ୍ୱ। ସେଥିପରି ସଂହ୍ରାଦି, ପ୍ରଘାସ, ଭାସକର୍ଣ୍ଣ ଓ ରକ୍ଷସୀ ରକା, ପୁଷ୍ପୋଟକା ଓ ଶୁଭସ୍ମିତା କୈକସୀ। ମାଲିଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଗନ୍ଧର୍ବୀ ବସୁଧା, ଜାହା କମଳଦଳ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଏକ ଅପୂର୍ବ ଯକ୍ଷୀ ସମାନ ଥିଲେ। ସୁମାଲିଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ମାଲି, ବସୁଧାଙ୍କୁ ଏହି ସନ୍ତାନ ଦେଲେ—ଅନିଳ, ଅନଳ, ହର ଓ ସମ୍ପାତି, ଏହି ମାଲ୍ୟମାନେ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ରାତିରେ ଚରଣକାରୀ ଥିଲେ। ଏହି ତିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ, ସେମାନଙ୍କ ଶତାଧିକ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଋଷି, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ସେମାନେ ବାୟୁ ସମାନ ସର୍ବତ୍ର ଘୁଞ୍ଚି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ ଓ ଯମ ସମାନ ଭୟଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରି, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଙ୍କାରୀ ହୋଇ, ସଦା ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ଭୟରେ ଆତୁର ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଅଜନ୍ମା, ଅଦୃଶ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ସଂହାରକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର, ପୂଜ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ବିଧ୍ଵଂସକ, ତ୍ରିନେତ୍ରୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ କଣ୍ଠରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଜନପାଳକ, ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ତ୍ରାସ ଦେଉଛନ୍ତି। ଆମ ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକ ଅସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଯାଇଛି; ଦେବତାମାନେ ସ୍ଵର୍ଗରୁ ଉଖ୍ୟାଇ ଦିଅଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ପରି ସ୍ଵର୍ଗରେ ବିହାର କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହୁଛନ୍ତି: ‘ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ରୁଦ୍ର, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ମୁଁ ଯମ ଓ ବରୁଣ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ।’ ଏହିପରି ମାଲି, ସୁମାଲି, ମାଲ୍ୟବାନ୍ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରରେ ଆମକୁ ଦମନ କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଦେବ, ଆମେ ଭୟାକ୍ରାନ୍ତ, ଆମକୁ ଆପଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅସୁଭ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ କଠିନ ଶତ୍ରୁ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ସମସ୍ତେ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ତେବେ ଜଟାଧାରୀ, ନୀଳ-ରକ୍ତ ଶିବ, ସୁକେଶଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ମାରିବିନାହିଁ, ମୋର ହାତରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଦେଉଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ। ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ନେଇ, ମହାର୍ଷିମାନେ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଅ; ସେ ଭଗବାନ୍ ସେମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବେ।” ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସଂଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରଣକାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ଭାବରେ କହିଲେ: “ସୁକେଶଙ୍କ ଏହି ତିନି ପୁଅ, ତ୍ରେତାଅଗ୍ନି ସମାନ, ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଅମର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଆମ ସ୍ଥାନ ଦଖଲ କରିଛନ୍ତି। ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଶିଖରେ ଲଙ୍କା ନାମକ ଏକ ଦୂର୍ଗ ନଗର ଅଛି, ସେଠି ଏହି ରାତିଚର ରାକ୍ଷସମାନେ ରହି, ଆମକୁ ଦମନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ମଧୁସୂଦନ, ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତୁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ—ଆପଣ ଆମ ସମର୍ଥନ ହେଉନ୍ତୁ। ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଯମକୁ ଦାନ କରନ୍ତୁ; ଭୟର ସମୟରେ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଆମେ କାହାରୁ ନିରାପତ୍ତି ନପାଉ। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ କୁହୁଡିକୁ ଦୂର କରେ, ସେପରି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ, ଅହଂକାରୀ ଓ ସଂଘଟିତ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ ପାଇଁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଏପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଭୟଭୀତମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, କହିଲେ: “ମୁଁ ସୁକେଶ, ଏହି ବରଦାନରେ ଅହଂକାରୀ ରାକ୍ଷସ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ମାଲ୍ୟବାନ୍ ବଡ଼, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଣେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ସେମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି; ଦେବତାମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼।" ଏପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାତିରେ ଚରଣକାରୀ ମାଲ୍ୟବାନ୍, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଶୂରବୀର ଭାଇଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଅମର ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ଆମ ନାଶ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ସୁକେଶଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ବରଦାନର ଶକ୍ତିରେ ମଦୋନ୍ମତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଛନ୍ତି, ପ୍ରତି ପଦକ୍ଷେପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର।” ଏହିପରି ଏହି ଗଢ଼ିଯାଇଥିବା ରାକ୍ଷସ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।