ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇ ଭାଇ ଥିଲେ—ହେତି ଓ ପ୍ରହେତି। ସେମାନେ ଶକ୍ତିରେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଉଠିଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରହେତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ତା ସମୟରେ ତିନି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ହେତି ତୁଳନାମୂଳକ ଭାବେ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତିଶୟ ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶାନ୍ତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ହେତି, ଭୟା ନାମକ କାଳଭାଗିନୀ କୁଁଆରୀକୁ ବିବାହ କଲେ। ତା’ଠାରୁ ହେତିଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ—ସେ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ, ହେତିଙ୍କ ପୁଅ, ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ବର୍ଷାର ମଝିରେ ଜଳରେ ବିକାଶ ପାଉଥିବା ମେଘ ସମାନ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ ଯୁବାବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ବାପା ହେତି ତାଙ୍କ ବିବାହ ନିମନ୍ତେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହେତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ଚାହିଲେ, ଯିଏ ଶକ୍ତିରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମାନ ଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ଭାବିଲେ, “ଏହି ଝିଅକୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ,” ତେବେ ସେ ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦେଇଦେଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାଙ୍କ ଝିଅକୁ ପାଇଁ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ ତାଙ୍କ ସାଥିରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ମଘବାନ୍ ପୌଳୋମୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। କିଛି ସମୟ ପରେ, ସାଳକଟଙ୍କଟା ନାମକ ରାକ୍ଷସୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ହେଲେ, ଯେପରି ମେଘମାଳା ବାୟୁଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଏହି ରାକ୍ଷସୀ, ବର୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଶୁକୁ ଗର୍ଭରେ ଧରି, ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶଙ୍କ ସହିତ ଏକତାର ଆଶାରେ, ସେ ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ନିଜ ପୁଅକୁ ଭୁଲି, ପୁନର୍ବାର ପତି ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଏହି ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଶିଶୁ, ବିଜୁଳି ଘୋଷ ସମାନ ଚିତ୍କାର କରି, ଶରତ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମୁଠି ମୁଁହରେ ରଖି ହଲୁକ ଭାବରେ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ, ତାଙ୍କ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବାୟୁ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ କାନ୍ଦିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଉମା ସହିତ ଶିବ ଏହି ରାକ୍ଷସ ଶିଶୁକୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ପାର୍ବତୀଙ୍କ କୃପାବଶତଃ ଭବ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୟାରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲା। ମହାଦେବ, ଅବିନାଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କ ମାଆ ସମାନ ବୟସ୍କ କରିଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅମରତ୍ୱ ଦେଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଶିବ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଆକାଶରେ ଏକ ନଗର ଦେଲେ; ଉମା ମଧ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ। ସେଇ ଶିଶୁ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବିକାଶ ପାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମାଆ ସମାନ ବୟସ ହେଲେ। ଏହି ସୁକେଶା, ତାଙ୍କ ବରର ଗର୍ବରେ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ବସି, ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନଗରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅମରାବତୀ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ ଯେପରି ଘୁରୁଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସୁକେଶାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବରପ୍ରାପ୍ତ ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗାନ୍ଧର୍ବ ମୁଖ୍ୟ ବିଶ୍ୱାବାସୁ, ଯିଏ ତେଜରେ ସମାନ ଥିଲେ, ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ କନ୍ୟା ଦେବବତୀ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରୀ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଉଁଠି ଧର୍ମାନୁସାରେ ସୁକେଶାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବରପ୍ରାପ୍ତ ଏହି ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀକୁ ପାଇଁ ଦେବବତୀ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଯେପରି ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଧନ ପାଇଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଦେବବତୀ ସହିତ ଏକତାରେ ସେଇ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ଏକ ଅନ୍ଧାର ଜଙ୍ଗଲ ରୁ ବାହାରିଥିବା ମହା ହାତୀ ସମାନ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଦେବବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ସୁକେଶା ତିନିଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ମାଲ୍ୟବତ, ସୁମାଳି ଓ ମାଳି, ଯେଉଁମାନେ ତ୍ରେତା ଯୁଗର ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ସମାନ ଆକୃତି ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ତିନି ଲୋକରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ ଦେବତା ସମାନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ତିନି ଲୋକ ସମାନ ଦୃଢ଼, ତିନି ଆଗ୍ନି ସମାନ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ, ତିନି ମନ୍ତ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତିନି ଭୟଙ୍କର ରୋଗ ସମାନ ଭୟଦାୟକ ଥିଲେ। ସୁକେଶାଙ୍କ ଏହି ତିନି ପୁଅ, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏଠାରେ ଶକ୍ତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ଯେପରି ଅବହେଳିତ ରୋଗ ବଢ଼ିଯାଏ। ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ତପୋବଳରେ ବର ପ୍ରାପ୍ତି ଜାଣି, ଏହି ଭାଇମାନେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଗଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଗଭୀର ନିୟମ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ସତ୍ୟ, ଇମାନ୍ଦାରି ଓ ଆତ୍ମସଂଯମ ସହିତ ସେମାନେ ତିନି ଲୋକ, ଦେବ, ଅସୁର ଓ ମାନବମାନେ ସହିତ ତିନି ଲୋକକୁ ଉତ୍ପୀଡିତ କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦେଖି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିମାନରେ ବସି, ସୁକେଶାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ବରଦାତା।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆସିଥିଲେ, ଚିହ୍ନି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି, ପବନରେ ଗଛ ମାନେ ଯେପରି କମ୍ପିତ ହୁଏ, ସେଭଳି କମ୍ପିତ ହୋଇ କହିଲେ— “ହେ ଦେବ, ଆମେ ତୁମେ ଉପାସନା କରି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଛୁ। ଯଦି ଆମକୁ ବର ଦିଅ, ଆମେ ଅଜୟ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ। ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପରସ୍ପରରେ ଏକତାବଦ୍ଧ ରୁହିବାକୁ ଚାହୁଁ।” ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ,” ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ବର ପାଇଁ ସମସ୍ତ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଅତି ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଉତ୍ପୀଡିତ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ କୌଣସି ରକ୍ଷକ ନାପାଇଲେ, ଯେପରି ନରକରେ ମଣିଷ କୌଣସି ଉଦ୍ଧାରକୁ ନାପାଉଥିବେ। ଏହିପରି ଖୁସି ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯିଏ କଳାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅମର, “ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅତି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଘର ତିଆରି କରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।